vrijdag 20 januari 2017

Weekmenu *week 1-2

Ik weet niet precies hoelang ik al ga lezen op het virtueel erf van Mme Zsazsa, in elk geval al van toen Jef zijn beenwarmers net was ontgroeid en Abel maar niet geboren wilde worden. Oldschool Mme ging vaak over naaien (vooral rokken en pelsen frakken) en eten. Naaien is nog steeds niet mijn forté, maar eten is dat gelukkig altijd al geweest. 

Ik apprecieerde haar quasi dagelijkse stroom aan recepten nog meer toen ik in 2008 ging samenwonen. Als thuiswonende 23-jarige kende ik Jamie natuurlijk wel, maar het is geheel Madame haar verdienste dat ik ook Tessa, Dorien en Yotam leerde kennen. Ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat ik minstens een kwart van mijn kookboeken heb gekocht op haar aanraden.


Toen ze een paar weken geleden een Facebookgroep begon en een invulbaar weekmenu online gooide, moest ik, als fan van het eerste uur, meedoen. En omdat deze slow blog ondertussen al bijna helemaal ingedommeld was dacht ik, tiens, misschien moet ik er dan ook maar ineens over schrijven.

Voor Leon geboren werd, deden we van (bijna) dagelijkse supermarkt bezoekjes. Maar omdat je daar eigenlijk onnoemelijk veel tijd mee verliest, zijn wij sinds een goed jaar zo'n gezin dat aan wekelijkse boodschappen bij de Colruyt doet. Of hoe kleinburgerlijkheid plots uw deel kan zijn. 

Nu kan ik daar met enige vreugde meteen aan toevoegen dat, als het niet het soort van 'de auto wassen op zondag' kleinburgerlijkheid betreft, dat best wel tof is. Net zoals mijn hoofd rustig wordt van wat staan prutten in potten, ben ik ook fan van mij aan tafel zetten met een kookboek om het weekmenu te finaliseren. Ideaal excuus om uw lief de kinders even te laten entertainen, en zelf een tas koffie en een koekske te nuttigen alsgetmijvraagt.

En omdat er gevraagd is om hashtags te doen: #warmetenislekkerderdanboterhammen #veggievoormij #derestnotsomuch
Of om het met de woorden van Olivia herself te zeggen: 'Mama, ik word later een mama die wél vlees eet.' 

Dat weten we dan ook weeral.


Week 1 is nogal straightforward: Spinaziestoemp met veggie en niet-veggie worst. Witloof met ham, zonder ham en voor Olivia ham zonder witloof. Die klassiekers werden aangevuld met wat minder Vlaamsche kost: de pizza van Jamie, couscous met halloumi, kruiden en granaatappel en Mexicaanse wraps waarvan het recept ook al eens een keertje uitgeschreven werd

Note to self: what was I thinking. Leon couscous geven.
Nuja, voor de goede orde, onder Olivia's stoel zag het er eigenlijk niet veel beter uit.
Zoals altijd op vrijdag aten we pasta, deze week diepvriestomatensaus met veel groentjes. Tot slot maakte ik ook nog de overheerlijke pompoensoep van Albert Heijn. Ik weet niet wat dat is met soep, maar een pot op't vuur is zo ongeveer het toppunt van huiselijkheid vind ik. Gewoon de wetenschap dat wat er ook gebeurt (lees: extreem jengelende kindertjes), er nog gemakkelijk én gezond eten in huis is dat ze altijd lusten. Soep en mijn kinders, dat is namelijk dikke liefde.

Week 2 begon met een bezoek aan Kind en Gezin. Aangezien het ook verloren maandag was deden we van snelle kaas- en charcuterieschotel, lees: vers stokbrood, tapenades, olijven,... en daarna aten we een appelbol als dessert. Vervolgens stond er gevulde paprika op het menu, wij vullen met getomateerde orzo, mozzarella, ui, oregano en olijven. Een receptje uit één van mijn eerste veggie kookboeken, Vegetarisch genieten.

#kidsproof

Daarna was het weer hoog tijd voor wraps (no shame, wij eten dat gaarne), voor de verandering eens zonder zure room maar met looksaus. Wat wij daarnaast ook gaarne eten is okonomiyaki, dus toen ik in de fb-groep een recept zag passeren moest ik het ook proberen. Zeer succesvol experimentje datte. Zo goed zelfs dat het zijn eigen post krijgt. Misschien straks, ik beloof niets. 

We sloten de week af met champignon-roomsaus en pasta. Zo'n goed sausje (lees: met overschotjes tapenade van maandag enal) dat alles na 1 dag al op was terwijl we normaal ook op zaterdag champignonpasta zouden eten. Gelukkig kende ik nog een recept met amper ingrediënten dat ik nog dringend aan een test wilde onderwerpen: de tomatensaus met boter van Smitten Kitchen. Totaal niet goed voor de lijn waarschijnlijk, maar wel heul lekker. Op zondag, tot slot, was het dan nog uitgesteld nieuwjaarsfeest: gourmet bij ons mama. Met allemaal mensen naar mijn hart.

Print te koop bij LeePrints op Etsy 

zaterdag 31 december 2016

2016!

In maart schreef ik al over mijn nieuwe favoriete app: 1SE. 9 maanden later ben ik nog steeds fan. Mijn telefoon (in mijn bezit sinds februari) kreunt voorlopig wel onder de 1152 opgenomen filmpjes maar we doen ook in 2017 lustig voort.

Want 't leven, dat zit em immers in die kleine momentjes. De zetel vol zand omdat iemand -ik noem geen namen- nogal onhandig haar schoenen uit heeft gedaan. Het speelgoed of de inhoud van de Tupperware kast o.ver.al. Het geknutsel. Die warme lijfjes tegen mij 's ochtends in bed. Haar hand in de mijne bij het naar huis wandelen van school. Dit zijn de dagen... Dit was ons 2016.



Wat warrig in't begin, maar warm van't begin tot het einde.

Ik wens jullie voor 2017 dus ook minstens 1152 memorabele, lieve, kleine momentjes.

zaterdag 24 december 2016

Winterslaap.

Een maand zonder werk intussen. Mijn god, wat had ik wilde plannen: hier schrijven, onze gang schilderen, uitgebreid koken, solliciteren en nog een keer van Marie Kondo doen op zolder, om er maar enkele te noemen. En toen werd ik ziek, met koorts en niet op mijn benen kunnen staan enal. 7(!) familiale doktersafspraken verder sluiten wij 2016 af met elk een eigen portie antibiotica en krakende longen. 't Stoort toch niet dat wij bijgevolg wat van winterslaap gaan doen hé?











Disclaimer: Wat volgt is géén voorbeeld van veilig samenslapen. Lees hier hoe het wel moet. 
Leon ligt -als wij zelf gaan slapen- nooit in het bed van Olivia. Hier was hij in slaap gevallen tijdens het verhaaltjes lezen voor Olivia. ♥



Ah, dekentjes, eten en gezelligheid. Wij zijn zó klaar voor u. ♥

zondag 20 november 2016

I ♥ Griet

Het was hier de laatste maanden oorverdovend stil. Niet dat er niets te vertellen was, integendeel. Leon ging voor't eerst naar de crèche, Olivia zit in de eerste kleuterklas, en zo mogelijk nog belangrijker, ik begon -met zo'n luttele 3 jaar vertraging- aan het oeuvre van Griet Op de Beeck.

Ik hoorde haar eerder dit jaar vertellen bij Lieven van Gils en na de aflevering van Zomergasten wist ik het zeker, zelfs zonder één letter van haar te lezen: hartjes voor Griet.

Tijdens de opleiding voor mijn nieuwe job, op de trein naar Leuven en Gent, verslond ik haar boeken. Mijn lichtpuntjes. Want al heel snel bleek de droomjob om heel veel verschillende redenen toch niet 'den droom'. Ik gaf het wat tijd en at af en toe een boterham maar dat veranderde mijn OMG-dat-feestje-waar-ik-zoveel-van-verwachtte-is-eigenlijk-toch-niet-zo-leuk-gevoel niet.

Gisteren, exact drie maanden na mijn eerste werkdag, trok ik de deur voor de laatste keer achter mij dicht.
Vrijwillig werkloos, nooit gedacht dat ik zoiets zou durven.

Leef hard en goed en schoon en wild. Kijk goed, voel beter. Wees niet bang. Kies voor wat u blij maakt, wat het ook moge zijn. Durf proberen wat te lastig lijkt. Leg de lat hoog genoeg. Koester en laat u koesteren. Geef anderen wat ze verdienen, en uzelf minstens ook. Blijf hopen, willen, dromen, wensen.
Griet Op De Beeck - Vele hemels boven de zevende

Dees dus. Leve de onverwachte (en zoals iedereen weet, stiekem altijd veel leukere) feestjes.
Benieuwd enal.

maandag 22 augustus 2016

The end of an era.

Het was gisteren 11 jaar, 8 maanden en 14 dagen geleden dat ik voor't eerst mijn -toen nog blauwe en vooral afzichtelijk lelijke- winteruniformpje aantrok.


Gisteren om 0u30 trok ik voor de laatste keer de bioscoopdeur achter mij dicht. Er zijn daar toen (en later in de zetel bij Michael) mogelijk traantjes gevloeid. Maar daar gaan we het nu niet over hebben, of het is hier helemaal gedaan met mijn online imago...

Ik schrijf dit omdat ik even wilde stoeffen met mijn bedankjes. Want intussen zit ik hier op de trein naar mijn nieuwe werk, na amper 5 uur slaap (nachtvoedingen waarvoor ik ook wakker was, er voor de gemakkelijkheid bij geteld) en een mens moet iets doen om zichzelf wakker te houden.

Ik wist al heel snel dat ik iets persoonlijks en individueels wilde maken voor elk van mijn 40(!) collega's. Na 11 jaar ben ik me namelijk zeer bewust van het feit dat alleen zij die pauze hebben op het moment dat je snacks voorziet, de snacks te zien krijgen. Mijn collega's en ik, wij zijn mensen die graag eten maar niet altijd evenveel zelfcontrole hebben. Zelfkennis enzo.


Na een rondje Pinterest (nog steeds mijn go-to plek voor creatieve inspiratie) besloot ik dat ik de choco van Jeroen Meus eens zou proberen maken. Michael en een handvol andere proevers gaven hun goedkeuring en zo geschiedde. 

Ik bestelde 40 kleine potjes bij Dille en Kamille, verdriedubbelde het recept van Jeroen, vulde ze zo proper mogelijk (gelukkig zijn mijn collega's na 11 jaar op de hoogte van mijn onhandigheid). Ik schreef 22 afscheidsbriefjes (eentje voor iedereen in mijn team en de nauwste andere collega's) en daarbij kocht ik nog wat drop. En toen zat't d'rop (hebt g'em?).


Dacht ik.

Want om 23u00 verschenen plots twee van de liefste collega's op het bureau en kreeg ik behalve een krop in mijn keel ook nog cadeautjes van het hele team.


Afscheid nemen van de plek waar ik derde van mijn leven heb doorgebracht. Ik was er gelijk precies toch nog niet helemaal klaar voor.

zondag 7 augustus 2016

Het leven zoals het is: tandemvoeden!


Een superlieve foto van de kindjes, al zeg ik het zelf. Maar voor u denkt dat tandemvoeden wil zeggen dat ze altijd samen drinken en het er dan zo zen uitziet, ben ik even heel eerlijk: Eigenlijk vind ik er over't algemeen helemaal niets aan, aan twee kindjes die samen drinken... Teveel gedoe, teveel prikkels. 

Zo. Qua bekentenis kan dat tellen, nietwaar?

Nu, voor u zou gaan twijfelen, ik geef nog steeds graag borstvoeding en ik ben dankbaar dat het lukt dat tandemvoeden. Want het heeft er wel anders uitgezien...

Toen ik zwanger was van Leon en mijn productie stilviel ben ik echt heel erg droef geweest. Olivia bleef 'droog' drinken en hoewel dat pijn deed en ik het niet altijd fijn vond, hielden we vol. Nadat mijn vliezen gebroken waren heb ik haar nog in slaap gevoed en dan heeft ze 2 dagen niet gedronken. Om op de dag dat ik stuwing had, voor't eerst terug te drinken. Ik vergeet nooit haar blije blik toen ze merkte dat er terug melk à volonté was. En ik straalde zo mogelijk nog harder omdat ze mij van die gruwelijk pijnlijke stuwing verloste...   

Kort daarna dronken ze voor't eerst samen en tot mijn eigen grote verbazing vond ik dat dus geen fijn gevoel. Olivia leek plots zo groot, haar armen zaten in de weg van Leon. Om nog maar te zwijgen over al dat gewriemel op mijn schoot, brrr. Ik wist met mijn gevoelens geen blijf en dacht dat het wel aan mijn gierende hormonen moest liggen. Tegelijkertijd, vond ik twee kindjes voeden ook zó schoon, en ontplofte mijn hart elke keer als Olivia vertederd naar Leon keek. Een heel speciaal iets dat ik met heel mijn hart had gewenst, die band van hun twee aan mijn borst. Het was heel dubbel. Ik merk dat ik het meer dan een half jaar later nog steeds niet goed in woorden krijg gevat...

Of ik nu de exacte goeie woorden vind of niet. Geloof me maar als ik zeg dat januari en februari heel erg moeilijke maanden waren, op tandemvoed vlak dan. Olivia was erg vaak ziek -in februari ging ze zelfs geen enkele volledige week naar school. Tijdens die thuisblijfdagen eiste ze heel de dag mamamelk, compleet met boosheid en huilbuien als het even niet kon, omdat ik bijvoorbeeld 5 minuutjes wilde douchen. 

We hadden ons voorbereid dat ze zich met een baby in huis misschien plots te groot zou voelen voor mamamelk, omdat ze tijdens de zwangerschap eigenlijk ook al minder dronk. Maar niets was minder waar, het werd heel snel duidelijk dat Olivia, wiens wereld met de komst van Leon al wat overhoop stond, écht nog niet klaar was om afscheid te nemen van de mamamelk, integendeel zelfs. Ze is zó gevoelig, dat meisje van mij.  

Om boosheid te vermijden stemde ik dus maar zoveel mogelijk -en vaak met tegenzin- toe, wat onze relatie moeilijk maakte. Ik voelde me meer dan ooit een wandelende melkfles. Alles draaide om zoveel mogelijk tiethangerij. Een strijd, all day, every day. Want gekolfde melk uit een bekertje weigerde ze pertinent. Nog steeds trouwens. Trust me, I've tried.

Begin maart las ik op een van de mamasites die ik volg een artikel over 'nursing agitation' (ook wel 'nursing aversion' genoemd, niet te verwarren met D-MER). En toen viel de puzzel in elkaar. Herkenning enal. Ik zou zelfs durven zeggen dat mijn borstvoedrelatie met Olivia gelijk terug positiever werd. Ik verdiepte me erin, las tips en paste ze toe.

Sindsdien probeer ik mijn eigen noden niet over te slaan, want ik weet dat ik, als ik nog vanalles wil doen, moe ben of honger heb, veel minder geduld heb tijdens het voeden. Ik kan die momenten beter (h)erkennen, waardoor ik iets anders kan voorzien om mij tijdens het voeden op te focussen: Blogposts schrijven op mijn gsm, weekmenu's samenstellen of doelloos scrollen op Instagram. Het helpt allemaal. 

Maar dé allerbelangrijkste tip, die waar ik het meeste gemoedsrust uit heb geput: structuur. Olivia drinkt niet meer all day, every day. Leon is de enige die op verzoek toegang heeft tot het tettenbuffet. Olivia drinkt (bijna) uitsluitend voor het slapengaan. De keren dat ze de laatste maanden nog overdag dronk zijn op 1 hand te tellen. Olivia is dus redelijk organisch, na lichte aanmoediging van ons, een avonddrinkster geworden. Tenzij ik de avondshift werk, want dan gaat ze vrolijk met haar papa en een bekertje 'koetjesmelk' naar bed. Maar op mijn vrije avonden, dat half uurtje samen in haar bed, dàt is ons momentje. We vertellen elkaar wat we het leukste vonden die dag, lezen een boek, geven elkaar knuffels en zij drinkt tot ze slaapt. En ik geniet weer met volle teugen.

Als Michael de avondshift werkt en ik alleen ben met hun twee weet ze dat ik eerst Leon in slaap voed in het grote bed en dat het dan haar beurt is. Wanneer Leon wakker wordt tijdens haar drinktijd, een paar maanden geleden genoeg ammunitie voor een groot drama, zegt ze 'oh mama, Leon heeft nog niet genoeg gedronken'. Ze wéét dat ik mijn uiterste best doe om hem zo snel mogelijk terug te laten slapen zodat zij ook verder kan drinken. En als ze slaapt vóór Leon, omdat hij besluit te blijven krijsen, -yep zo'n avonden hebben wij hier ook- dan maak ik haar later op de avond nog even wakker voor een slokje. Met tijd en boterhammen komt alles goed ook 'nursing agitation'...  

Het mooiste bewijs daarvan zijn de avonden waar ik me echt helemaal goed voel. Dan drinken Leon en Olivia wél gelijktijdig, zoals op bovenstaande foto. Momenten waarop ik foto's neem die ik later met een warm hart aan hen zal tonen. Omdat het is zoals ik het in mijn dromen had voorgesteld. Broer- en zusliefde recht onder mijn neus. Tandemvoeden zoals in de boekskes. 

Soms vragen mensen mij hoe lang ik Olivia nog zal voeden. Ik moet hen het antwoord schuldig blijven. Ik heb elke doelstelling die ik had inmiddels al gehaald. Voor de duidelijkheid: ik had in elk geval nooit de bedoeling om 3+ jaar te gaan voeden. Wat ik die vraagstellers wél kan zeggen is het volgende: We gaan door zolang we dat beide willen. Het kan dus elke dag de laatste zijn. We stopten bijna tijdens de zwangerschap. Ik heb een paar keer op het punt gestaan te stoppen toen de nursing aversion het ergst was. En vorige week wilde ze op een avond plots niet meer met mij gaan slapen maar moest papa met haar naar boven gaan. (Krak, deed mijn hart.)

Op dit moment is ze gaan kamperen met haar grootouders. VOOR.EEN.HELE.WEEK. Dat kindje dat vorig jaar deze tijd nog nooit bij iemand was gaan slapen. Dat nog nooit langer dan 1 nacht van ons weg was. Zij vertrok zojuist met de grootste lach naar de tipi van haar bomma en bompa. Misschien ben ik volgende week dus wel tandemvoedster af. Misschien niet. En dat mag, want wat het ook zij: ons borstvoedingsavontuur was een relatie als een andere, intiem en met ups en downs.
Ik ben dankbaar dat ik het heb mogen meemaken met haar. Zoiets schoons.     

Meer lezen?
Over nursing agitation | over tandemvoeden | 
over gewoonefkestweesecondengeenaanrakingenmeertewillen | over grotekindjesaandeborst