donderdag 31 december 2009

2010

Zoals jullie al konden lezen, heb ik niet extreem veel goede voornemens: afstuderen, gezond en gelukkig blijven en werk vinden zijn zowat mijn belangrijkste doelen voor dit komende jaar.

Toch wil ik daar nu, op de valreep, nog een paar dingetjes aan toevoegen.
---Aangezien 2010 het Elsschot-jaar is en ik van elk boek dat ik tot nu toe las, erg genoten heb, wil ik al zijn romans en novellen gelezen hebben. Momenteel, 4 down, 7 to go. (Als ik hierna nog tijd over heb wil ik stiekem ook kunnen zeggen dat ik alles van Roald Dahl gelezen heb, maar dat is een ander verhaal...)

---Verder wil ik ook graag elke dag minimum één foto nemen en dat een jaar lang volhouden (praat meteen ook goed dat ik in de loop van het jaar een nieuwe camera zal kopen).
Vanaf morgen dus dagelijks te bekijken op Flickr.

---Maar vooral wil ik handgemaakte cadeautjes blijven geven en indien mogelijk ook blijven ontvangen. Afgelopen kerst deden we aan handgemaakte cadeautjes en dat was -al zeg ik het zelf- de moeite, maar oordeelt u vooral ook:

Gekregen:
Klik op de foto voor groter!

1. Tote bag en nieuwjaarsbrief (Bomma) 2. Tote bag: achterkant (Bomma) 3. Mozaïek (E., zus) 4. Mozaïek (E.,zus) 5. Fleece deken (Mama) 6. Opgevouwen fleece deken (Mama)

Gegeven:

Klik op de foto voor groter!

1. Cadeautjes 2. Kerstkaartjes 3. Platenketting 4. Platenoorbellen 5. Een broche 6. Armbandjes 7. Een ketting gemaakt met de hars van een boom 8. Een ketting gemaakt met de hars van een boom 9. Een paarse ketting 10. Nog een paarse ketting 11. Knopen en kralen 12. Cadeautje voor mezelf 13. Een bloemenketting 14. Een bloemenketting

En jullie?

Wel, jullie wens ik in 2010, eveneens véél handgemaakte cadeautjes, weinig griezelige ziekten -cliché, maar toch belangrijk, nietwaar?-, elke dag vrienden om je heen en véél tijd voor vrolijks, toe!

donderdag 17 december 2009



Vandaag was het een mooie dag om:
+ mijn ganse voorraad sinterklaas-chocolade te smelten en te genieten van verse chocomelk.

+ weg te dromen bij deze ongetwijfeld overheerlijke pecannotentaart en rumcake, en dan van grote goesting ook maar zélf een cake in de oven te zetten.

+ even naar buiten te gaan, alléén om het heerlijke gevoel van sneeuw op mijn huid en onder mijn voeten te voelen. Om dan vervolgens met cake, chocolademelk en teksten over Roald Dahl naast de verwarming op te warmen.

+ foto's te maken

+ dankbaar te zijn dat ik geen eigen voordeur heb om te versieren met een krans, ik zou niet weten welke te maken: snoepjes, radijsjes of spruitjes?

+ een beetje te breien en te dromen over warme truien, handschoenen en sjaals.

+ te constateren dat sneeuw een heel raar woord is, als je er maar lang genoeg naar kijkt.

+ pakjes met cadeautjes vanuit het buitenland te ontvangen, op tijd voor de kerst en vervolgens zelf een paar cadeautjes te maken.

+ te genieten van mijn favoriete herst/wintergroente: boschampignons, in een heerlijke, snel gemaakte lasagna uit het kookboek van den boerinnenbond.

Gotta love those days...

vrijdag 11 december 2009

And the winner is!

Het filmpje is -opdat u zou kunnen zien dat alles eerlijk verloopt- gefilmd in één lang shot
(geheel in de stijl van mijn beste vriend Alexandr Sokurov).

video

Proficiat aan Frie! Hip Hoi Hoera!

(De ketting komt -vermoedelijk op je verjaardagsfeest- je richting uit!)


Verder nog:
jaloerse Muji heeft zijn ketting intussen ook al opgeëist!



Hopelijk niet zo'n jaloezie onder de andere kandidaten!

dinsdag 8 december 2009

Tot rap 2010!

En plots is het dan december! Een maand die voor mijn part snel voorbij mag zijn!
Niet omdat ik niet hou van cadeautjes en lekker eten gecombineerd met bergen schoolwerk, nee!
Wél, omdat ik nú al helemaal klaar ben voor 2010. Ik leg het u even uit.

Eind november passeerde mij een eerste mijlpaal, ik ben namelijk 5 jaar in het bezit van een rijbewijs. Vandaag kwam er dan de volgende: 5 jaar in dienst in de 'cinema'. De plaats waar ik M. heb leren kennen en al vele vrolijke uurtjes heb doorgebracht met lieve collega's en klanten in alle soorten en gewichten.

En als dat al noemenswaardige mijlpalen waren dan volgen er in 2010 dus nog véél meer:

Ikzelf vier een kwarteeuw op deze bol (kwarteeuw, wat een geweldig woord!), M. viert 30 jaar aanwezigheid, en alsof dat nog niet genoeg is zullen wij op diezelfde dag ook 5 jaar elkaars liefje zijn.

Dan is er nog het wilde en vaak geanticipeerde plan om af te studeren, en dat maar liefst 2 keer in 2010. Ik hoop ook, tussen dat tweevoudig afstuderen, dat het etsy-winkeltje, waar ik al zo lang van droom, er komt en dat ik daar zo'n beetje mijn creatief ei in kwijt kan.
Er gigantische winsten mee maken zit er waarschijnlijk niet in, vandaar dat ik eveneens in 2010, voor het eerst -voor écht- naar werk zal zoeken (en dat hopelijk ook zal vinden).

Maar vooraleer ik me stort op het échte werk, willen M. en ik ons 5 jarig-jubileum vieren met een mooie reis van een paar weken. Helemaal hoog op het lijstje: Japan, New York of Rusland + Shanghai (met de transsiberische express!).

2010 is verder ook het jaar waarin het contract voor dit appartement afloopt. Afhankelijk van hoe rijk we tegen dan zijn, bestaat de mogelijkheid, dat wij dan gewoon, daadwerkelijk, een eigen huisje kopen in de stad. Klinkt voorlopig nog zéér irreeël maar tegelijk als muziek in de oren. Muren mogen schilderen in kleuren die we zelf kiezen en gaatjes mogen boren waar wij willen: Yay! Zelfs elke maand centjes geven aan de bank lijkt me geweldig, want die centjes zorgen ervoor dat datzelfde huisje elke maand ook weer een beetje meer van ons is.
Als we niet rijk zijn, of teveel centjes uitgegeven hebben op vakantie (klinkt als een plausibel verhaal) is het plan: verhuizen naar een klein, goedkoop appartement en véél sparen.
Toch, U begrijpt natuurlijk dat ik, met alle tien vingers en tenen die me gegeven werden, duim voor de eerste optie!
Jammer genoeg is 2010 ook het eerste jaar dat ik begin zonder eigen bompaatjes (heb nog wel twee surrogaatjes, van M.). Om dat gemis te compenseren heb ik gelukkig wel nog twee schatten van bomaatjes waarmee ik dit jaar extra leuke dingen wil doen.

En ook jullie wil ik extra in de watten leggen. Te beginnen met wat regelmatiger schrijven en ook af en toe cadeautjes weggeven, want die giveaway die ik in september beloofde...

Voornemens over vermageren, afstudeergraden en startlonen heb ik
niet, we blijven realistisch. Gezond blijven, afstuderen en effectief werk vinden maakt van mij al een héél gelukkig meisje. Want als er iets is wat ik mezelf voor 2010 écht toewens is het toch, nog een tikkeltje gelukkiger zijn dan in 2009, en dat was, zo kan ik u wel vertellen, ook al niet zo slecht hoor.

Om de voornemens die ik wel maak tot een goed einde brengen begin ik er nu alvast aan. Het is cadeautjestijd, ook bij sarahindestad.
Laat mij daarom via de comments even weten waar jij naar uitkijkt in 2010 en dan maak je kans op deze paarse knopenketting:


Nog een goed voornemen is of onthouden dat je na 15u in de winter geen goede foto's meer kan nemen, of een nieuw en beter fototoestel kopen!

Vrijdagnamiddag wordt met veel toeters en bellen de winnaar aangekondigd, geheel eerlijk getrokken door een onschuldige hand!

*Update: De winnaar is gekozen!

zaterdag 21 november 2009

Mijn kringding

Een van 118 websites die ik via mijn google reader op regelmatige basis volg, is de blog van doe.c.doe.
Ik hou van haar vintage borduurpatronen, haar ingescande breiboeken en haar fotografie. Waar ze verder ook héél regelmatig verslag van uitbrengt zijn de spullen 'recently thrifted'. Een goede vertaling bestaat niet echt, maar het komt erop neer dat het de schatten zijn die ze recent vond op de rommelmarkt en in de kringloopwinkel. En áltijd ben ik jaloers, want het zijn pareltjes die ik maar niet terug kan vinden in de kringloopwinkel vlakbij.

Ik loop er nochtans heel regelmatig binnen en mijn grootste geluk tot gisteren was een lading theatertijdschriften (Etcetera, De Scène en Documenta) voor maximum 0,25 eurocent per magazine. Diegene met interessante artikels of volledige jaargangen heb ik toen gekocht. En ik was blij met mijn buit, maar bleef toch nog op zoek naar spullen met een véél hogere coolheidsfactor, genre doe.c.doe, dus.

Toen ik gisteren een bezoekje bracht aan de kringloopwinkel maakte M. mij attent op een hoekje achteraan rechts waar niet langer oude borden, lepels en vorken stonden!

Iemand had zijn handwerkcollectie van de hand gedaan. Voor de geïnteresseerden, denk: breinaalden in ALLE maten en soorten, stoffen, een oude niet meer werkende Singer (grote liefde!) voor €40, andere nog wel werkende naaimachines en knopen, knopen, knopen.


Honderden knopen lagen er, zomaar voor het grijpen. Een beetje onwennig begon ik te graaien in de ongeprijsde mandjes. Zoveel mooie knopen en té weinig tijd, we gingen immers maar even snel binnen en buiten. Terwijl ik me afvroeg hoeveel dit grapje me ging kosten bleef de ene na de andere mooie knoop aan de oppervlakte van de verschillende mandjes verschijnen.

Een goeie tien minuten later stond ik terug op straat met knopen en een toevallig gevonden aflevering van De Scène uit 1993 waarin een interview staat met Patrick de Groote over Antwerpen 1993, voorloper van de Zomer van Antwerpen, thesisonderwerp van ondergetekende.
Maar ik stond daar dus vooral met knopen. Mooie knopen én goedkope knopen, want -en ik citeer de dame aan de kassa-
hmm... 1,5 euro voor alles?

Yay!

Mag ik u presenteren: recently thrifted:

Wie ook wil, haast je, want ik ga dadelijk nog eens terug!

+++
En als u zich afvraagt wat ik 'begot' allemaal ga doen met die knopen. Sinds kort ben ik geobsedeerd door knopen-oorbellen. Ziehier mijn collectie tot nu toe:

Mijn fototoestel weigert momenteel om betere, scherpere foto's te nemen. Ik blijf proberen!

Daarnet tikte ik ook nog 'Button' in bij mijn favoriete items in de google reader en dat leverde onder andere het volgende op:

Een hangertje voor een ketting en een broche (door Sister Diane), een koperen kat met knopen-ogen (door Annette), een tas met knopenboom (door Daniele Sinhorelli), een fotokadertje (door Cindy van Romantic home), uilen en nog meer uilen en een bed-organizer en een knopen-boeket en ringen (door Nikki van Whimsy love), een onderzetter (door Linda Permann), een mozaïek (door Jo van Button candy), een krans (door Nicole van Craftapalooza) En als ik die allemaal gemaakt heb, dan begin ik aan de blog: Button candy en koop ik het boek Button it up.

Inspiratie genoeg dus, en meteen ook mijn rechtvaardiging om dus dadelijk nog eens voor de volle 1,5 euro knopen te gaan kopen!

woensdag 18 november 2009

s.o.s.

Wat ghebben we vandaag geleerd?
Punt 1. De deegrol is een onmisbaar item, doch tot op heden ontbrekend in de bakcollectie van Sarah! Sinterklaas, Kerstman heeft u mij gehoord?


Punt 2. Sarah heeft nood aan een tweede brein, voor logisch inzicht. Aangezien dat zeer welkome brein niet meer in haar hoofd past gebruikt ze dat van M.: "Een thermos als surrogaat deegrol, dat klinkt inderdaad als een strak plan, M.! Toch al beter dan dit flut-plastic buisje!"

Punt 3. Rode kleurstof kleurt ook vingertjes.

Punt 4. Afwassen is niet plezant!

Wat ghebben we vandaag gemaakt?
Biscuit met mokka-crème-au-beurre-vulling, bedekt met marsepein en roodgekleurde suikerglazuur, versierd met marsepeinen bloemetjes.


+++
Verder ook nog ontdekt maar in een totaal andere categorie: Engelsmannen zijn veel liever voor hun veggie medemens! Bijna alle ingrediënten voor de taart kocht ik bij Tesco in Whitfield (op vakantie). Zowel op de kleurstof, als op de marsepein, als op de suikerglazuur staat 'suitable for vegetarians'.
Een hele geruststelling nadat ik gisteren had ontdekt dat mijn favo-Delhaize-niet-vlezig-uitziende-pasta-saus VLEESAROMA bevat.


Op de foto: tomaat, ricotta, parmezaan, cashewnoten, géén vleesaroma!

Een ganse dag heb ik daar gedesillusioneerd van rondgelopen. So long, 'ik heb al 10 jaar geen vlees meer gegeten'.

zondag 15 november 2009

Een puberaal mensenjong bezoekt de bioscoop.

18.42u. Ik loop door de schuifdeuren en laat daar mijn verstand achter in de daarvoor bestemde geheime lockers.

18.44u. Mijn liefje komt aan, we staan in het midden van de hal en zoenen elkaar heel hard.

18.47u. We vinden een film die we allebei wel willen bekijken en gaan aanschuiven want er staat een lange rij.
Ondertussen wordt ons gevraagd of we misschien met bancontact kunnen betalen zodat we niet aan moeten schuiven en meteen geholpen kunnen worden aan de automaten, maar dat doen we uiteraard niet.


19.04u. Eindelijk is het aan ons, we proberen binnen te geraken in de laatste nieuwe KNT.-film maar aangezien mijn lief lief wél een handtas bijheeft, maar géén identiteitskaart, siskaart, buzzypass of een ander document met haar leeftijd op wil die trut achter de kassa ons niet binnen laten.
Ge ziet toch duidelijk dat wij 16 jaar e
n drie dagen oud zijn.

19.10u. Na een lange discussie met de onvermurwbare trut toch maar besloten om 2012 te gaan kijken.
We betalen met bancontact.


19.15u. We gaan naar de ticketcontrole en hopen al naar boven te mogen, aldaar worden we teruggestuurd omdat we nog te vroeg zijn. We mogen maar een half uurtje op voorhand naar boven en de film begint om 20u. Betekent dat dan dat we nog 15 min. recht moeten blijven staan? pff...

19.20u. Mislukte poging om naar boven te gaan.

19.25u. Mislukte poging om naar boven te gaan.

19.30u. Gelukt! (samen met 150 anderen die ook aan het wachten waren).
Boven aangekomen lopen we meteen de zaal binnen, opnieuw loopt er één of andere trut achter ons om te zeggen dat de vorige vertoning nog bezig is en we moeten wachten tot het lintje (Welk lintje?) opengaat. Wat is dat hier, al die frustro's?
Note to self: nooit solliciteren in de cinema, blijkbaar wordt je daar totaal verbitterd van!


19.45u. Popcorn, Cola, Fanta en m&m's gekocht.
Mijn kauwgom heb ik achtergelaten op de foyer.

19.46u. Die trut van daarjuist raapt mijn kauwgom op met haar blote handen en trekt een vies gezicht. Haha, stom wijf, eigen schuld...


19.48u. Popcorn op de grond laten vallen. Niemand heeft iets gezien, zoveel mensen staan er intussen rond ons, wachtend tot de zaal open gaat.
Mijn lief stuur ik om een bakje nacho's met pepers en driedubbele kaassaus.

19.55u. De zaal gaat open -eindelijk-.
We gaan zitten.


20.00u. De reclame begint. Mijne beste maat komt ook binnen met zijn lief, wat een vrolijk toeval! Hij gaat een drietal rijen voor ons zitten, gelukkig heb ik nog m&m's om de aandacht te trekken. Pok! Raak! We beginnen een gesprek.
Het is toch nog maar reclame.


20.10u. De film begint.
Mijne maat en ik beginnen ons gesprek af te ronden.


21.00u. De nacho's, m&m's, Fanta en Cola zijn op. Servetten was ik vergeten dus heb ik de resten kaassaus van mijn vingers maar aan de stoel voor mij geveegd.
Ik heb eigenlijk nog dorst. Gelukkig nam mijn lief lief nog wat blikjes Cola-Redbull en Smirnoff-Appelsap mee uit de nachtwinkel.


21.30u. 2012, het einde van de wereld... toch nagelbijtend spannend. Ik bijt dus op mijn nagels en deponeer ze op de stoel naast mij.

22.03u. Weeral een emotionele scène, ik sms (gratis!) naar mijne maat dat ik al die emo-shit niet meer aankan. Hij leest mijn smsje. Straks eens vragen welke gsm hij heeft, die van mijn geeft veel minder licht in het donker. Not fair.

22.45u. De film is afgelopen. Ik heb mijn handen vol met mijn lief, dus geen hand meer vrij voor de lege blikjes Cola-Redbull en Smirnoff-Appelsap, de flesjes Fanta en Cola, het bakje nacho's, het zakje m&m's of de achtergelaten vingernagels.

23.00u. Ik wandel buiten, klaar om nog een stapje in de wereld te zetten, en pik mijn verstand weer op bij de deur.
Het was een geslaagde filmavond.


*Disclaimer*
Elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen en/of personen berust op louter toeval.

zondag 8 november 2009

6245105

Over hoe 7 cijfers je droef kunnen maken,
Hebbes-code: 6245105, nu wordt het écht.
De bomma haar huisje, dat ze 34 jaar geleden kocht, staat te koop.

zondag 1 november 2009

Crazy... but it feels alright...

Ik zal het dan maar zelf zeggen, als ik iets in mijn hoofd heb, dan heb ik het zeker niet 'in mijn gat'. Donderdagavond liet M. mij een filmpje zien met de volgende welluidende titel: Chopstick Kitty.

Uiteraard moest ik zoiets ook proberen, bijgevolg zat ik, zo omstreeks middernacht, met de twee poezen, chopsticks en een bakje korrels in de zetel. Na twee dagen edit-oorlog met Pinnacle Studio en een uploadvete met vimeo is hier het resultaat op youtube (in slechte kwaliteit, ik ben me ervan bewust, maar had na een poging of 800 000 geen zin meer om nog eens 2 uur te wachten op een hoge kwaliteit-upload).

maar nu, without further ado:
sarahindestad, also known as: crazy cat lady

maandag 26 oktober 2009

Vrolijks van de google reader

+ Lang geleden in mijn google reader, afdeling: 'latest movie trailers' maar zaterdag pas 'in het écht gezien': Julie & Julia. Loved it! Nuja, dat was geen verrassing, de film gaat over bloggen en eten en toen ik de trailer zag was ik al overtuigd bij de volgende 5 zinnen:

Julia Child: Shouldn't I find something to do?
Haar man: What is it that you really like to do?
Julia Child: Eat. And I am so good at it.
I am growing in front of you!

+ Deze moeder/dochter-relatie-borduursels zijn zo belachelijk mooi, helaas iets te duur voor mijne portemonnee... Sorry Mams, het zal bij kijken blijven!

+ Verder ben ik ook totaal verliefd op deze kalender. Hoewel iets meer binnen het budget (+-25 euro, verzending inclusief, en de kans op €10 meer indien gecontroleerd door de douane), twijfel ik nog een klein beetje.

+ Een boek volledig gemaakt uit stof. Had ik jullie al gezegd dat ik graag 48 uur in een dag wilde (waarvan uiteraard maar 8 te verspelen aan (school)werk!), zodat ik eindelijk eens deftig kon leren naaimachine naaien...

+ En als dat laatste lukt kan ik ook deze mooie naald en draad-schetsen maken.

Afgelopen week sorteerde ik -na verscheidene weken van totale chaos- mijn stempel, papier, haak, brei, juweel, fimo, naai-gerei in bakken van de IKEA.
Goed begonnen is half gewonnen, heet dat dan...


zondag 25 oktober 2009

Eigen bomma eerst!

Een hele tijd geleden, nog voor ik zelf begon te bloggen, begon ik met het lezen van de blogs van Sarah en Mme ZsaZsa. Ze blijven tot nu, zo'n dikke twee jaar later, diegene die ik het eerst en met het meeste plezier lees.

Toen Sarah een hele tijd geleden een oproep deed voor haar eindwerk toegepaste grafiek, wist ik dat ik ook eens -eindelijk, na zo lang stilzwijgend meelezen- moest reageren.
Haar eindwerk gaat immers over bommaatjes. En het toeval wil dat ik daar nu twee prachtexemplaren van heb. Ik koos
er eentje uit en nomineerde haar:

Kleine samenvatting, mijn bomma is geweldig omdat: *ze een heel mooi liefdesverhaal kan vertellen *ze creatief is *ik vanmiddag nog ergens las dat grootouders de zaadjes zijn die een kind helpen groeien en ze mij (en ook mijn zus) zéker mee heeft gemaakt tot de jonge vrouwen die we nu zijn


Zo kwam het dat ik gisteren met 'de andere Sarah' afzakte naar het verre Limburg voor een meet&greet met mijn bomma. En, als het eerste tipje van de sluier al veelbelovend was:


Bomma-stempels door sarahzegthallo

dan kan ik nu officieel niet meer wachten om te zien wat ze doet met de verhaaltjes over/van mijn eigen bomma en de andere bomma's die ze nog zal bezoeken.

Maar als ik echt eerlijk ben, toch vooral die van mijn eigen bomma.


Meer Bomma? op flickr of op haar facebook fanpagina
Meet&greets aanvragen kan natuurlijk ook...

vrijdag 9 oktober 2009

Handmade voor E. (deel 2)

Belofte maakt schuld en daarom blijf ik elke maand trouw cadeautjes maken voor E.
Ik kan iedereen trouwens aanraden om komende kerst cadeaubons uit te delen voor zelfgemaakte spulletjes. Het verplicht je ertoe om je eigen goeie ideeën (of die van anderen) meteen uit te proberen. Zelf bijleren terwijl je bij anderen een lach op het gezicht tovert met telkens weer een nieuw cadeautje op een onverwacht moment, is natuurlijk een andere leuke bijkomstigheid.
Maar nu, wat had ik nog in petto voor E.
de laatste maanden...
Mei
Omdat ik al veel geknutseld had werd het tijd dat E. ook eens de handen uit de mouwen stak. Ik kocht een summer minibook kit van Elise Blaha. Nog mooi op tijd om gevuld te worden met zomerse foto's en warme herinneringen.

Juni
Examentijd en aangezien E. verpleegkunde studeert vloog dit binnen in haar mailbox:



Het mannetje had ik enkele dagen eerder toevallig gevonden op de een of de andere website, helaas heb ik intussen totaal geen idee meer waar ik het vond.

Omdat de foto full frontal is heb ik het patroon kunnen natekenen en
heb ik het intussen ook al eens gekruiskessteekt. Ik was niet helemaal tevreden over mijn kleurkeuze dus moet ik nog eens opnieuw beginnen. Het geborduurd en ingekaderd mannetje is uiteraard ook voor E.

Juli
Bloemetjes passen bij de zomer.



Maar omdat deze ketting niet zo heel lang werk is -tenminste, als ik mijn vingers niet aan de tube secondelijm vastlijm, iets wat mij echter wél keer op keer overkomt- en ik ze al voor mezelf had uitgeprobeerd kwam er nog een tweede bij.


De Frida Kahlo-hanger kocht ik bij Akotee en aan een ketting van Veritas bevestigde ik een slotje. Cheap and easy.

Augustus
Stempels, stempels en nog eens stempels!
Mijn augustus obsessie bestond uit lino-mesjes en stempelrubber.

De obsessie van E. is stukjes steen. Getuige dit wondermooie dienblad dat ik afgelopen week cadeau kreeg en nu staat te blinken in mijn huis:


Foto: E.

Omdat ze niet aan haar proefstuk toe is en regelmatig cadeautjes maakt voor familie en vrienden vond ik dat ze die ook moest kunnen signeren! Vandaar, een naamstempel!



September
Het cadeau van oktober had ik oorspronkelijk eerst voor september gepland maar toen E. in mijn voorraad aan het snuisteren was vond ze deze ketting:


Foto: Mk Supplies

Ze vond ze erg mooi en besliste dan dat ze dit als lange ketting wilde, en het voor september geplande cadeau in oktober. Makkelijk
zat dus, afmeten, knippen, een slotje erin en klaar.
Oktober
Géén leeuw in een kooi maar een uil!
Ook aan een lange ketting maar dan zonder frul om het hangertje goed tot zijn recht te laten komen. De 'kooi' kocht ik in Canterbury, met als enige doel er uilen in te stoppen.



Toch is niet alleen de voorkant van de ketting de moeite, in Canterbury kocht ik immers ook magnetische sluitingen. Très cool!



En omdat een ketting toch helemaal niets is zonder een paar aangepaste oorbellen:


En dan ga ik nu nog wat nadenken over wat ik de komende twee maanden nog kan maken.

maandag 5 oktober 2009

Dieselmotor.

Wat doe je aan het begin van een thesisjaar als je nog niet helemaal goed in gang bent?


Lachen met Muji zijn onnozele houdingen.


In bad gaan met Floris.


Vasthouden aan het laatste restje zomer met mozzarella-tomaat-pesto-salade en


Muji die vervelende muggen vangt.


Maar tegelijkertijd ook de herfst verwelkomen met gegratineerde ajuinsoep en gepofte kastanjes.

De stad in trekken en schone stempels vinden voor geen geld!
Terwijl ik dan toch in de stad was: stempelrubber kopen en daarna zelf stempels maken.


Op de markt knopen kopen voor een 0,5euro per kaart
en jammer(?) genoeg kan dit lijstje nog véél langer.

Misschien probeer ik binnenkort ook maar eens
de
pyjama-truc van Janina Modaal... Gelieve niet onverwacht aan mijn deur te bellen, ik zit in pyjama moeilijke teksten te lezen.

dinsdag 29 september 2009

Choco

Een hele tijd geleden las ik dit chocopot-verhaal. Ik moest er erg om lachen en had het zelf niet beter kunnen schrijven.
Toen we vanmorgen in de IKEA gingen ontbijten en ik na afloop naar onze dienbladen keek, moest ik er opnieuw aan denken.

Kijkt u even mee naar de 7 verschillen tussen mezelf en mijn allerliefste sloddervosje:



maandag 28 september 2009

Vrolijks van de google reader

Intussen is mijn boosheid al wat weggeëbd en heeft ze plaats gemaakt voor liefde, onder andere voor mijn google reader. Hier dus een nieuw item: "vrolijks van de google reader".

+ Deze foto maakt me elke keer opnieuw aan het lachen. Stiekem hoop ik eens thuis te komen en M. samen met Muji, zo aan te treffen.

+ Helemaal jaloers op deze handgemaakte, supergedetailleerde (want erg moeilijk!)
Dia de los muertos-stempels.

+
Dit doet me dan weer bijna naar de kringloopwinkel lopen voor mooie borden, en van deze schoonheden krijg ik zin om porselein te leren beschilderen. Terwijl ik van deze en deze beter wil leren haken.

+ Maar het allercoolste vond ik
dit, een "doos" met 240 potloden, gemaakt van de as van een overleden persoon. Elk potlood is versierd met de naam van de overledene en via de ingebouwde slijper vang je het slijpsel opnieuw op in de "doos" waardoor ze langzaam een urne wordt.
Een beetje morbide maar tegelijk ook geweldig, toch?

woensdag 16 september 2009

Boos boos boos

De afgelopen maand was ik vooral bezig met -even- examens afleggen en -vooral- vakantievieren. Oorspronkelijk wilde ik jullie dan ook als comeback postje entertainen met "een maand in het leven van sarahindestad maar dan in het kort" Gelukkig voor jullie, gebeurde er vandaag iets waar ik heel erg boos van werd en dan belaag ik je maar met een ander verhaaltje.

Ik ben dus heel erg boos omdat Ugly, deze mooie lelijkaard (een lapjeskat met de juiste lapjes op de verkeerde plaats)


er niet meer is. Vooral de manier waarop maakt me telkens wanneer ik eraan denk totaal mottig.

Maar first things first: Ugly is mijn bomma haar lieve poes die ongeveer 12 jaar geleden over de haag werd gezet. Het over de haag zetten van poezen is iets wat wel meer gebeurde 'op den buiten'. Telkens opnieuw nam mijn bomma de poezen in haar huis en haar hart, ze verzorgde ze en probeerde er een goeie thuis voor te vinden.
Een paar weken voor Ugly aangewandeld kwam was er nog een heel nest afgezet. Een aantal belandden onder de vuilniskar, de enige grote auto die wekelijks voorbijrijdt (yep, zo afgelegen woont ze). De rest van het nest werd vakkundig door de bomma van een thuis voorzien, Boris bij haarzelf, Picasso bij mijn ouders en de rest bij onze vriendinnetjes.

Wanneer Ugly een paar weken later de tuin binnengewandeld kwam is mijn bompa de eerste die haar ziet. Schrikken doet hij niet, maar hij zegt wel tegen de bomma: raak ze niet aan! ze heeft schurft, kom maar niet te dichtbij. Wanneer ze wat later dan toch maar dichterbij gingen kijken bleek dat het schurft gewoon de fout geplaatste rosse plekjes waren op haar vacht. Eh voilà, schone lelijkerd Ugly had hun hart veroverd.


Nadat Boris een paar jaar later stierf, omdat hij van een bespoten veld gegeten had, bleek Ugly eens te meer een blijvertje. Ze was een lieve poes, dikke vriend van bompa en altijd samen in de tuin.
's Avonds bij het TV. kijken was het comfortabelste plekje bompa's knie! Ook ging ze mee wandelen rond de tuin. Bij de
bank aangekomen (ongeveer halfweg, yep ook een grote tuin, daar bij mijn bomma) werd je verwacht Ugly te aaien alvorens verder te gaan.

Vanmiddag lag Ugly zoals steeds heerlijk in de tuin te slapen, toen 2 Boxers zonder halsband of baasjes de tuin binnen kwamen gelopen. Omdat mijn bomma gegrom en gemiauw hoorde is ze naar buiten gegaan. Daar zag ze hoe één van de honden haar lieve poes in zijn muil hield en niet wilde lossen. Na veel geroep en getier zijn de honden gelukkig afgedropen. (We mogen van geluk spreken dat mijn bomma er niets aan heeft over gehouden!)
Ik kreeg telefoon dat Ugly en bomma allebei goed verschoten waren maar dat Ugly op het eerste gezicht niet meer dan wat schrammetjes had.

Mijn gedacht op dat moment, oef... want
mei/juni: bompa gaat plots erg achteruit
juli: bompa gaat stilletjes van ons weg
augustus: de beslissing valt, we moeten de bomma haar huisje verkopen
Zij kan er niet alleen blijven wegens te afgelegen, op een uur rijden van waar de rest van de familie woont en geen rijbewijs. Noch mijn ouders noch M.+ik of de bomma kunnen de onderhoudskosten van haar huidig huisje + een appartement in de stad voor haar betalen. Pijnlijk want heel ons leven ligt daar, hun huisje was een oude boerderij die ze kochten+renoveerden ze toen ze nog hun fotowinkel hadden. Toen kwamen ze enkel in het weekend naar daar, na hun pensioen (een goeie 20 jaar geleden) zijn ze er ook gaan wonen. Elke vakantie en ook heel vaak in het weekend gingen we naar hen, ravotten in de grote tuin, spelen, leven. Het is een deel van ons, ook omdat het net daar is dat bompa stierf, thuis. Ik kan het me nog steeds maar moeilijk voorstellen dat ik er nooit meer in de tuin zal zitten.
september: chance dat Ugly niets ergs heeft, want na dit alles ook nog Ugly weg, dat overleeft mijn lieve bomma niet.

Tien minuten later krijg ik telefoon dat Ugly is ineengezakt en overleden. Bomma huilen, Sarah huilen (nota bene in het midden van de grote winkelstraat en ik schaamde me zelfs niet).

Ik begrijp niet dat deze mensen die gevaarlijke honden hebben, niet de verantwoordelijkheid nemen om ervoor te zorgen dat ze niet uitbreken. Want, als ik mijn bomma mag geloven, de honden waren helemaal niet verwaarloosd of hongerig. En als ik dan nog eens iets mag zeggen, een agressieve hond hoort een muilband aan te hebben.
Ik mag er niet aan denken dat het in plaats van Ugly, de bomma of een kleutertje was geweest!
Ik krijg er boebelen van.



En jij Ugly, lief beest, ik vind het top dat jij de laatste twee maanden op het plaatske van bompa sliep in bed,
ik kamde je zo graag met dat onnozel paars kammeke.

donderdag 13 augustus 2009

Grapje

Ik zit op de zetel en kijk naar tennistrots Kim, naast mij zit M. en hij doet een schieterke (Call of duty). Zoals steeds wanneer hij speelt zit hij met zijn mond halfopen van de inspanning en concentratie.

Ik zeg hem: Liefje, doe je mondje dicht, sebiet vliegt er een kiekske in.
Hij antwoordt: Dat kan niet, we zitten binnen.
Ik zeg, zonder nadenken: Pas maar op, de ramen staan op "kip".

We lachen.

dinsdag 11 augustus 2009

Typisch...

Nu ik terug naarstig aan het schrijven ben (tweede zit: bachelorscriptie), kost het me opnieuw veel moeite om mijn lieve knuffels van mijn papieren, boeken en vooral computer te houden.
Een computer is immers lekker warm
en daarom bij uitstek geschikt om op te slapen.


Het lukt -sinds kort- vrij aardig om de beesten uit de buurt te houden maar als tegenprestatie kruipen zij, als koppige katers, telkens wanneer ik hen een knuffeltje wil geven net daar waar ik hen niet kan raken. Mede kattenliefhebbers kunnen er zich vast iets bij voorstellen. Net te ver, onder de zetel, op een kast, tussen tafelpoten, het maakt allemaal niet uit, zolang je er maar net niet bij kan.
Alsof ze willen zeggen: als wij niet mogen komen knuffelen met jou wanneer wij willen, dan gaan wij ook niet springen wanneer het jou past, hoor.


Nu zouden Floris en Muji niet mijn poezen zijn als ze dit hele thema niet nog een stapje verder zouden nemen.

Zoals zoveel mensen lees ik wel eens graag een 'boekske' op het toilet. Toch, sinds ik niet meer woon bij fervente abonnees is mijn beschikking tot 'boekskes' fel afgezwakt. Ter vervanging neem ik dan de laptop mee om de redactie, mijn google reader of de rest van het wereldwijde interweb te lezen.

Zo zat ik daar dus, rustig, een beetje Sarah-tijd te nemen tijdens hard schoolwerk-labeur. Vervolgens, en jawel u voelt mij al aankomen, meende Floris een goed moment gevonden te hebben om wat verloren knuffeltijd in te halen. Oké, ik zat niet achter de boeken en dan ben ik gewoonlijk in een mum van tijd te vinden voor een knuffeltje maar of die plaats nu ideaal was...

Veel tijd om erover na te denken kreeg ik niet, de laptop moest wijken en Floris kwam op mijn schoot knuffelen!

Speciaal om u, mijn lezer, te plezieren en u het anders toch niet zou geloven, zijn daar zelfs foto's van ---dankzij mijn linkerteen getrokken met de laptop die op de grond stond.




Ranzig? Absoluut niet de plaats om te knuffelen?

Ja, oké, ik geef het toe, maar ik, ik was allang blij dat hun onaaibare katerkuren over waren!



+++

Intussen al 1 jaar, 6 dagen en 61 posts: SARAH IN DE STAD! Driewerf hoera!
In september volgt een giveaway met handgemaakte spulletjes om dit heuglijk feit én het einde van de examens te vieren! Jochei!