vrijdag 8 maart 2019

Bomma 08.03.1931 - 24.02.2019

Omdat de tekst die ik schreef en voorlas op de uitvaart van mijn grootvader ook hier in de archieven staat. 

Linneke kikinneke - 1931-1958


Schoon hé, ons bomma’ke, als ze opgroeide. Als er iets fijn was aan afgelopen week dan waren het wel de oude foto’s. Maar met die oude foto’s kwam wel de vraag: over welke herinneringen uit haar jeugd moeten we het hebben? We weten er niets van. Uiteraard kennen we wel een páár verhalen van “Linneke kikinneke”, zoals ze zichzelf noemde. Het verhaal van de kruidenierswinkel van Moe, de bomma van Line, hebben we tot treurens toe gehoord. Daar in de winkel kreeg ze zoveel ijs kreeg als ze wou, zolang haar hoorntje of wafeltje maar niet wak werd. (Het koekje was immers duurder dan het ijs.) Ook de verhalen van haar broer die haar opstookte om haar zus te plagen, of speelputten groef in de tuin kennen we.

Maar naar andere herinneringen hadden we het raden. Gelukkig schreef Line een paar jaar geleden het verhaal van haar moeder neer en daardoor kunnen wij nu ook iets zinnigs vertellen over haar kindertijd. Dat haar ma ‘n zachte, warme schoot had, om maar iets te zeggen.

“Als ik klein was wou Pepette [de meter van Line] dat ik op haar schoot zou zitten en ik moest dat van ons Ma, maar ik deed dat niet gaarne, want, echt waar, die had gene schoot, ik rees er altijd van af, en toen ik dat zei tegen ons ma kreeg die de slappe lach en ik hoorde dat ze dat later vertelde aan onze Pa waarop hij ook in de lach schoot. Het schooteke van ons Ma was anders, zacht en warm, en soms rook ze naar de soep of naar de zeep. De schoot van onze Pa was hard en ik voelde zijn beenderen door mijn kleedje maar hij deed dan wel "juju, paardje" met mij.  Maar hij mocht niet te wild zijn van ons Ma.”

Line is geboren in 1931, vlak voor de oorlog, als nakomertje. ‘Onze Louis’ (haar broer) was 11 jaar ouder en ‘ons zus’ (Marie Louise) 8. Haar jeugd was gelukkig.

“Ons Ma en onze Pa kwamen goed overeen. Ik heb toch nooit grote ruzie’s gehoord. Soms wel eens kortaf en onze Pa was dikwijls zwijgzaam. Nu zouden ze dat van in de oorlog ‘14-’18 ne shelter shock noemen maar toen zei ons Ma: kom, père boeboe heeft het weer, en dan gingen we eens wandelen langs de J. De Geyterstraat, Beerschot, Olympiade en de Abdijstraat waar ik, als het lot me gunstig gezind was, ne heerlijke crème glace kreeg.”

Natuurlijk was de oorlog geen fijne periode. Maar Line’s ouders deden hun best om haar daar zo weinig mogelijk van te laten merken.

“In de oorlog heeft ons Ma doodsangsten uitgestaan voor ons [...] Wij kenden toen al de Feyaertsen en zij en de moeder van Jacques gingen dan bidden in Wilrijk Sint Jan, maar Mme Feyaerts had meer vertrouwen in de H. Theresia in Berchem en ik moest maar mee met die twee moeders naar her en der en bidden maar. Met dat alleen ga ik regelrecht in de hemel. [...] De erge dingen van de oorlog bv. met de bombardement V1, V2 werden voor mij verzwegen en dat er vriendinnekens gestorven waren. Daar werd dan gezegd dat ze naar familie waren.”

Over feesten schrijft Line dat ze eenvoudig maar toch vrolijk waren. Na de oorlog werden de dingen anders en hadden ze het wat ruimer. Line ging vaak met haar mama naar de stad, te voet vanuit Hoboken. Hun lievelingswandeling was naar de pont, naar de boten gaan zien.

Na de oorlog ontdekte ze cola. Samen met de chocolade die ze van haar broer kreeg werd het dé ultieme verwennerij.

En dat zou zo blijven tot helemaal op’t einde. Bij bomma lag er altijd een reep chocolade op het salontafeltje en stond er een flesje cola aan de zetel.

“Wij hadden zaterdagmorgen nog school maar hij (Louis) kwam me soms halen en in de Bosschaertstraat was er ne snoepwinkel en hij trakteerde mij dan ofwel ne puntzak snoep voor 25ct. of ‘n stuk chocolade. Ik koos voor de zak, want wist dat hij toch ‘n reep kocht en die aten we onderweg op.”

Ze vertelde ook vaak over de piottenwandelingen die ze deed met haar ma, wij zouden nu zeggen dat we waren gaan ‘window shoppen’. Maar als jongste telg werd Line, denken wij, toch ook verwend. Toen ze zo’n 16-17 jaar was, ging ze regelmatig naar de opera of toneel. Haar mama, een goede naaister, maakte dan met een lapje stof en een ‘broderieke’ de mooiste kleedjes voor haar.

Line wilde graag vroedvrouw worden maar moest zich tevreden stellen met een opleiding als modiste. Toen haar mama ziek werd werd ze van school gehaald ne moest ze haar verzorgen. Haar broer werkte en haar oudere zus die verpleegkundige was, had zelf al een gezin met jonge kinderen.

“Zij was niet uitbundig maar toch wel altijd goed gezind. Tot ze stiller werd en pijn kreeg en kanker (baarmoederhals) werd vastgesteld. Ze kreeg bestralingen met radium wat zeer pijnlijk was. Ik moest haar zo goed en zo kwaad mogelijk verzorgen en het huishouden doen. Ze vond het heel erg voor mij dat ik dat alleen moest doen en haar zo te zien. Maar ik denk dat je dan een pantser aandoet om dat niet te voelen of te zien. Als ik ouder had geweest had ik waarschijnlijk meer kunnen doen voor haar, maar toch was het een moeilijke en innige tijd tussen ons. [...] Onze band als moeder-dochter begon juist te groeien als kind was het plezant maar ik begon op de ouderdom te komen dat je je moeder ook als mens leert kennen en ook over ernstige en andere zaken begint te spreken en te vragen.”

Toen Line 18 was stierf haar mama, thuis, met iedereen erbij. Zot vinden wij het om te bedenken dat zij bijna 70 jaar geen mama had. Terwijl ze zelf ruim 60 jaar mama is geweest.

“Ons ma was een lieve (te) bezorgde moeder probeerde boven het gewone te zijn, het mooie en het betere in het leven en de mensen te zoeken. Ze zei altijd: ge moet niet naar beneden zien, maar naar boven. Ze heeft het niet gemakkelijk gehad. [...] Maar ik heb het nooit beseft en ze liet me voelen dat ik speciaal was. Ze was groot in klein dingen. Maar groot in haar liefde voor haar kinderen.”

Ook na haar overlijden kon ze niet terug naar school, maar bleef ze verantwoordelijk voor de zorg van haar broer en vader. Tussen de middag als ze alleen thuis was, ging ze of helpen bij haar zus, die op dat moment al drie kinderen had, of genoot ze van de rust met een lunch van cola en chocolade.
Het is bij haar zus dat ze Jacques beter leert kennen, hij was al jaren een vriend van de familie (en haar schoonbroer), de vonk slaat over. Tegen haar pa vertelde ze dat ze ging babysitten op de kinderen van haar zus, maar eigenlijk was het een goed excuus om de kinderen snel in bed te leggen en de avond samen door te brengen.

“Intussen had ik Jacques leren kennen en Jacques wou dat ik het tegen onze Pa vertelde dat wij samen waren, Ik durfde het natuurlijk niet zeggen. Dat ik met ne Feyaerts aan de haak geslagen had. [...] Jacques en ik vroegen dat aan onze Louis om me te helpen het te zeggen tegen onze Pa. Die avond, wij zenuwachtig, zei onze Louis plots! Pa, ons Line moet iets zeggen en vragen! “Ja wat ist?” “Mag ze met Jacques meegaan?" Doodse stilte! Ik vergeet nooit het gezicht van onze Pa! Hij stond op, liep zonder te spreken even op en neer en ik zag kleine zweetdruppels op zijn voorhoofd en onder zijn neus en hij ging terug zitten. Zwijgend. Tot onze Louis vroeg: alleé Pa? En die antwoordde naar mij zienend: Kun jij nu niets anders krijgen dan weer ne Feyaerts! Mijn broer is dan kalm in gang geschoten en gezegd -maar Jacques is anders, ne werker, ne goede mens enz enz. Tot onze Pa zei ‘t Is goe maar komt later nie schreien hé. Het is niet nodig geweest en onze Pa en Jacques zijn goede vrienden geworden.”

Op 7 juni 1952, zijn ze getrouwd en dat zouden ze 57 jaar blijven.

Mama-Line, Madam-Line, 1958-1985



Pics or it didn’t happen, lijkt wel de familieleuze te zijn.
Nu ja, wat wil je ook. Begin jaren vijftig werkte Jacques als fotograaf in het reclamebureau ‘Pyramide’, dat hij samen met Marcel Van der Borght had opgericht. Halfweg jaren vijftig gaf hij die job op om een winkel te beginnen. Als Jacques weg was om foto’s te maken, deed Line de verkoop. Op 22 of 23 juli 1958, de exacte datum zal ze ons nu altijd schuldig blijven, werd Hélène geboren. Line’s zus had intussen zes (!) kinderen. Haar broer drie. Line en Jacques zagen graag kindjes, hun deur stond altijd open. Hoewel er maar eentje écht hun vlees en bloed was, beschouwden Line en Jacques de neefjes en nichten als hun eigen kinderen. In januari 1965, stopte Jacques als (reclame)fotograaf en concentreerde hij zich samen met Line op de verkoop in de winkel. Ze verhuisden naar een nieuw gebouw op de hoek van de Kerk- en Carnotstraat. De winkel was beneden, het appartement mét badkamer op’t eerste.

Die badkamer is zeker het vermelden waard, want dat was een heel bijzonder iets. Daarvoor mochten ze één keer per week in bad bij ‘ons zus’ op Jan de Voslei. Onze mama herinnert zich nog hoe ze tijdens die badmomentjes de rug van Line mocht wassen.

Tot 1989 hebben ze samen in hun winkel gewerkt, als een geoliede tandem.


Om 12 uur ging Line naar boven, om warm eten te koken. Om 12u30 kwam Jacques en aten ze samen. Ze dronken samen een tasje koffie en Jacques las de krant. Om 13u30 ging hij terug naar beneden. Zij waste af en kwam dan ook helpen.

Haar ouders waren dan wel hardwerkende zelfstandigen. Toch voelde Hélène zich geen sleutelkind. Toen ze groter was waren zij en haar neven, nichten en vrienden jobstudenten in de winkel en ook het weekend, van zaterdagnamiddag tot maandag, stond steevast garant voor familietijd. Jaarlijkse grote kerstfeesten vonden plaats in ‘den atelier’ en daar werden kosten noch moeite voor gespaard.

Lees: de grote kerstboom van de living, werd afgebroken, verhuisd, terug opgetuigd, terug afgebroken en weer in de living opgezet.

Toen Hélène een jaar of tien was (begin jaren ‘70) namen ze een caravan in Monschau. Jacques ging vissen (maar ving nooit echt veel). Line en Hélène zaten intussen te handwerken, lezen en wandelen. 

Midden jaren ‘70 kochten Jacques en Line een kleine, oude boerderij in Heppen bij Leopoldsburg. Ze dachten die met een likje verf terug in orde te krijgen. Maar toen bleek dat ze zich daar lelijk aan hadden mispakt. Met dank aan neef Bob werd het dak vernieuwd en het huis zelf volledig heropgebouwd. In het weekend kwam iedereen helpen. Er zouden dan ook legendarische BBQ’s plaatsgevonden hebben voor het werkvolk -zo hebben wij van horen zeggen.
Kort nadat ze Heppen hadden gekocht, in 1975, kregen Jacques en Line een zwaar auto-ongeval in Ham. Ze hadden net een middag bomen geplant. Line was er het ergst aan toe: gebroken pols, ribben en ruggenwervels. Maar dat ze met die zwarte voeten, er was nog geen waterleiding aangelegd, in het ziekenhuis net bij die dokter, die een klant van hen was, was terechtgekomen. Dát vond ze nog het meest beschamende.
En dat is ze ten voeten uit. Line is altijd een fier madammeke geweest. Ze keek op naar sterren zoals Grace Kelly. Ze tutte zich graag op, op een doordeweekse dag of om met Jacques naar de cinema of naar tentoonstellingen te gaan.
Behalve lezen en handwerken ging ze ook graag op reis. Soms was dat enkel met Jacques.

Zo gingen ze oa. met Kodak naar New York, waar bepaalde quota filmrolletjes bestellen al niet goed voor was.

Soms was dat met Hélène er ook bij. Aangezien de zomervakantie te druk was in de winkel, gebruikte Jacques zijn charmes om te regelen dat Hélène enkele extra dagen krokusvakantie kreeg. Samen ontdekten ze Istanbul, Las Palmas, gingen ze skiën in Mittenwald en bezochten ze onontgonnen Rhodos, Kreta en de Peloponnesos. Ook citytrips naar Rome en Parijs werden georganiseerd voor het gezin.

Maar ik denk dat de vakanties waar de meesten hier warme herinneringen aan hebben die in Wenduine zijn. ‘Ons zus” was intussen gescheiden, dus trokken de drie volwassenen met 7 kinderen in een VW kever naar het strand. Als we ooit een vlieg willen zijn, is’t wel daar.

Bomma Heppen, Superbomma Edegem, 1985-2019


‘85, ‘88 en ‘89 zijn schakeljaren. Line en Jacques worden trotse grootouders en laten hun winkel over. Ze verhuizen naar Heppen. Line is er helemaal niet graag, ze mist het leven in de stad. 

Woensdagen zijn hoogdagen voor haar, dan komt ze ons van school halen. Ook in het weekend zijn we vaak in Heppen. We hebben er een giga-tuin om in te ravotten. Helpen bompa met het steken van de asperges, halen eitjes in het kippenkot en zitten tenslotte op het aanrecht van bomma om onze medewerking te verlenen aan het maken van de Hollandaisesaus. We spelen restaurantje met de maïs van de kippen, doen dagelijks meerdere shows (en er wordt altijd naar gekeken!) en krijgen ‘s avonds als ‘snoepje’ nog wat frietjes in een koffiefilter. Naar de scouts gingen wij niet. Wij gingen gewoon naar Heppen.

Langzaam maar zeker begint Line te aarden in Leopoldsburg. Ze gaat tekenlessen volgen in de pastorij, belandt bij kunstkring Erica en volgt lessen in de academie van Mol. Maar de tentoonstellingen die wij ons altijd gaan blijven herinneren zijn die in hun eigen tuin.

2009 en 2010 zijn opnieuw schakeljaren. Haar grote liefde sterft en zij, die geen auto kan rijden, voelt zich afgesloten in Heppen.

Toch valt het haar zwaar dat ze Heppen moet verkopen.

Bomma en ik bellen veel dat jaar en ze zei vaak: "ik heb geschreid toen ik hier kwam wonen en nu moet ik schreien omdat ik hier weer weg ga."

In 2010 gaat Line in Edegem wonen, vlakbij mama. Ze is actief in het breicafé van’t dienstencentrum over haar deur en volgt er computer- en muzieklessen. Zolang ze maar niet écht aan de overkant moet gaan wonen is’t ok. Een paar jaar later begint ze zich steeds minder en minder goed te voelen. We hebben bomma ettelijke keren ‘binnenstebuiten’ laten draaien maar wat er exact met haar scheelde is nooit gevonden. We kunnen het niet beter omschrijven dan dat ze zachtjes begon weg te smelten.

Fysiek, welteverstaan. In haar koppie was ze er nog helemaal bij. Getuige de vele boeken die ze las, en waarover ze vertelde, de Zweedse puzzels die ze maakte en de kattenbelletjes die we overal gevonden hebben.

Ik denk graag dat als bomma nu jong geweest zou zijn ze een hipster zou zijn. Met de voorliefde voor inspirational quotes zat het in elk geval al snor. De quote die mij het meest heeft geraakt deze week was ‘I do not want to die. I will live in the sky’. Bomma wilde helemaal niet sterven, als ze maar in goeie gezondheid vanop ne stoel alles in de gaten kon houden. En mama, die voor haar kookte, haar weekmenu kon opdringen. Dan was’t goed.

Na de dood van Jacques werd het haar missie om nog zo veel mogelijk te leven zodat ze alles kon vertellen als ze hem terugzag. Hoewel ze ongetwijfeld blij zijn dat ze samen hun verjaardagen kunnen vieren volgende week, weet ik zeker dat er ergens ook een sprankeltje Line zich aan het beklagen is dat ze geen griepspuit wou. Ze had zo graag nog geleefd om de (voor alle duidelijkheid -nu nog onbestaande-) kindjes van Esther en Kristof te leren kennen.

---Bericht voor Bomma Hoboken: we rekenen op u!

Want wát een feest was dat, 2 keer overgrootmoeder worden. In 2013 en 2016 werden Olivia en Leon geboren en startten we de traditie van een familievakantie. Nooit heb ik iemand zo zien spelen met mijn kinderen met (bijna) niets. De filmpjes waar ze met Olivia en Leon “ummeke duimmeke” zit te doen worden gekoesterd. Zoals zij hun bezoek, een week voor ze zou sterven, nog heeft gekoesterd.

We zijn zo blij dat we nog zijn langsgeweest met de ‘protters’. Dat ze ze nog een kruisje heeft gegeven en hen heeft opgedragen om 'braaf, deftig en beleefd' te zijn. Dat ze in het ziekenhuis nog helder genoeg was om op de tekeningen van Olivia de met zorg getekende ‘poepillen’ te zien. En te lachen met het monster dat Leon had gemaakt. We zijn blij dat ze nog het nieuwe huis van Sarah en Michael heeft gezien, inclusief koppig de trap op 'kruiffelen' om ook de kamers te bekijken. Dat ik bij die verhuis nog door haar gemaakte zakjes voor de kindjes terugvond die we vandaag konden geven. Dat ze wist dat de lening van Esther was goedgekeurd. Dat ze Kristof stillekes zat te overtuigen voor (meer dan één) kindje. Dat ze wist dat de verzekering voor haar schilderijen (met waterschade) zou tussenkomen. Dat we haar nog hebben kunnen vertellen dat Olivia ballonnen wil oplaten, vandaag, en op elke feestdag. Dat ze wist dat we voor mama een goed plekje gaan zoeken in de stad.

Maar we zijn vooral blij dat ze -vanaf het slecht begon te gaan, vrijdagavond- geen seconde meer alleen is geweest. Dat ze haar laatste nacht hier arm in arm met Esther heeft geslapen.

Wens ons straks dus geen ‘sterkte’, wens ons zachtheid en nabijheid. En dat we in het afscheid vooral de liefde en het leven mogen voelen. Liefst tot in de tippen van onze tenen.

Ze zou niet anders willen.

zaterdag 16 september 2017

Oostende

Vorig weekend was ik aan het werk in Oostende. En daardoor weer keihard onder de indruk van de natuurpracht die de zee en wat wolken kan zijn. Vergeef me dus dat ik hier wat foto's achterlaat. 

Gewoon omdat het kan. 




 







En voor alle foto's geldt: #nofilter #nocrop

dinsdag 15 augustus 2017

♥ Nantes ♥

Drie weken New York, drie weken Japan, een 10-dagen durende roadtrip door Noord-Frankrijk en een handvol keer Parijs. Veel meer vakanties ondernamen Michael en ik niet, de laatste 12 jaar. Er lijkt altijd wel iets tussen te komen (en dat wij op die Parijse citytrips met gemak het budget spenderen waar anderen een week van kunnen gaan kamperen, helpt waarschijnlijk ook al niet).

Vorig jaar gebruikte ik al mijn vakantiedagen om sneller van werk te veranderen en gingen we niet op vakantie. Geen ramp, want we blijven intussen naarstig sparen voor een reis naar Japan met ons klein gespuis (in 2018 of 2019). Maar toen het er dit jaar opnieuw naar uit zag dat een gezamenlijke vakantie géén optie was (zelfs geen staycation!), waren we teleurgesteld. Gelukkig is de chance van Michael ongezien en kreeg ie nogal onverwacht half juni alsnog groen licht voor een weekje extra vakantievieren.

We zouden dus iets gaan doen. Een stad, want ja, stadsmensen. En met het vliegtuig, want ja, de oude auto en de kindertjes (lees: wij wilden onszelf besparen dat hun eerste vliegreis een 11u durende vlucht richting Japan zou zijn).

Lang verhaal kort, vorige week vertoefden wij 5 dagen in Nantes!

Nantes is bewandelbaar, hip, kunstzinnig én bezitter van de schoonste speeltuinen ooit. 't Is een stad met een kasteel, een mechanische olifant (lees: dé olifant ♥), 2 rivieren, ijsjes, street art én een zomerfestival. Een stad zoals een stad hoort te zijn dus. Zelfs al was zo ongeveer elk restaurant waar we heen wilden in zomersluiting. Wij zijn toch verkocht.

Ge zou namelijk voor minder...

Jardin des plantes, de bloempottenspeeltuin
aka. het park waar Olivia binnen het uur na aankomst op de luchthaven,
in haar ondergoed in een fontein zat

La Fabrique, île de Nantes

Ile de Nantes

Kunstinstallaties, ook al in de Jardin des plantes

La cantine du Voyage à Nantes

Aan de Loire, Quai des Antilles, Ile de Nantes

Musée d'histoire naturelle


Aan de Erdre

La tour LU

Geef toe, schoon toch? #nofilter zelfs! En dan hebt u het meest magische nog te goed! Les machines de l'île!

Machines de l'île is een samenwerking tussen de theatergroep La Machine (gestart door François Delarozière) en de stad Nantes. Op de oude scheepswerven werken ze volop aan een kunstproject. Geïnspireerd door de meest bekende inwoner van de stad, Jules Verne, en met de tekeningen van Leonardo Da Vinci in het achterhoofd maken ze 'machines'. De Machines de l'île is een soort pretpark/kunsthuis/atelier in één. Op dit moment kan je een ritje maken op de olifant (tip: reserveer online!), of op de 25m. hoge Carrousel des Mondes Marins. En kan je de Galerie des machines en het atelier bezoeken. Daar zijn de voorbereidingen voor hun volgende tour de force, de Arbre aux Hérons, volop aan de gang.

Op het domein staat tot slot nog een tweede (iets bescheidenere) draaimolen: de Manège d'Andréa, gemaakt door François Delarozière én getekend door Jean-Luc Courcoult (de stichter van Royal de Luxe, die andere compagnie uit Nantes). En voor wie nu denkt die naam ken ik precies van ergens, het is inderdaad Royal De Luxe die met de olifant en de reuzen (ook gemaakt door La Machine!) op bezoek kwam in Antwerpen.

Maar dus, fotografisch bewijs van al dat schoons, voor mij hét hoogtepunt van de reis:



Voor Olivia overigens ook.



Voor Leon daarentegen was het hét moment om een driftbui te krijgen en Bumba te eisen. Toen hij zelfs niet opkeek wanneer hij door de olifant werd natgespoten heb ik hem maar onterfd.















En omdat ik al veel wijze 1 second everyday-vakantiefilmpjes zag maakte ik er ook eentje. Behalve dan dat mijn 1SE-app sinds dit jaar (ondanks de tussenkomst van de helpdesk), op één op andere manier niet meer doet wat het moet doen en ik dus drie avonden secondes zat te knippen uit méér dan 300 filmpjes. Enfin, daarna was het duidelijk dat ik nog eens moest bloggen, kwestie van die noeste arbeid toch ergens te kunnen achterlaten.


Voor wie Nantes ook eens wil bezoeken, de website van de dienst toerisme is een goed vertrekpunt.
Onbevangen aankomen en de groene lijn volgen werkt ook, die brengt je immers naar alle belangrijke bezienswaardigheden.

vrijdag 24 maart 2017

Weekmenu februari *week 5-8

Oh februari, ik heb u graag gegeten. 


Spruitjessla (zonder brood, mét veggie worst)


Quarte quart cake

Spinaziestoemp met ei





Kruimeltjesspaghetti spirelli, want dat is makkelijker voor Rapley-etende-Leon 

Februari bestond uit een kostenbesparende week (nadat de jaarlijkse afrekening van de elektriciteit op onze deurmat viel, altijd pijnlijk, datte) waarbij we moeite deden om wat er in onze diepvries zat op te eten en 3 weken écht koken. Ik maakte een hoop klassiekers (zoals daar zijn wraps omdat mama en papa dat graag eten en stoemp omdat de kindjes dat graag eten), een gerecht dat al járen niet meer op het weekmenu belandde (kaassoufflé) en een paar nieuwe receptjes (kruimeltjesspaghetti van Pencils & Spoons, de griddled vegetables van Jamie, de tikka masala met tofu van Hello Fresh en de lasagne met 4 kazensaus van Jeroen). Die laatsten waren overigens allemaal een succes. 

Maar... het grootste succes boekte ik met de ontdekking van de chocoladetaart van de buren van Yanne. Een instant klassieker, want de laatste 5 weken werd ie al 3 keer gemaakt. Ideaal dus voor wie dit weekend wat indruk wil maken op zijn kinderen en/of schoonfamilie. Het is stiekem écht een super gemakkelijk recept dus ik zie alvast geen reden om het niet te proberen. (Want dan heb ik het zelfs nog niet gehad over de geweldige gezichten die je toegeworpen krijgt als je ze -na het verorberen van een tweede stuk- liefjes vertelt dat er rode biet in de taart zit. *gniffel*) 




Meer weekmenu? Kijk eens hier.

vrijdag 10 maart 2017

Brieven aan Olivia - 4 jaar


Lieve Olivia,

Vandaag ben je vier. Althans dat is wat de kalender zegt. Ik geloof dat ik het nog niet helemaal geloof. De herinnering aan de nacht waarin je bij ons kwam wonen is namelijk haarscherp, het lijkt wel gisteren. Ik denk dat ik tot het einde van mijn leven elke 9e maart rond drie zal terugdenken aan hoe het allemaal begon, daar met mijn gebroken vliezen in de kluis van UGC. Dat ik zal denken aan hoe ik je papa belde en we samen, strontnieuwsgierig om jou te ontmoeten, naar huis vertrokken. Maar, hoe recent deze herinnering ook mag lijken, tegelijkertijd is het alsof je wel al 12 moet worden, omdat dat zou betekenen dat je altijd al bij ons was. Die 2922(!) pre-Olivia dagen in ons huurappartement zijn een vaag verleden.

Warrige tijdslijnen, of niet, wat zeker is, is de wetenschap dat jij speciaal bent. Want je bent het meisje dat van mij een mama maakte. Daarbij is jouw enthousiasme voor het leven aanstekelijk. Je kan met elke vezel van je lijfje blij zijn. Heel vaak zelfs om iets banaals. Vorige week maakte ik een stukje kast vrij, zodat je zelf je jas kan wegleggen en dat werd op een vijf-minuten durende vreugdedans onthaald. Ik hoop dat het een eigenschap is die je nooit verliest.

Dat je ook met elke vezel van je lijf teleurgesteld, verdrietig of boos kan zijn, tja, dat nemen we er maar bij. Soms is het dus best wel pittig, je mama zijn. Iets schijnbaars kleins en onnozel is meer dan eens een trigger voor een drama van jewelste. Zo was je vorige week nog een kwartier lang superverdrietig omdat je de naam van de dame van de muziekworkshop op school niet meer kende, of de derde zin van het liedje over Clowntje Piet. Ik herinner me ook nog levendig je boosheid toen ik onlangs een onaangeroerd kwartje boterham van je had opgegeten nadat ik je op school had afgezet. Toen ik je om half vier ging ophalen vroeg je waar het stukje boterham gebleven was. Een nieuw kwartje boterham was namelijk echt.niet.hetzelfde. Insert drama.


Insert de vindingrijkheid van mama om het drama in kwestie op te lossen op een constructieve manier. Ik doe mijn uiterste beste om je gevoelens je gevoelens te laten zijn, en ze te erkennen en benoemen en horen. Een hele boterham (pun intended), zeker omdat ik weet dat ik zelf niet de meest geduldige persoon op aarde ben. 


Op zo van die dramadagen zou ik je overigens al bijna gaan inschrijven aan de academie voor woord. Ge zou het niet eens erg vinden, peins ik. Als je thuiskomt van school roep je, 'ik heb zweetvoeten' en trek je ál je kleren uit. Dan duik je in de verkleeddoos en tover je jezelf om in een prinsesmama, compleet met schmink en accessoires allerhande. Als het maar 'pink' is en glittert, dan komt het in aanmerking. Of 't moest een pop/knuffeldier zijn. Ik heb nog nooit in mijn leven zo vaak poppen omgekleed als afgelopen jaar. Op dat vlak ben je toch een écht kopietje van je Metie, mijn zus. Dat je bij het opruimen steevast een 'beetje moe' bent, heb je ook al niet van vreemden. KuchMetieKuchKuch. 

En dan heb ik het zelfs nog niet gehad over het zorgzame kantje dat jullie delen. Het uit zich bij jou op verschillende vlakken. Zo heb jij bijvoorbeeld een oog voor detail, er is niemand die sneller een andere oorbel aan mijn lijf spot dan jij, en kan je mensen heel vaak écht raken. Ik denk hierbij vooral aan je 4(!) overgrootmoeders. Ik kus mijn pollen dat je ze mag kennen en tegelijk breekt mijn hart als ik denk aan het feit dat je je net daarom ook heel bewust zal zijn van het feit dat je ze verliest. Jouw tijd met hen zal altijd te kort geweest zijn. 

Daarnaast kan ik ook niet anders dan je zorgzaamheid voor Leon in één adem te vernoemen. Ik zeg je vaak dat je een goeie grote zus bent maar ik méén het ook écht. Vanaf seconde één was je verliefd, desondanks was de eerste helft van vorig jaar serieus aanpassen voor ons allemaal. Op dit moment is het genieten. Je kan niet wachten tot ie 's morgens zijn ogen opent. Je klimt mee in ons bed en zo gauw hij zich roert moet ie naar je lachen en met je knuffelen. Als hij een moeilijke ochtend heeft zeg je, 'ssssst leon, niet huilen, zusje is hier.' Of laat je hem lachen door 'gagagoe'-babygeluiden te maken. Nu hij ook goed wandelt en je hem ook fysiek -min of meer- kan oppakken ben je helemaal de koning te rijk. Het is een plezier om jullie te horen giechelen en zien spelen en dansen. Of om je trots glunderend te zien kijken wanneer Leon weer wat nieuws kan. Dat compenseert de momenten waarop Leon saboteert door tijdens een gezelschapspel in het midden van de tafel te gaan zitten, hij je poppenhuis verwart met een klimmuur of je potje chips steelt. Om nog maar te zwijgen over de momenten waarop hij net het speelgoedje heeft waar jij mee wilde spelen, hij je Lego wil opeten of hij krijst tot je oren pijn doen. Want zulke momenten zijn er uiteraard ook.

Als ik jullie al lachend Flappie & Floppie noem, dan ben je boos. Mijn naam is Olivia roep je dan luid. Zelf vind je mevrouw Potloodgat of Applejack (de naam van een my Little Pony) overigens een goed alternatief. Muji zou je dan weer graag tot Lacey herdopen en je Barbie, dat is Chelsea. Nog een geluk dat je pop 'gewoon' Robin heet.

Soms vraag ik me af in hoeverre je die dingen allemaal op school oppikt. Op weg naar school -veruit het leukste moment van de dag- bedenk ik me wat je me allemaal zal vertellen op weg naar huis. Áls we de school buiten geraken that is, meestal wil je nog wat naspelen met je vriendjes. Je hebt er echt een eigen leventje zonder ons. Ik zou maar wat graag eens een vlieg willen zijn in je klas. Gelukkig vertel je relatief veel, vooral over de kettingen in de poppenhoek en jouw juf, je held, bij wie je ook op woensdagmiddag in de speeltuin zonder blikken of blozen op de schoot kruipt.  


Ik vraag me af of je je juf even veel vertelt over ons. Over mijn voeten die met je praten. Hilarisch zijn die conversaties trouwens, waarbij je nog meer dan anders drie keer gaat herhalen wat er gezegd wordt. Over hoe behulpzaam je bent? Dat je de was uit de machine haalt -als je het niet te druk hebt met op ons bed te springen, elke keer weer een hartverscheurende keuze-, dat je vuil in de juiste vuilbak gooit, dat je je schoenen op het rekje zet. Of krijgt je juf misschien een uitgebreid verslag over de pakjeszoektocht en de pannenkoeken die je at met je verjaardag of deel je haar mee dat mama verkeerd onthouden had welke kringwinkel-Barbie je ook weer wilde hebben. (Schaam op mama.) Ik zal het wellicht nooit weten. Op school heb je écht je eigen leventje en dat is goed.

Lieve Olijf, ik vond het het afgelopen jaar heel bijzonder om te ontdekken hoe je hoofd werkt, nu je je hersenkronkels elke dag beter onder woorden kan brengen. Ik herken er veel van mijn eigen hoofd in en dat is boeiend én vermoeiend. Mijn meest recente topmoment was, toen je onlangs je eigen versie zong van mijn zelfverzonnen slaapliedje voor jou: Lief lief mamaatje, ik hou zoveel van jou, je bent mijn liefste mamaatje, ik hou zoveel van jou. ♥ Ik ben heel dankbaar dat ik de laatste 4 maanden van dichtbij heb kunnen zien wat voor een fantastisch meisje je bent. Onze band is door mijn gebrek aan werk alleen maar sterker geworden (en mijn toiletbezoeken zonder publiek zeldzamer maar dat is een ander verhaal).


Ik betrap me erop dat ik élke keer wanneer ik je een brief schrijf denk: dít, dít is de leukste fase tot hiertoe. Ik geniet van het samen met je koken, van het praten, van je fantasie als je mij een verhaaltje vertelt, van de stroom tekeningen die je van school mee naar huis neemt. Je bent geboren om te groeien en te bloeien en je doet dat met verve en ik ben echt nog elke dag -om het met jouw woorden te zeggen- zó blij in mijn hartje dat ik dat vanop de eerste rij mag meemaken. 

Allergelukkigste verjaardag, lieve Olijf.

zoen, je mama


Meer lezen? bevallingsverhaal - 1 maand - 1 jaar - 1,5 jaar - 2 jaar - 2j9m