donderdag 2 februari 2017

Weekmenu *week 3-4


Week 3 begon met Bahn mi, of onze versie ervan althans. Bahn mi is eigenlijk een Vietnamese hotdog, een snel gerechtje dus. 's Morgens is het gewoon een kwestie van (veggie) worstjes marineren in terriyaki saus en 's avonds kap je een Thaise wokmix in je pan, kruid je met citroengras en bak je vervolgens de gemarineerde worstjes met de terriyakisaus. Eens gebakken presenteer je je hotdog met wortel, veel koriander en lenteui. Afwerken doe je met citroengras-Sriracha en een beetje mayonaise. Comfort food ten top.

Op dinsdagavond moest Michael werken, we kozen dus alweer voor iets gemakkelijk en snel. (Veggie) Hamburgers met sla, augurk, rode ui, tomaat en ovenfrietjes (want wij hebben al vijf jaar geen frituurpan meer wegens dat ik frituurpannen kuisen haat met een passie).

Tijdens het nieuwjaarsfeestje waarmee ik vorig weekmenu afsloot kreeg ik een kookboek van Anna Jones cadeau. Vanaf woensdag was het dus, het grote test eens wat Anna Jones recepten uit-feest. We begonnen met haar wintergroentenstoemp: wortels, pastinaak, zoete aardappel en de zeste van een citroen. Een succes bij het hele gezin. De volgende dag stond haar zoete kleverige uien-tomatenschotel op het menu, een gerecht waar half blogland een jaar geleden al lyrisch over was. We aten er -om de niet-veggies te overtuigen- nog mini mozzarella-bolletjes en een stokbrood bij, om te soppen. Zo mogelijk nóg een groter succes dat de wintergroentenstoemp en totaal geen werk aan, ook al zo'n plus. Mijn oven lekker eten laten maken terwijl ik wat rondhang met de kindjes, dat soort recepten raken hier in de roulatie.

De verwachtingen stonden dan ook héél hoog gespannen toen ik op vrijdag haar macaronischotel met groenten maakte. Spijtig genoeg viel dat echt dik tegen en niet alleen omdat het in vergelijking met de tomaten-uienschotel echt veel meer werk was. Het broccoli-havermout kruim was goed gevonden, dus dat ga ik zeker en vast nog eens herhalen maar de saus zelf vond ik echt wat te droog, en ik had geen room meer in huis om het te verbeteren dus droge pasta it was. Gelukkig was het om half vier nog nieuwjaarsreceptie geweest op Olivia's school en hadden we niet zo'n vreselijke honger. Voor de receptie maakte ik trouwens nog een stapel pannenkoeken en deze overheerlijke aubergine spread. Heerlijk op een speltcracker als laat-avond-man-die-pasta-was-het-toch-niet-helemaal-troost-toastje.

Op zaterdag deden we dan maar terug van Smitten Kitchen tomatensaus met boter. Op zondag, tot slot, aten we pita met falafel, zelfgemaakte looksaus en rauwkost.

Daarnaast maakte ik deze week nog een hoop verse koekjes met Olivia. Gelukkig dat ik elk seizoen van Project Runway heb gekeken want die koekjes waren een heus 'make it work'-moment. Eerst was er de crise om een Barbie met glitterjurk en ineengekoekt haar in de kringwinkel. Die crise kon ik -tot mijn eigen grote verbazing- succesvol afwenden met een nineties kinderkookboek waar koekjes in stonden. Toen we dan thuis kwamen van kringwinkel en supermarkt bleek dat ik geen suiker meer had om koekjes mee te bakken. Mogelijk heb ik dus 100gr. klontjes kapot geklopt. Maar hey, toen Michael iets na vijf de deur binnenstapte was het kind blij en geurde ons huis naar verse koekjes. Check en dubbelcheck.


Week 4 dan, op maandag begon ik mijn dag met het maken van 8 liter pompoensoep voor school. Ik maakte de overheerlijke AH-versie net iets kindvriendelijker door er geen cayennepeper aan toe te voegen. 's Avonds deden we van rap en gemakkelijk met Pad Thai. En voor wie niet wil geloven dat dat een snel en lekker receptje is, het geheim zit hem volgens mij in de saus. In mijn geval een versie van deze luiewijven Pad Thai-saus: 3 eetlepels sojasaus, een toefje sriracha (eventueel meer op het bord van de volwassenen), 2 eetlepels limoensap, 2 eetlepels koolzaadolie en een niet afgestreken eetlepel bruine suiker. Dat mengsel kap je in je wok waar al gekookte glasnoedels, een omelet, sojascheuten en wat gebakken tofu liggen. Afwerken doe je met een handvol koriander, lenteui en pindanootjes.

Dinsdag moest ik naar een vergadering van de oudervereniging, Michael maakte zijn befaamde gekarameliseerde witloofstoemp met (veggie) worst. Op woensdag aten we Mexicaanse wraps, aangezien dat toch alweer een dikke week geleden was. En omdat we dan toch bezig waren met vettig eten deden we op donderdag maar ineens verder met de vegetarische cheeseburger van Jeroen. Superlekker, die gepaneerde aubergine als burger, écht.

Op vrijdag vertrok Michael op weekend. Om het avondeten zo drama-loos mogelijk te houden kookte ik daarom één van de lievelingskostjes van Olivia: sobanoedels met groentjes en ei, ooit gezien bij Smitten Kitchen maar inmiddels maken we er onze eigen versie van met Japanse dressings van geroosterde sesamzaadjes en sojasaus die we online bestellen. Boterhammen met hagelslag, Spek, en komkommer gesopt in Japanse saus. Als we Olivia zouden laten doen is dat het enige op het menu denk ik.

Zaterdag had ik een verjaardagsetentje van een vriendin, mijn mama kwam babysitten. In plaats van te koken speelden we -tot groot jolijt van Olivia- gezelschapspelletjes en dus stond er diepvriespizza op het menu. Ikzelf at: geitenkaaskroketjes, portobelloburger met groentenfrietjes en chocoladetaart bij restaurant Overzicht. (Een welgemeende sorry aan mijn mama dus, volgende keer kook ik vers of mag je mee, beloofd.).

Eindigen deden we deze week met één van mijn favoriete Jamie recepten: lasagna van ricotta, prei en spinazie. Terwijl Olivia wat voor de tv hing en Leon in de Tula sliep kon ik hem voorbereiden. Toen Michael moe terug thuis kwam van zijn weekend was het maar een kwestie van de oven aan te zetten en een half uurtje later hadden we heerlijk avondeten. Al waren sommige tafelgenoten *kucholiviakuch* het daar niet helemaal mee eens. Kijk, ge kunt niet altijd iedereen plezieren denk ik dan maar...


Meer weekmenu? Kijk eens hier.

woensdag 1 februari 2017

Olijfje spreekt

Eigenlijk zou ik elke dag een blogpost kunnen vullen met wat Olivia allemaal zegt... Maar omdat dat ons te ver zou leiden, bij deze een best of van wat ze de laatste 2 maanden allemaal heeft uitgekraamd (en ik tijdig heb kunnen noteren).

-Mama, kusjes zijn hartjes van je mond. 

-Ik ga dat vertellen tegen mijn kinderen. 
(de kindjes van de klas)

-Waarom zijn er wippertjes? 
(ruitenwissers)

-Ik was eens aan't dachten. 

-Het was een lelijke Sint op school.

-Mama, kijk! De Sint heeft dezelfde plakband als jij.
(really, nu al?!)

-Mijn eten is al ingezakt. 
(lees: ik wil nu snoepen.)

-Nu gaan we een beetje lauw vliegen.
(ze wil wel door de lucht vliegen maar niet te snel) 

-Olivia ziet Prince op het jaaroverzicht van Karrewiet: 'Oh, dat is een rare mevrouw.' 
S: 'Dat is een meneer, Olivia.' 
O: 'Dan heeft hij wel een mevrouwengezicht hoor.' 

-Olivia kijkt 'Als het binnenregent' van K3: 'Mama, K3 weet niet goed wat ze moeten doen als het regent, dan moet je onder het afdak staan dan word je niet nat.' 

-Olivia kijkt 'Alle kleuren' met de originele K3 bezetting, ze roept verbaasd: 'Mama, K3 is nu al groot geworden!'

-Olivia kijkt -gelukkig- ook naar de liedjes van de Kapitein: Kijk mama, de Kapitein heeft een patoe op zijn arm. 

-Kom, we gaan kerkje spelen. 
(Totaal géén idee waar ze dat vandaan haalt. Zeker niet van bij ons en ik denk dat 80% van haar klasgenootjes moslim zijn.)

-O: Mama, toen jij nog een kindje was, zat ik nog in je buik hé. 
S: Ja. 
O: Waarom gaat dat zo in het leven? 
(WTF)
S: Omdat je buik nu nog niet groot genoeg is voor een kindje. 
O: Jamaar, ik ben wel al mama van Robin (haar pop) hé. 
S: Ja schat, dat wel. En als je groot bent dan kan je een kindje maken. 
O (verontwaardigd): Máken? Ik wil een kindje KRIJGEN.

En dan over mijn vegetarisme. Het lijkt wel alsof dat finaal doorgedrongen is. Tegen Michael zei ze: 'Sommige mamaatjes eten geen vleesje, sommige mamaatjes eten wel vleesje. Zo gaat dat met mamaatjes.' Ik had nooit gedacht dat ik mijn keuzes al zou moeten verdedigen tegenover die bijna-vier-jarige. Zo ongeveer dagelijks word ik er aan herinnerd dat ze het niet eens is, want minstens één keer per avondmaal krijg ik -naast mijn veggie vleesje- volgende oneliner op mijn bord: 'Ik ga een mama worden die wél vlees eet.' Geen verrassing want een vleeseter is ze. Als je haar vraagt wat ze 's avonds wil eten is het antwoord standaard: 'Spek.' Toen ze onlangs vroeg wat het rode stukje in haar vlees was, zag ik mijn kans schoon. Ik antwoordde dat het het bloed van het diertje was. Ze reageert niet. Ik doe inwendige vreugdedansjes. Vijf minuutjes later zegt ze plots. 'Oh mama, dat diertje heeft écht lekker bloed.'

Het is toch ok voor jullie dat ik dan nu wat in een hoekje ga zitten huilen hé?



Meer sprekende Olijfjes vind je hier.

donderdag 26 januari 2017

Gedichtendag 2017

Foto

Weemoed is een foto van voor twintig jaar. 
Familie, nog samen, nog gezond. 
Is toen. Met een lijst van nu errond. 
Het nu houdt het verleden bij elkaar.

En omgekeerd. Want nu is maar even. 
Is opschrikken en vragen: 
waar waren we gebleven? 
Bij jou. In Die Dagen.

Alles is ver. En de liefste dingen nog verder. 
Maar door het verleden wordt het bij elkaar 
gehouden, als schapen door een herder.

Herman de Coninck 


-Omdat ik van Herman de Coninck hou, veel.
-Omdat ik van foto's hou, ook veel.
-Omdat foto's troosten.  
-Omdat S. jarig is vandaag (die ik als we echt juist tellen dit jaar nog maar 19 jaar ken, maar daar gaan we nu niet over struikelen). Iets met vriendinnen die familie worden. En hartjes. En overmorgen gaan eten met al die pubers van toen, die om een of andere manier zijn samengebleven, ook al zien we elkaar lang niet meer dagelijks. Dat er nog veel foto's mogen volgen die we over 20 jaar nog koesteren. (En koffies en taart.)


Meer poëzie? Hier, hier en hier

vrijdag 20 januari 2017

Weekmenu *week 1-2

Ik weet niet precies hoelang ik al ga lezen op het virtueel erf van Mme Zsazsa, in elk geval al van toen Jef zijn beenwarmers net was ontgroeid en Abel maar niet geboren wilde worden. Oldschool Mme ging vaak over naaien (vooral rokken en pelsen frakken) en eten. Naaien is nog steeds niet mijn forté, maar eten is dat gelukkig altijd al geweest. 

Ik apprecieerde haar quasi dagelijkse stroom aan recepten nóg meer toen ik in 2008 ging samenwonen. Als thuiswonende 23-jarige kende ik Jamie natuurlijk wel, maar het is geheel Madame haar verdienste dat ik ook Tessa, Dorien en Yotam leerde kennen. Ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat ik minstens een kwart van mijn kookboeken heb gekocht op haar aanraden.


Toen ze een paar weken geleden een Facebookgroep begon en een invulbaar weekmenu online gooide, moest ik, als fan van het eerste uur, meedoen. En omdat deze slow blog ondertussen al bijna helemaal ingedommeld was dacht ik, tiens, misschien moet ik er dan ook maar ineens over schrijven.

Voor Leon geboren werd, deden we van (bijna) dagelijkse supermarkt bezoekjes. Maar omdat je daar eigenlijk onnoemelijk veel tijd mee verliest, zijn wij sinds een goed jaar zo'n gezin dat aan wekelijkse boodschappen bij de Colruyt doet. Of hoe kleinburgerlijkheid plots uw deel kan zijn. 

Nu kan ik daar met enige vreugde meteen aan toevoegen dat, als het niet het soort van 'de auto wassen op zondag' kleinburgerlijkheid betreft, dat best wel tof is. Net zoals mijn hoofd rustig wordt van wat staan prutten in potten, ben ik ook fan van mij aan tafel zetten met een kookboek om het weekmenu te finaliseren. Ideaal excuus om uw lief de kinders even te laten entertainen, en zelf een tas koffie en een koekske te nuttigen alsgetmijvraagt.

En omdat er gevraagd is om hashtags te doen: #warmetenislekkerderdanboterhammen #veggievoormij #derestnotsomuch
Of om het met de woorden van Olivia herself te zeggen: 'Mama, ik word later een mama die wél vlees eet.' 

Dat weten we dan ook weeral.


Week 1 is nogal straightforward: Spinaziestoemp met veggie en niet-veggie worst. Witloof met ham, zonder ham en voor Olivia: ham zonder witloof. Die klassiekers werden aangevuld met wat minder Vlaamsche kost: de pizza van Jamie, couscous met halloumi, kruiden en granaatappel en Mexicaanse wraps waarvan het recept ook al eens een keertje uitgeschreven werd

Note to self: what was I thinking. Leon couscous geven.
Nuja, voor de goede orde, onder Olivia's stoel zag het er eigenlijk niet veel beter uit.
Zoals altijd op vrijdag aten we pasta, deze week diepvriestomatensaus met veel groentjes. Tot slot maakte ik ook nog de overheerlijke pompoensoep van Albert Heijn. Ik weet niet wat dat is met soep, maar een pot op't vuur is zo ongeveer het toppunt van huiselijkheid vind ik. Gewoon de wetenschap dat wat er ook gebeurt (lees: in geval van jengelende kindertjes), er nog gemakkelijk én gezond eten in huis is dat ze altijd lusten. Soep en mijn kinders, dat is namelijk dikke liefde.

Week 2 begon met een bezoek aan Kind en Gezin. Aangezien het ook verloren maandag was deden we van snelle kaas- en charcuterieschotel, lees: vers stokbrood, tapenades, olijven,... en daarna aten we een appelbol als dessert. Vervolgens stond er gevulde paprika op het menu. Wij vullen met getomateerde orzo, mozzarella, ui, oregano en olijven. Een receptje uit één van mijn eerste veggie kookboeken, Vegetarisch genieten.

#kidsproof

Daarna was het weer hoog tijd voor wraps (no shame, wij eten dat gaarne), voor de verandering eens zonder zure room maar met looksaus. Wat wij daarnaast ook graag eten is okonomiyaki, dus toen ik in de fb-groep een recept zag passeren moest ik het ook proberen. Zeer succesvol experimentje datte. Zo goed zelfs dat het zijn eigen post krijgt. Misschien straks al, maar ik beloof niets. 

We sloten de week af met champignon-roomsaus en pasta. Zo'n goed sausje (lees: met overschotjes tapenade van maandag enal) dat alles na 1 dag al op was terwijl we normaal ook op zaterdag champignonpasta zouden eten. Gelukkig kende ik nog een recept met amper ingrediënten dat ik nog dringend aan een test wilde onderwerpen: de tomatensaus met boter van Smitten Kitchen. Totaal niet goed voor de lijn waarschijnlijk, maar wel heel lekker. Op zondag, tot slot, was het dan nog uitgesteld nieuwjaarsfeest: gourmet bij ons mama. Met allemaal mensen naar mijn hart.

Print te koop bij LeePrints op Etsy 

zaterdag 31 december 2016

2016!

In maart schreef ik al over mijn nieuwe favoriete app: 1SE. 9 maanden later ben ik nog steeds fan. Mijn telefoon (in mijn bezit sinds februari) kreunt voorlopig wel onder de 1152 opgenomen filmpjes maar we doen ook in 2017 lustig voort.

Want 't leven, dat zit em immers in die kleine momentjes. De zetel vol zand omdat iemand -ik noem geen namen- nogal onhandig haar schoenen uit heeft gedaan. Het speelgoed of de inhoud van de Tupperware kast o.ver.al. Het geknutsel. Die warme lijfjes tegen mij 's ochtends in bed. Haar hand in de mijne bij het naar huis wandelen van school. Dit zijn de dagen... Dit was ons 2016.



Wat warrig in't begin, maar warm van't begin tot het einde.

Ik wens jullie voor 2017 dus ook minstens 1152 memorabele, lieve, kleine momentjes.

zaterdag 24 december 2016

Winterslaap.

Een maand zonder werk intussen. Mijn god, wat had ik wilde plannen: hier schrijven, onze gang schilderen, uitgebreid koken, solliciteren en nog een keer van Marie Kondo doen op zolder, om er maar enkele te noemen. En toen werd ik ziek, met koorts en niet op mijn benen kunnen staan enal. 7(!) familiale doktersafspraken verder sluiten wij 2016 af met elk een eigen portie antibiotica en krakende longen. 't Stoort toch niet dat wij bijgevolg wat van winterslaap gaan doen hé?











Disclaimer: Wat volgt is géén voorbeeld van veilig samenslapen. Lees hier hoe het wel moet. 
Leon ligt -als wij zelf gaan slapen- nooit in het bed van Olivia. Hier was hij in slaap gevallen tijdens het verhaaltjes lezen voor Olivia. ♥



Ah, dekentjes, eten en gezelligheid. Wij zijn zó klaar voor u. ♥