The end of an era.

Het was gisteren 11 jaar, 8 maanden en 14 dagen geleden dat ik voor't eerst mijn -toen nog blauwe en vooral afzichtelijk lelijke- winteruniformpje aantrok.

Gisteren om 0u30 trok ik voor de laatste keer de bioscoopdeur achter mij dicht. Er zijn daar toen (en later in de zetel bij Michael) mogelijk traantjes gevloeid. Maar daar gaan we het nu niet over hebben, of het is hier helemaal gedaan met mijn online imago...

Ik schrijf dit omdat ik even wilde stoeffen met mijn bedankjes. Want intussen zit ik hier op de trein naar mijn nieuwe werk, na amper 5 uur slaap (nachtvoedingen waarvoor ik ook wakker was, er voor de gemakkelijkheid bij geteld) en een mens moet iets doen om zichzelf wakker te houden.

Ik wist al heel snel dat ik iets persoonlijks en individueels wilde maken voor elk van mijn 40(!) collega's. Na 11 jaar ben ik me namelijk zeer bewust van het feit dat alleen zij die pauze hebben op het moment dat je snacks voorziet, de snacks te zien krijgen. Mijn collega's en ik, wij zijn mensen die graag eten maar niet altijd evenveel zelfcontrole hebben. Zelfkennis enzo.

Na een rondje Pinterest (nog steeds mijn go-to plek voor creatieve inspiratie) besloot ik dat ik de choco van Jeroen Meus eens zou proberen maken. Michael en een handvol andere proevers gaven hun goedkeuring en zo geschiedde. 

Ik bestelde 40 kleine potjes bij Dille en Kamille, verdriedubbelde het recept van Jeroen, vulde ze zo proper mogelijk (gelukkig zijn mijn collega's na 11 jaar op de hoogte van mijn onhandigheid). Ik schreef 22 afscheidsbriefjes (eentje voor iedereen in mijn team en de nauwste andere collega's) en daarbij kocht ik nog wat drop. En toen zat't d'rop (hebt g'em?).

Dacht ik.

Want om 23u00 verschenen plots twee van de liefste collega's op het bureau en kreeg ik behalve een krop in mijn keel ook nog cadeautjes van het hele team.

Afscheid nemen van de plek waar ik derde van mijn leven heb doorgebracht. Ik was er gelijk precies toch nog niet helemaal klaar voor.

Zelfgemaakte pizza!

Zelfgemaakte pizza, een favoriet van Olivia, die hier zéér regelmatig op het menu staat. Tot een paar maanden geleden kochten wij dan altijd van die voorverpakte pizzabodems. Maar omdat ik toch altijd meer de voorkeur geef aan écht eten, lees: eten met zo weinig mogelijk bewaarmiddelen, was ik erg blij toen Michael het filmpje van de zelfgemaakte pizza van Jamie met mij deelde. Niet in het minst omdat dat ons al een goed inzicht gaf in het leven met een zoon. Hi.la.risch. 

Het allerfijnste vind ik dat het zo gemakkelijk te maken is met ingrediënten die wij altijd in huis hebben. Drie delen zelfrijzende bloem voor één deel water, een lepel olijfolie en een snuifje zout. Alles is in een fractie van seconden in een pot gegooid, klaar om te mengen met onze handen of de mixer. En ook voor de topping van de pizza hebben wij hier meestal wel wat lekkers slingeren in de hoekjes van onze ijskast. Goedkoop en rap klaar, wat wil ne mens nog meer. 

Misschien een flink etende kleuter... maar dankzij het zelf mogen kneden, rollen en beleggen zit dat meestal wel snor.

Tip: nog lekkerder is het deeg als je het heel even laat rusten. Meestal maken wij het na het vieruurtje (een ideale activiteit om de tijd tussen school en avondeten te overbruggen!) en proberen we het vervolgens met rust te laten tot vlak voor het avondeten. Hoewel dat laatste voor kleine handen soms heel moeilijk is... We zitten intussen zelfs in het stadium dat we een ietsie pietsie teveel maken en haar daar mee laten spelen, wij kunnen in alle rust groentjes snijden en zij is braaf en geëntertaind.

Een extra voordeel -vind ik- is dat Olivia, die meestal zo rond de klok van vijf al om eten begint te zeuren, rond een uur of vijf kan beginnen uitrollen en dan tegen half zes kan eten, zonder dat ik mij verplicht voel om ook al om half zes te eten. Er kan immers toch maar één pizza tegelijkertijd afgebakken worden en Olivia is over't algemeen zo'n trage eter dat zij nog steeds aan het eten is tegen dat ook onze pizza's klaar zijn. Wij bakken de pizza eerst in de pan, zoals in het filmpje, en vervolgens nog even onder de grill op een bakpapier in de oven. Kwestie van afwas te besparen door pannen te hergebruiken enzo.

Qua toppings doen wij meestal een selectie uit volgende ingrediënten die we nogal standaard in huis hebben: ui, paprika, champignon, basilicum, mozzarella, olijfjes, rucola en pijnboompitjes... Mocht je meer inspiratie willen, bij Elise en Jamie zelf vind je nog allerlei héérlijke mogelijkheden.

Totaal niet volgens de regels van de kunst dus, maar wél ideaal om de restjes uit de ijskast te laten verdwijnen en kleuters te animeren, die zelfgemaakte pizza van Jamie! 

40w5d

Mijn lieve Leon,

Voor ik jou vertel over hoe je geboren werd wil ik eerst nog even vertellen over hoe het was toen jij in mijn buik zat. Jij was ons gelukje. Na een windei (ik blijf het een lelijk woord vinden) begin vorig jaar bleek ik pril zwanger toen we in april naar Parijs gingen om te vieren dat jouw papa en ik jarig waren én 10 jaar bij elkaar. Ik denk dat ik qua verjaardagscadeau voor je papa nooit meer beter zal scoren.

De eerste drie maanden was ik vaak misselijk, maar, ik sloot alweer een zwangerschap af zonder braken. (Waarvoor dank! Later vertel ik je nog wel eens in geuren en kleuren waarom ik overgeven haat met een passie. Maar we zullen het hier en nu even deftig houden.)

Ongeveer halverwege de zwangerschap, op moederdag, 15 augustus (zeg later niet dat je de datum niet kende!) ontdekte ik samen met je papa en alle mensen die we graag hebben dat jij een jongetje zou zijn. Terwijl we zo overtuigd waren dat het opnieuw een meisje zou worden. Jouw papa en ik kozen een naam en de weken vlogen voorbij. Toen ik zwanger was van Olivia ging alles precies zo traag, en nu ging alles zo snel. Maar ik genoot (meestal). 

Er gaat gewoon niets boven de wilde buitelingen van een baby'tje in je buik. Bij jouw zus voelde ik ze pas rond 20w, maar de eerste vlinderachtige kusjes die jij in mijn buik achterliet werd ik al heel snel gewaar, al was ik toen nog niet helemaal zeker of jij het wel was. Daar kwam verandering in toen we rond die tijd ook op consultatie gingen bij de vroedvrouw en je er een sport van maakte zoveel mogelijk tegen de doppler te shotten! Jouw zus maakte er een erezaak van om mij in de ribben of maag te stampen maar jij niet. Met jou had ik zowaar een superbeweeglijk kindje in de buik, zelfs nog die laatste dagen! maar zonder pijn voor moederlief *vuistje voor Leon!* Mijn gsm staat vol met buikbeweegfilmpjes. Ik weet nu al dat ik er één dezer weemoedig naar ga terug kijken. Als tegengif voor die buik die ik binnenkort nog ga missen liggen overigens ook de draagdoeken al klaar... Nog wat extra vetjes kweken, lieve Leon, en dan gaan wij de stad onveilig maken!

Laat er geen twijfel over bestaan voor ik hier te melig wordt, soms zat mijn buik in de weg en was ik hem beu. Deze zwangerschap was echt wel zwaarder, vooral het laat werken dat gedurende de laatste zes weken gecombineerd werd met vroeg opstaan om jouw zus, die in november een echt kleutertje werd, naar school te brengen.

En toch kende ze een ontspannender einde dan de vorige zwangerschap, ik stopte op 37w3d met werken en dat was de beste beslissing die ik maakte. Goed, we hadden wel verwacht dat je vroeger zou arriveren, dus een nadeel was wel dat al die (super)bomma's op hete kolen zaten en bleven zitten. En mij met hun zenuwachtigheid ook zenuwachtig maakten, maar ge kunt u niet voorstellen hoeveel gemoedsrust ik heb geput uit die drie weken waarin we op jouw aankomst aan het wachten waren...

De wetenschap dat ik thuis was (bij jouw zus braken mijn vliezen op het werk), dat het huis min of meer opgeruimd was (toen jouw zus geboren was, was ons huis een klein stort), dat er eten was (toen jouw zus geboren was bestelden we pizza, want we hadden niets in huis!), dat het bevalbad opgeblazen klaarstond (al prikten de katers er last minute nog een gaatje in), dat ik naar de kapper was geweest (bij jouw zus had ik een afspraak gemaakt, maar was ik bevallen voor ik er was geraakt) maar bovenal, dat ik in schoonheid afscheid heb kunnen nemen van jouw zus als enig kindje. Wij hebben met volle teugen genoten van de kerstvakantie: we bakten koekjes, lazen verhalen voor, hadden de rustigste, gezelligste Kerst met drie, knutselden nieuwjaarscadeau's,...

We waren allemaal zo klaar voor je komst. 

En hoewel we altijd hadden gezegd dat we hoopten dat je niet met Kerst of met de jaarwisseling geboren zou worden, braken mijn vliezen om 19u00, 31 december. Exact een jaar nadat we vervroegd van een oudejaarsfeestje vertrokken omdat het begon te dagen, dat al dat bloedverlies die avond niet oké was en wellicht zou resulteren in een miskraam (wat een tweetal weken later officieel werd).

Lieve Leon, klein gelukje, symbolischer kon je het niet timen. Jij kwam én vijf dagen te laat én gewoon helemaal op tijd! 

SuperOlijfje introduceert...

Wij zijn trots en blij want er kwam een nieuwe superheld bij ons wonen! Hij kwam gewoon thuis en 't ging vliegensvlug maar 't was intiem en schoon en oh zo fijn (én vooral, exact zoals we op voorhand stiekem in onze gedachten gedroomd hadden). 

We recupereren nu nog even maar willen alvast deze foto's met jullie delen! 

01.01.2016 - 4u25

50 cm. - 3,240 kg.

Binnenkort dus afspraak hier voor méér verhalen en belevenissen!

SweatshopSarah

Begin deze maand volgde ik met vriendinnen een workshop wikkeljurk maken (Burda 7828) en dat was een succes. Ik gebruikte namelijk eindelijk eens die Fragile tricot die ik in 2009 op een stockverkoop kocht!

Om mijn groeiende buik (die, nu met 18 weken, ineens voor écht gepopt is, precies) te kunnen accommoderen, keken we een beetje af hoe Fragile één van mijn favorieten jurken (eigenlijk echt bijna hetzelfde model) had gemaakt. Het voorpand is paar centimeter langer zodat de groeiende buik de jurk vooraan niet korter maakt (dat deze Burda zich perfect tot een zwangerschapsjurk leent las ik ook al bij Stien, trouwens). Als ik de jurk volgende zomer nog wil dragen dan verkort ik hem gewoon opnieuw een paar centimeter. Al zou ik natuurlijk ook een nieuwe versie kunnen maken, intussen vond ik ook een borstvoedingsversie van het patroon, helemáál een idee voor komende zomer. Welke versie ik ook maak met de deskundige uitleg van Isabelle ter opfrissing is opnieuw maken méér dan ooit een optie.

Te meer omdat de workshop in kwestie de schop onder mijn kont was om de overlock (een Singer 14SH754) die ik ettelijke jaren geleden samen met mijn mama kocht (in de Lidl!) eens deftig in orde te maken. We kregen hem namelijk wél ingeregen (dit filmpje is ideaal!) maar het stiksel was niet goed. We hadden hem gedesillusioneerd ergens in een hoekje gezet en er niet meer naar gekeken.

Tijdens die workshop wikkeljurk ontdekte ik het gemak van de overlock en wist ik weer waarom ik hem zoveel jaar terug MOEST hebben. De andere cursisten kunnen niet anders dan schattige babybroekjes en t-shirts, Dagobert Duck-gewijs in mijn ogen, hebben zien opduiken. Mijn besluit stond vast, die overlock moesten we kost wat kost in gang krijgen en rap een beetje. Om goed van start te gaan bestelde ik alvast wat tricot bij Liesellove en Kersenpitje en kocht ik boordstof, colorsnaps en wat poezenelastiek bij Veritas.

Maandag was ik vrij, had mijn mama vakantie en moest Olivia naar de crèche: een ideaal naaidagje. Een halve dag zijn we bezig geweest met het inrijgen en nog eens inrijgen en draadspanning verzetten enzoverder. Tot we ineens het licht zagen. Onze draden zaten niet voldoende ingesnoerd tussen de plaatjes van de draadspanning. Al onze problemen smolten als sneeuw voor de zon. En toen daarna ook bleek dat mijn oude -van het Bonneke van Michael gekregen- Pfaff, tegen alle verwachtingen in niet blokkeerde op een tweelingnaald kon ik mijn geluk niet op (in het boekje vond ik er niets van terug maar ik heb ze er gewoon ingestopt en die lieve Pfaff deed gewoon vanzelf wat ie moest doen!).

Tot mijn mama mij er attent op maakte dat ik de stof voor het patroon voor een babyjurk in maat 56, dat ik enthousiast had geprint, misschien nog niet moest knippen. Aangezien dat mogelijk niet meer gebruikt zou worden voor mijn buikbewoner. Shit seg, dat ik mij dat nog niet had bedacht... We weten het geslacht nog niet en moeten nog tot half augustus wachten, al dénk ik dus wel (on)bewust dat het een meisje is ;)

Na de helft van ons naaidagje verkwist te hebben aan overlock-gezoek maakte we 's middags nog snel een tiny harem pants (wat een gepruts om die kleine stukjes boordstof aan de pijpen vast te zetten, tips zijn uiteraard welkom!) en een omkeerbaar mutsje en toen gingen we Olivia wat vroeger van de crèche halen.

Moet ik echt nog expliciet vermelden dat ik de héle maandagavond nog patronen en stof heb geknipt? Samen met mijn kleine commandeur die alles nauwkeurig in de gaten hield.

'kijk eens streng Olivia'

Dinsdag (gisteren) moest ik pas na de middag beginnen werken en deed ik van SweatshopSarah.

In de rapte maakte ik een tweede versie van de tiny harem pants (zonder boordstof aan de pijpen, gewoon omgezoomd met de tweelingnaald). Die versie is nu al mijn nieuw go-to zelfgemaakt kraamcadeau bij uitstek.

Vervolgens besloot ik de babylegging van Emma en Mona te testen. Duidelijke instructies zelfs voor beginnelingen, maar hier vooral teleurstelling omtrent het uitlubberen van de stof (slechte kwaliteit? of onvoorzichtigheid?) en ook de elastiek in het broekje zetten was nog geen overdonderend succes. Maar babytwee heeft géén keuze vrees ik. Met een t-shirt erover ziet geen kat die slechte elastiek op de achterkant, of in elk geval toch alleen maar die kat van ons die altijd op de verzorgingstafel wil slapen, maar zolang het bij die kat blijft kan ik er perfect mee leven.

Daarna was het tijd om iets voor Olivia te maken, ik had al stof geknipt voor het onderhemdje van Van Katoen. Natuurlijk had ik géén boordstof in een aangepaste kleur in huis dus heb ik van een restje tricot een boordje gemaakt (zoals ik bij de versies van Oon had gezien). Volgende versie haal ik mij wél boordstof want het mankement aan dit project was dus dat die tricot toch niet zo mooi mee rekte bij het bevestigen aan de t-shirt zelf.

Tot slot was er nog tijd voor een laatste kledingstuk: een longsleeve t-shirt met enveloppehals van de Droomfabriek, omdat de knopenversie mij vooralsnog zenuwachtig maakte. Turns out, zo'n enveloppehals is ook geen evidentie en een golvende lijn recht stikken met een tweelingnaald... Laat ons zeggen dat ik daar toch ook nog eens op zal moeten oefenen.

Gelukkig is Olivia echt gigantisch blij met haar schots en scheef genaaide 'Watman'-t-shirt.

Maar allez, we klagen niet. We zitten nog maar aan zes stuks gemaakt met de overlock ooit en ik denk dat mijn volledige naaicarrière tot nog toe ook niet meer dan 20 stuks bedraagt (ovenwanten voor mijn zus (in 2011!), 2 rokken voor mij, 3 rokjes voor Olivia, een tas, onderzetters, een slabbetje of 4, een portefeuille of 2 en het ge-overlock dat ik hier net beschreef).

Elk stuk dat ik probeer te maken zie ik verbetering in mijn begrip van patronen én in mijn kunde om het daarna dan nog daadwerkelijk uit te voeren. Ik gok dat -als babytwee een jaar of 10 is- ik wel iets zal kunnen maken waar ik hem/haar ook van dichtbij in durf fotograferen. Want tussen ons gezegd en gezwegen, zolang ik maar van ver genoeg een foto neem ziet dat er toch al bijna deftig uit, nee?

Stofjes: Batman - Andrea Lauren (gekocht bij Kersenpitje) * Charley Harper Koala - Birch fabric (gekocht bij Kersenpitje) * Boordstof turquoise (gekocht bij Veritas) * Bloemetjesstof - Fragile (stockverkoop van 2009). 

Uw favoriete supergemakkelijke babystuff-overlock-patronen/boeken mag u overigens altijd in de commentaren achterlaten. Intussen heb ik alvast gepind hoe je overlockstiksel kan uithalen zonder dat je veel moet lostornen. Iets van een voorbereid vrouw ofzo.

Punten scoren bij een versbevallen mama

Toen Olivia geboren werd hadden wij een geboortelijst voor de essentials die we in elk geval nodig hadden (lees: bed, relax, park, verschoontafel, lakens...). Die geboortelijst werd vooral leeggekocht door onszelf en de naaste familie. Qua inspiratie voor de iets verdere familie en vrienden hadden we een verlanglijstje op de persoonlijke blog van Olivia (vooral boeken en speelgoed, nu ik erover nadenk, eigenlijk zowat half De Kleine Zebra). Mensen konden op de blog het gewenste item afstrepen en vervolgens gaan halen in een winkel naar keuze. Ik ben nog altijd héél blij met onze strategie van toen. We hebben een overdaad aan knuffeldieren kunnen beperken, Olivia heeft een mooie collectie boeken verzameld en toen Sinterklaas vorig jaar een speelkeukentje bracht kon hij dat meteen vullen met houten/vilten speelgoed dat al op de zolder klaarstond omdat we het 1,5 jaar eerder gekregen hadden. ♥

Maar mijn aller- allerfijnste, meest onverwachte cadeaus waren de kraamweekpakjes die ik van mijn mama en zus kreeg. Zij kwamen de dag dat Olivia geboren is, ons huis binnen met elk een mand vol ingepakte cadeautjes. Elke dag van de kraamweek mocht ik er open doen. Ik kan u verzekeren, dat doet wat met het hart van een hormonale verse mama.

Vijf maanden nadat ik beviel van Olivia, beviel mijn vriendin sinds de derde kleuterklas ook van haar eerste kindje, Pablo. U kan vast en zeker raden wat ik voor haar heb gemaakt. En wat het plezantste aan een scorenbijeen(firsttime)mama-pakket is, is dat je het zo aangepast aan de mama haar wensen en noden, goedkoop, duur, handgemaakt of van de geboortelijst-gekocht kan maken als je zelf wil.

Tips nodig? Bij Kiind of gewoon hier, in de mini- gift guide die volgt:

Eerst en vooral, de categorie: altijd goed!
-een zwart-wit babyboek Olivia was er extreem door gefascineerd in het begin en ze zijn niet duur!
-een One line a day-diary een dagboek voor 5 jaren waar je dagelijks een lijntje in kan schrijven, verse mama's hebben geen tijd voor hele epistels maar willen wel de dingen onthouden, ahjaaa
-Relax mama, de posters altijd herkenbaar
-een paar repen Tony's Chocolonely ideale troost bij kraamtranen
-Feliway indien de kersverse ouders gestresseerde katten bezitten maar daarvoor nog niets in huis haalden (mogelijk spreek ik uit ervaring)
-een nieuwe, zachte badjas inderdaad, dat heeft de mama al, maar tussen ons gezegd en gezwegen, de kans dat die vol melk en babyovergeefsel hangt is reëel
-Babymassageolie eventueel met een bon voor een cursus babymassage
-een fles douchegel de eerste 6 weken mag je toch geen bad nemen blijkbaar kan het geen kwaad (zie de reactie van Tiene), in dat geval doet ge mij plezier met badschuim :)

-een draagdoek eventueel met een bon voor een draagconsult
-je eigen favoriete kinderboek van vroeger met een boodschap voor de baby erin ♥ Annie MG. Schmidt, Astrid Lindgren, Roald Dahl

Ja, er moest nog een -w achter 'jou', ik steek het op mijn eigen verse mama-moeheid van toen

-een fles vlekkenmiddel en de link naar de wipperkak-post van Soetmin 
-een mamaboek mijn persoonlijke aanraders vind je hier (scroll door naar puntje 10)
-een mooi notaboekje om plaspampers, slaapjes en voedingen in te noteren en dat daarna gewoon mee in de herinneringendoos kan
-een stuk betaalbaar, houten speelgoed ook leuk als cadeautje voor een grote broer/zus 
-kleertjes maar, mind you, dit is een tricky cadeau...  
---Koop ze alléén als je de stijl van de mama écht goed kan inschatten, zonde van je geld als de mama de kleertjes niet graag ziet (tip! als ze Pinterest heeft, hou haar borden in de gaten, die van mij verraden dat ik val voor hevige kleuren en prints, géén zalmroze babypakjes of roze glitterprinsessenjurken tenhuizeindestad). 
---Let ook een beetje op de combinatie grootte baby en seizoen, niets is erger dan een mooi zomerpakje hebben liggen waar je kindje in past tijdens putje winter. Natuurlijk vallen ook niet alle merken even groot of klein wat het al helemaal moeilijk maakt (niet in het minst als nieuwbakken mama vond ik! Vraag desnoods vriendinnen met kinderen om raad, in de rapte alvast 2 tips: Hema valt groot, Zeeman valt eerder klein). 
---En dan nóg een laatste opmerking over kleren geven: ik heb écht héél veel kleding in maat 62/68 cadeau gekregen, zoveel dat ik ongedragen spullen vond toen ik de ettelijke curverboxen kleertjes op de zolder opnieuw aan het sorteren was. Vandaar dat ik áls ik al kleertjes cadeau doe, ik meestal voor maat 80 (9m-12m) ga, het seizoen klopt dan met wat er op het moment van de geboorte in de winkels ligt en de kans is groot dat de mama in kwestie in die maat nog niet teveel in huis heeft. Kleertjes kopen als geboortecadeau in een maat groter dan 1 jaar is ook weer wat onnozel vind ik (en ja, zonder ondankbaar te willen zijn, er zijn mensen die dat doen, een maat 3-jaar cadeau geven aan een newborn van 48cm.) 
---Bottom line, ben je niet zeker: koop dan een bon voor een webwinkel (Pepatino, bijvoorbeeld), win-win, de verse mama koopt zeker iets dat ze kan gebruiken én mooi vindt én weet weeral waar ze naar kan surfen tijdens een van de vele nachtvoedingen
-sokjes, slofjes of beenwarmers (de aller- allermooiste vind je bij Kleine koning) of een badhanddoek of dekentje (Froy&Dind!) kan natuurlijk ook. En als je er écht op staat iets kledingstukachtigs te geven, dan zijn dat vaak veiligere keuzes en niet zo gebonden aan de seizoenen of kledingmaten.

Een ander deel van het cadeau voor Pablo

-supercliché maar toch ook écht wel nodig: pampers als de ouders kiezen voor niet-herbruikbaar kan je eventueel een pampertaart maken met enkele kraamcadeau's eraan vast. Geef toe, dat ziet er toch indrukwekkend uit, nee? En dus écht kakgemakkelijk. 

Pampertaart gemaakt voor een collega vorig jaar... 

Ten tweede, cadeautjes voor de borstvoedende mama, want mama's met kloven mogen al eens een extraatje: 

-Weleda borstvoedingsthee vind ik zelf namelijk de lekkerste

-een ik ♥ van mama's melk slabbetje of t-shirtje 

-een lijstje vol goeie series waarvan je denkt dat de verse mama ze kan smaken ik heb nooit zoveel series bekeken als toen ik met mijn clusterkindje op de zetel zat (een DVDbox te leen is dus helemaal top). Mijn persoonlijke absolute post-bevallings-bekijkopNetflix-topper: Call the midwife (een BBC serie over -u raadt het al- vroedvrouwen in de jaren '50 en '60, lees: totaal hormonaal meebleiten!) 

-wasbare compressen zeer tevreden over die van Medela

-een herbruikbaar flesje borstvoedingsmama's moeten goed drinken en het is dus belangrijk om altijd een voorraadje water bij je in de buurt te hebben

-koekjes! ik was altijd zo blij als ik mijn zus zag aankomen met een verse lading, voor mij, om te eten bij een hongerke terwijl Olivia op haar vaste plaats, mijn schoot, lag én voor mijn bezoek (lees: enkel nog koffie zetten en klaar!) 

-lansinoh lanolinezalf dit heeft de verse mama vast en zeker in huis maar ik kon met mijn slaaphoofd in elk geval niet onthouden waar ik dat klein tubeke had achtergelaten, ééntje voor elke kamer is dus géén overbodige luxe alsgetmijvraagt --- addendum: kamillethee en watjes werkt blijkbaar even goed (zie reactie van Tiene), ik test het in december!

-chewelry of een nursing necklace een ketting waar het kindje op kan én mag bijten

-een niet-alcoholische fles als borstvoedende mama heb je immers bitter weinig aan al die flessen (alcoholische) cava die uw huis binnenstromen, maar dat neemt niet weg dat je toch ook wel eens wil toasten op het resultaat van je bevalling. Ik kreeg alcoholvrije Vini Vici-wijn en was daar héél blij mee, maar ook een fles SiroperieSeniow-siroop zou mij toen intens gelukkig gemaakt hebben. 

Ten derde: zelfgemaakt doet altijd plezier:

En ik spreek uit ervaring, de vele handgemaakte cadeautjes die Olivia kreeg (en hun lieve makers) zitten na 2 jaar nog altijd in mijn hart. Dat iemand tijd en moeite wil doen voor jouw kindje. ♥ ♥ ♥ elke keer opnieuw. 

Wat je kan maken?

-een gehaakte ooievaar bijvoorbeeld eventueel met muziekje erin verwerkt

-een gepersonaliseerde tutketting wat macramékoord, eventueel wat letterkralen, een paar andere kralen (Haba!) en een speenclip

-zelfgemaakte slabbetjes (geborduurd of genaaid) en/of met flockfolie/textielstiften/zeefdruk versierde t-shirts je scoort zo mogelijk nog harder als je het in de stijl van het geboortekaartje doet

-een zelfgemaakt kruippakje 

-een gehaakt /genaaid dekentje. 

-12 rompertjes in verschillende maten met de nummers 1-12 op én de belofte de baby tot zijn/haar eerste verjaardag elke maand in het 'maand'-rompertje te komen fotograferen

-een gehaakt visjesspel

En dan, tot slot, de dingen die écht (bijna) niets kosten en het moederhart zo mogelijk nog het meest verwarmen:
-kraamkost, aan de deur afgezet in schotels die je mag bijhouden/weggooien om afwas- of teruggeefstress te vermijden. Dorien en Mme ZsaZsa weten er alles over! (in de ikhebnieteenstijdomvoormezelftekoken-versie kan je natuurlijk altijd ook een week Smartmat/Hello Fresh cadeau doen) 
-zoiets simpel als een kaartje om proficiat te wensen (Hema!) met volgende mededeling als slot: niet antwoorden op dit kaartje, investeer die tijd in je gezinnetje. Ik werd soms gek van het me verplicht voelen te reageren op lieve reacties, mails en kaartjes die binnenstroomden terwijl ik echt wel betere dingen te doen had.
-Het huis kuisen of opruimen deze tip kan alleen maar als je dicht genoeg staat. Ik denk dat er maar 3 of 4 mensen op deze bol zijn waar ik mijn huis zo ontploft als het soms is zou durven tonen en niet voor zou pre-kuisen (Hoewel het minder werk is voor jou, is een pas bevallen pre-kuisende vriendin natuurlijk niet de bedoeling van je cadeau!)
-In dezelfde categorie: als de mama in kwestie zich verontschuldigd voor eventuele rommeltjes repliceren met ik kom voor u en (insert naam van de baby), niet voor uwe rommel
-Geef de nieuwe mama de kans en de ruimte om aan haar nieuwe identiteit te wennen.
-En dan tot slot nog eentje van het lijstje van Roeline, ik citeer:
Kondig je bezoek aan, en zet het in de voormiddag. Rond 10u is ideaal. Vaak is dat al bijna middag voor een mama met een pasgeboren, nachtelijk actieve baby. Zeg erbij dat je er op rekent dat het huis een stal is, het ontbijt nog op tafel staat en ze nog in haar pyjama loopt. En dat jij de baby managet, zelf je koffie zet en de keukentafel afruimt terwijl zij rustig (en alleen) een douche neemt. Muziek in mijn oren enal.

Als je dan één of enkele van deze tips dan nog afgeeft/uitvoert/ter harte neemt tijdens een kort bezoek, waar je op tijd komt (de kans is groot dat er net hemel en aarde bewogen is om de baby te voeden en verschonen zodat dat niet tijdens uw bezoek moet gebeuren), en je je handen wast voor je de baby aanraakt. Dan ben je echt topbezoek. Maar allez, ik beloof bij deze plechtig dat ik u er in december niet op zal afrekenen zenne.

Tot aan de maan en terug!

Eén van de beste dingen die je kan doen als je mama wordt en je geknutsel niet wil opgeven is de Pinterest-borden van vriendinnen leerkrachten volgen. Een goudmijn, zeg dat ik het u gezegd heb.

Op één van die Pinterestborden vond ik een link naar de blog van Marianne, een juf(!). Als u nu nog niet overtuigd bent van het feit dat bij kleuter- en andere juffen de beste ideeën te vinden zijn, dan weet ik het ook niet meer. Toen ik haar vaderdag-post zag, wist ik dat ik het moest namaken. Dus op 19 maart, toen Michael een dagje naar Parijs moest voor een opleiding, begonnen Olivia en ik aan ons project. We hadden goeie hoop dat we 's avonds iets af zouden kunnen geven. Spoiler: We gaven iets af en Michael was er blij mee.

Benodigdheden:

een foto van uw drommeltje op een trap of klimrek (ik nam de dag zelf ene foto en printte ze thuis op fotopapier)

verf (wij gebruikten vingerverf omdat ik dat nog had liggen) en een penseel

een goedkoop fotokadertje (Ikea! in pakjes van 3)

speelmaïs (of ongebruikte ijsstokjes)

een maan (in ons geval van foam, maar stevig karton werkt vast ook)

lijm

een grote vuilzak (zodat je tafel niet geverfd wordt)

En dan kan het plezier beginnen, laat je kindje zijn/haar interpretatie van de nacht tekenen en maak samen een ladder. Daarna is het gewoon een kwestie van alles op zijn plaats te plakken. 

Terwijl ik daarmee bezig was versierde Olivia de andere fotokaders uit het pakje. 

En klaar! Al moet je misschien ook nog wel even wat badtijd incalculeren...

Een ideaal cadeautje voor vader- of moederdag (de Antwerpse komt er binnenkort aan) maar ook als verjaardagswens of afscheidscadeautje (bijvoorbeeld in de crèche) maak je er vast mensen blij mee! 

Veel knutselplezier! 

Viskes vangen.

Een tijdje geleden kreeg ik een mailtje van Jan, of ik misschien eens wilde samenwerken met Fun. Nu is Fun écht zo'n winkel uit mijn jeugd, ergens in augustus was er de hoogdag waarop wij kaften en kaftpapier mochten gaan kiezen in 'de Fun' en ook Sinterklaas-lijstjes werden steevast gemaakt aan de hand van het reclameboekje van -u raadt het al- Fun. Maar, en dat is helemaal top, behalve speelgoed en alles om je tuin in te richten, hebben ze tegenwoordig ook een mooi assortiment voor de creatieveling in huis. Of ik daar mee aan de slag wilde moest Jan mij -uiteraard- geen twee keer vragen.

Ik bekeek mijn Pinterest haakbord en besloot dat ik daar wel voldoende inspiratie vond voor nog een project of 10. Er werd wat over en weer gemaild en dan was de dag daar... De postbode belde met een doos vol katoen en wol, goed voor 2 projecten: een visjesspel en een laptopzak. Ik heb al slechtere dagen gehad.

Eind mei, tijdens onze vakantie aan zee (toepasselijk enal!) begon ik samen met la mama, mijn eeuwige hulplijn voor handwerkproblemen, aan het visjesspel. We baseerden ons -zeer losjes- op deze pin.

Benodigheden:
-zoveel magneetjes als je visjes (of andere dieren!) wil maken
-oogjes (dat kunnen wiebeloogjes of veiligheidsoogjes zijn, ik gebruikte allebei)
-2 bolletjes Durable Coral katoen marine (je hebt ongeveer 1,5 bolletje nodig voor een vijver van een dikke 30cm. diameter)
-1 bolletje Durable Coral katoen grasgroen
-naar keuze een (aantal) bolletje(s) Durable Coral katoen voor de visjes (ik koos voor de kleuren: geel, oranje en turquoise)
-een stokje met een gat in en een magneetje aan (wij gebruikten een stukje van een keukendeur magneetscharnier).

Ik maakte een magic ring van 6 vasten en trok die aan. Al meerderend haakte ik een volledige bol in de kleur marine op. De eerste toer na het maken van de magic ring, haakte ik telkens 2 vasten in elke vaste (zodat ik op 12 vasten strandde). De volgende toer, haakte ik om en om 2 vasten of 1 vaste in de vorige toer (op't eind van deze toer zou je dus 18 vasten moeten hebben). Zo ga je steeds rond en in de vaste waar er 2 vasten zitten blijf je 2 vasten haken. Hoe meer toeren je haakt hoe makkelijker je zal zien waar je moet meerderen, elke toer zouden er in elk geval zes vasten bij moeten komen.

Toen ik aan mijn tweede bol marine begon haakte ik een rij of 3 zonder dat ik meerderde (gewoon 1 vaste per vaste van de vorige toer), de randjes begonnen nu automatisch rechtop te staan. Vervolgens nam ik mijn groene katoen en haakte ik, alweer, een drietal rijen vasten, zonder meerderen. Om het geheel af te werken haakte ik daarboven afwisselend 5 stokjes en 5 lossen. Zo ontstond een randje waar ik dan een lange ketting lossen in reeg om de sluiting te maken. Want opgeruimd staat netjes.

Terwijl ik een volledige week elke avond haakte om die zee af te krijgen (zei ik al dat is 's werelds traagste haakster ben?), haakte mijn mama op -naar mijn gevoel- een kwartier, de zeester en drie visjes, bijna uit haar hoofd. Jaloers ben ik op haar haaktalenten!

Voor wie -net als ik- niet zo'n talenten heeft om visjes te verzinnen, het internet staat bol van de gratis amigurumipatronen voor visachtigen. En wat nog beter is, ik pinde er al enkele voor uw gemak: *klik*  Hoe beter je kan haken, hoe zotter je je visspel kan maken, natuurlijk. Ik denk maar aan kreeften en zeepaardjes. Maar aangezien mijn haakcapaciteiten beperkt zijn en ik nog 2 magneten heb klaarliggen (die je gewoon samen met de vulling in de visjes stopt voor je ze dichtmaakt) waag ik me binnenkort met de overschot van de katoen toch ook maar eens aan een simpel visje. Ik hou u op de hoogte!

En Olivia? Die kon -uiteraard- niet wachten om te spelen! 

Al moeten we wel nog een beetje werken aan haar kennis van de spelregels...

Maar ik mag niet klagen, ze ruimt tenminste op nadat ze gespeeld heeft!

Deze post werd gesponsord door Fun, maar de uitwerking van het blogidee, de foto's en woorden zijn de mijne.