vrijdag 24 maart 2017

Weekmenu februari *week 5-8

Oh februari, ik heb u graag gegeten. 


Spruitjessla (zonder brood, mét veggie worst)


Quarte quart cake

Spinaziestoemp met ei





Kruimeltjesspaghetti spirelli, want dat is makkelijker voor Rapley-etende-Leon 

Februari bestond uit een kostenbesparende week (nadat de jaarlijkse afrekening van de elektriciteit op onze deurmat viel, altijd pijnlijk, datte) waarbij we moeite deden om wat er in onze diepvries zat op te eten en 3 weken écht koken. Ik maakte een hoop klassiekers (zoals daar zijn wraps omdat mama en papa dat graag eten en stoemp omdat de kindjes dat graag eten), een gerecht dat al járen niet meer op het weekmenu belandde (kaassoufflé) en een paar nieuwe receptjes (kruimeltjesspaghetti van Pencils & Spoons, de griddled vegetables van Jamie, de tikka masala met tofu van Hello Fresh en de lasagne met 4 kazensaus van Jeroen). Die laatsten waren overigens allemaal een succes. 

Maar... het grootste succes boekte ik met de ontdekking van de chocoladetaart van de buren van Yanne. Een instant klassieker, want de laatste 5 weken werd ie al 3 keer gemaakt. Ideaal dus voor wie dit weekend wat indruk wil maken op zijn kinderen en/of schoonfamilie. Het is stiekem écht een super gemakkelijk recept dus ik zie alvast geen reden om het niet te proberen. (Want dan heb ik het zelfs nog niet gehad over de geweldige gezichten die je toegeworpen krijgt als je ze -na het verorberen van een tweede stuk- liefjes vertelt dat er rode biet in de taart zit. *gniffel*) 




Meer weekmenu? Kijk eens hier.

vrijdag 10 maart 2017

Brieven aan Olivia - 4 jaar


Lieve Olivia,

Vandaag ben je vier. Althans dat is wat de kalender zegt. Ik geloof dat ik het nog niet helemaal geloof. De herinnering aan de nacht waarin je bij ons kwam wonen is namelijk haarscherp, het lijkt wel gisteren. Ik denk dat ik tot het einde van mijn leven elke 9e maart rond drie zal terugdenken aan hoe het allemaal begon, daar met mijn gebroken vliezen in de kluis van UGC. Dat ik zal denken aan hoe ik je papa belde en we samen, strontnieuwsgierig om jou te ontmoeten, naar huis vertrokken. Maar, hoe recent deze herinnering ook mag lijken, tegelijkertijd is het alsof je wel al 12 moet worden, omdat dat zou betekenen dat je altijd al bij ons was. Die 2922(!) pre-Olivia dagen in ons huurappartement zijn een vaag verleden.

Warrige tijdslijnen, of niet, wat zeker is, is de wetenschap dat jij speciaal bent. Want je bent het meisje dat van mij een mama maakte. Daarbij is jouw enthousiasme voor het leven aanstekelijk. Je kan met elke vezel van je lijfje blij zijn. Heel vaak zelfs om iets banaals. Vorige week maakte ik een stukje kast vrij, zodat je zelf je jas kan wegleggen en dat werd op een vijf-minuten durende vreugdedans onthaald. Ik hoop dat het een eigenschap is die je nooit verliest.

Dat je ook met elke vezel van je lijf teleurgesteld, verdrietig of boos kan zijn, tja, dat nemen we er maar bij. Soms is het dus best wel pittig, je mama zijn. Iets schijnbaars kleins en onnozel is meer dan eens een trigger voor een drama van jewelste. Zo was je vorige week nog een kwartier lang superverdrietig omdat je de naam van de dame van de muziekworkshop op school niet meer kende, of de derde zin van het liedje over Clowntje Piet. Ik herinner me ook nog levendig je boosheid toen ik onlangs een onaangeroerd kwartje boterham van je had opgegeten nadat ik je op school had afgezet. Toen ik je om half vier ging ophalen vroeg je waar het stukje boterham gebleven was. Een nieuw kwartje boterham was namelijk echt.niet.hetzelfde. Insert drama.


Insert de vindingrijkheid van mama om het drama in kwestie op te lossen op een constructieve manier. Ik doe mijn uiterste beste om je gevoelens je gevoelens te laten zijn, en ze te erkennen en benoemen en horen. Een hele boterham (pun intended), zeker omdat ik weet dat ik zelf niet de meest geduldige persoon op aarde ben. 


Op zo van die dramadagen zou ik je overigens al bijna gaan inschrijven aan de academie voor woord. Ge zou het niet eens erg vinden, peins ik. Als je thuiskomt van school roep je, 'ik heb zweetvoeten' en trek je ál je kleren uit. Dan duik je in de verkleeddoos en tover je jezelf om in een prinsesmama, compleet met schmink en accessoires allerhande. Als het maar 'pink' is en glittert, dan komt het in aanmerking. Of 't moest een pop/knuffeldier zijn. Ik heb nog nooit in mijn leven zo vaak poppen omgekleed als afgelopen jaar. Op dat vlak ben je toch een écht kopietje van je Metie, mijn zus. Dat je bij het opruimen steevast een 'beetje moe' bent, heb je ook al niet van vreemden. KuchMetieKuchKuch. 

En dan heb ik het zelfs nog niet gehad over het zorgzame kantje dat jullie delen. Het uit zich bij jou op verschillende vlakken. Zo heb jij bijvoorbeeld een oog voor detail, er is niemand die sneller een andere oorbel aan mijn lijf spot dan jij, en kan je mensen heel vaak écht raken. Ik denk hierbij vooral aan je 4(!) overgrootmoeders. Ik kus mijn pollen dat je ze mag kennen en tegelijk breekt mijn hart als ik denk aan het feit dat je je net daarom ook heel bewust zal zijn van het feit dat je ze verliest. Jouw tijd met hen zal altijd te kort geweest zijn. 

Daarnaast kan ik ook niet anders dan je zorgzaamheid voor Leon in één adem te vernoemen. Ik zeg je vaak dat je een goeie grote zus bent maar ik méén het ook écht. Vanaf seconde één was je verliefd, desondanks was de eerste helft van vorig jaar serieus aanpassen voor ons allemaal. Op dit moment is het genieten. Je kan niet wachten tot ie 's morgens zijn ogen opent. Je klimt mee in ons bed en zo gauw hij zich roert moet ie naar je lachen en met je knuffelen. Als hij een moeilijke ochtend heeft zeg je, 'ssssst leon, niet huilen, zusje is hier.' Of laat je hem lachen door 'gagagoe'-babygeluiden te maken. Nu hij ook goed wandelt en je hem ook fysiek -min of meer- kan oppakken ben je helemaal de koning te rijk. Het is een plezier om jullie te horen giechelen en zien spelen en dansen. Of om je trots glunderend te zien kijken wanneer Leon weer wat nieuws kan. Dat compenseert de momenten waarop Leon saboteert door tijdens een gezelschapspel in het midden van de tafel te gaan zitten, hij je poppenhuis verwart met een klimmuur of je potje chips steelt. Om nog maar te zwijgen over de momenten waarop hij net het speelgoedje heeft waar jij mee wilde spelen, hij je Lego wil opeten of hij krijst tot je oren pijn doen. Want zulke momenten zijn er uiteraard ook.

Als ik jullie al lachend Flappie & Floppie noem, dan ben je boos. Mijn naam is Olivia roep je dan luid. Zelf vind je mevrouw Potloodgat of Applejack (de naam van een my Little Pony) overigens een goed alternatief. Muji zou je dan weer graag tot Lacey herdopen en je Barbie, dat is Chelsea. Nog een geluk dat je pop 'gewoon' Robin heet.

Soms vraag ik me af in hoeverre je die dingen allemaal op school oppikt. Op weg naar school -veruit het leukste moment van de dag- bedenk ik me wat je me allemaal zal vertellen op weg naar huis. Áls we de school buiten geraken that is, meestal wil je nog wat naspelen met je vriendjes. Je hebt er echt een eigen leventje zonder ons. Ik zou maar wat graag eens een vlieg willen zijn in je klas. Gelukkig vertel je relatief veel, vooral over de kettingen in de poppenhoek en jouw juf, je held, bij wie je ook op woensdagmiddag in de speeltuin zonder blikken of blozen op de schoot kruipt.  


Ik vraag me af of je je juf even veel vertelt over ons. Over mijn voeten die met je praten. Hilarisch zijn die conversaties trouwens, waarbij je nog meer dan anders drie keer gaat herhalen wat er gezegd wordt. Over hoe behulpzaam je bent? Dat je de was uit de machine haalt -als je het niet te druk hebt met op ons bed te springen, elke keer weer een hartverscheurende keuze-, dat je vuil in de juiste vuilbak gooit, dat je je schoenen op het rekje zet. Of krijgt je juf misschien een uitgebreid verslag over de pakjeszoektocht en de pannenkoeken die je at met je verjaardag of deel je haar mee dat mama verkeerd onthouden had welke kringwinkel-Barbie je ook weer wilde hebben. (Schaam op mama.) Ik zal het wellicht nooit weten. Op school heb je écht je eigen leventje en dat is goed.

Lieve Olijf, ik vond het het afgelopen jaar heel bijzonder om te ontdekken hoe je hoofd werkt, nu je je hersenkronkels elke dag beter onder woorden kan brengen. Ik herken er veel van mijn eigen hoofd in en dat is boeiend én vermoeiend. Mijn meest recente topmoment was, toen je onlangs je eigen versie zong van mijn zelfverzonnen slaapliedje voor jou: Lief lief mamaatje, ik hou zoveel van jou, je bent mijn liefste mamaatje, ik hou zoveel van jou. ♥ Ik ben heel dankbaar dat ik de laatste 4 maanden van dichtbij heb kunnen zien wat voor een fantastisch meisje je bent. Onze band is door mijn gebrek aan werk alleen maar sterker geworden (en mijn toiletbezoeken zonder publiek zeldzamer maar dat is een ander verhaal).


Ik betrap me erop dat ik élke keer wanneer ik je een brief schrijf denk: dít, dít is de leukste fase tot hiertoe. Ik geniet van het samen met je koken, van het praten, van je fantasie als je mij een verhaaltje vertelt, van de stroom tekeningen die je van school mee naar huis neemt. Je bent geboren om te groeien en te bloeien en je doet dat met verve en ik ben echt nog elke dag -om het met jouw woorden te zeggen- zó blij in mijn hartje dat ik dat vanop de eerste rij mag meemaken. 

Allergelukkigste verjaardag, lieve Olijf.

zoen, je mama


Meer lezen? bevallingsverhaal - 1 maand - 1 jaar - 1,5 jaar - 2 jaar - 2j9m  

donderdag 9 maart 2017

Boodschap van algemeen nut.

40dagenbloggen, dat was nog eens een goed mopke, seg. Bij deze heb ik besloten dat aangezien ramadan ingehaald kan worden, we dat ook gaan doen met 40dagenbloggen. Ergens tijdens 40 dagen zonder schoolvakanties. Of tijdens 40 dagen zonder mama's die plots opgenomen worden in het ziekenhuis en kindjes die besluiten nachtmenskes te worden. Ik hou u op de hoogte.

Dank voor uw aandacht.

woensdag 1 maart 2017

#40dagenbloggen

1 maart vandaag, voor velen is het dus dag 1 van #dagenzondervlees. In mijn geval is een dag zonder vlees daarentegen nu niet echt een uitdaging. Toen ik 14 was werd ik grotendeels vegetariër en de jaren die volgden zou ik alleen maar strikter vegetarisch gaan eten. Op dit moment, bijna 18 jaar later eet ik geen vlees, geen vis, geen kaas met dierlijk stremsel, geen legkipeitjes,...

Ik besloot dus maar met Kathleen mee te doen, want #40dagenbloggen, dát is pas een uitdaging. Bijna was ik op dag 1 al een quitter maar nu, om twintig over elf 's avonds probeer ik nog snel een post te verzinnen. Ik bedacht me dat een vegetarisch receptje misschien wel een optie was, kwestie van die #dagenzondervlees-collega's een hart onder de riem te steken. Meteen mijn meest recente succes, een bowl ramen.

Michael en Olivia bestellen hun ramen rechtstreeks vanuit Japan, het is altijd een klein beetje feest wanneer er hier zo'n gigantische doos met Japanse postzegels door de 'pakjespostbode' afgezet wordt. Enige nadeel, meestal zijn ze niet veggie. Of kunnen we het toch niet helemaal goed lezen op de Japanse ingrediëntenlijst en twijfelen we en dan eet ik het niet. Principes enal.

Onlangs verzamelde ik mijn moed en nam ik het heft dus in eigen handen. Mijn veggie ramen-craving zou bevredigd worden. Zelfmaak, zonder recept mét restjes, 't was namelijk zondagavond! 

Wellicht is het recept dat volgt voor kenners totaal niet volgens de regels van de kunst maar mij heeft het alvast genoeg gesmaakt om het ook hier te willen delen. 

Ingrediënten:
een half bakje champignons (volgende keer neem ik speciale champignons uit de Chinese supermarkt), een teentje look, misopasta, sojasaus, zeewier, spinazie, lente-ui, voorgekookte noedels, tofu, ei, sesamzaadjes -en alles dat in een hoekje van de ijskast ligt en je wil opgebruiken, in mijn geval toen: paprika en wortel. Ik nam me voor om volgende keer ook edamame en sojascheutjes en silken tofu in huis te halen.

Werkwijze:
Stoof je gesneden champignons en look aan en doe er een half litertje water bij. Voeg 2 eetlepels misopasta en een scheut sojasaus, wat gehakte spinazie en zeewier toe. Laat even opkoken. Proef je mengseltje! (Ik vond het toen al lekker maar je kan gerust nog verder experimenteren.) Terwijl je bouillon op het vuur staat kan je je tofu bakken en een eitje koken. Neem een kom en leg er de voorgekookte noedels in, vul je bowl met bouillon en versier vervolgens met je toppings: tofu, sesamzaadjes, lente-ui, ei, paprika en wortel in mijn geval. 

Smakelijk!



donderdag 2 februari 2017

Weekmenu *week 3-4


Week 3 begon met Bahn mi, of onze versie ervan althans. Bahn mi is eigenlijk een Vietnamese hotdog, een snel gerechtje dus. 's Morgens is het gewoon een kwestie van (veggie) worstjes marineren in terriyaki saus en 's avonds kap je een Thaise wokmix in je pan, kruid je met citroengras en bak je vervolgens de gemarineerde worstjes met de terriyakisaus. Eens gebakken presenteer je je hotdog met wortel, veel koriander en lenteui. Afwerken doe je met citroengras-Sriracha en een beetje mayonaise. Comfort food ten top.

Op dinsdagavond moest Michael werken, we kozen dus alweer voor iets gemakkelijk en snel. (Veggie) Hamburgers met sla, augurk, rode ui, tomaat en ovenfrietjes (want wij hebben al vijf jaar geen frituurpan meer wegens dat ik frituurpannen kuisen haat met een passie).

Tijdens het nieuwjaarsfeestje waarmee ik vorig weekmenu afsloot kreeg ik een kookboek van Anna Jones cadeau. Vanaf woensdag was het dus, het grote test eens wat Anna Jones recepten uit-feest. We begonnen met haar wintergroentenstoemp: wortels, pastinaak, zoete aardappel en de zeste van een citroen. Een succes bij het hele gezin. De volgende dag stond haar zoete kleverige uien-tomatenschotel op het menu, een gerecht waar half blogland een jaar geleden al lyrisch over was. We aten er -om de niet-veggies te overtuigen- nog mini mozzarella-bolletjes en een stokbrood bij, om te soppen. Zo mogelijk nóg een groter succes dat de wintergroentenstoemp en totaal geen werk aan, ook al zo'n plus. Mijn oven lekker eten laten maken terwijl ik wat rondhang met de kindjes, dat soort recepten raken hier in de roulatie.

De verwachtingen stonden dan ook héél hoog gespannen toen ik op vrijdag haar macaronischotel met groenten maakte. Spijtig genoeg viel dat echt dik tegen en niet alleen omdat het in vergelijking met de tomaten-uienschotel echt veel meer werk was. Het broccoli-havermout kruim was goed gevonden, dus dat ga ik zeker en vast nog eens herhalen maar de saus zelf vond ik echt wat te droog, en ik had geen room meer in huis om het te verbeteren dus droge pasta it was. Gelukkig was het om half vier nog nieuwjaarsreceptie geweest op Olivia's school en hadden we niet zo'n vreselijke honger. Voor de receptie maakte ik trouwens nog een stapel pannenkoeken en deze overheerlijke aubergine spread. Heerlijk op een speltcracker als laat-avond-man-die-pasta-was-het-toch-niet-helemaal-troost-toastje.

Op zaterdag deden we dan maar terug van Smitten Kitchen tomatensaus met boter. Op zondag, tot slot, aten we pita met falafel, zelfgemaakte looksaus en rauwkost.

Daarnaast maakte ik deze week nog een hoop verse koekjes met Olivia. Gelukkig dat ik elk seizoen van Project Runway heb gekeken want die koekjes waren een heus 'make it work'-moment. Eerst was er de crise om een Barbie met glitterjurk en ineengekoekt haar in de kringwinkel. Die crise kon ik -tot mijn eigen grote verbazing- succesvol afwenden met een nineties kinderkookboek waar koekjes in stonden. Toen we dan thuis kwamen van kringwinkel en supermarkt bleek dat ik geen suiker meer had om koekjes mee te bakken. Mogelijk heb ik dus 100gr. klontjes kapot geklopt. Maar hey, toen Michael iets na vijf de deur binnenstapte was het kind blij en geurde ons huis naar verse koekjes. Check en dubbelcheck.


Week 4 dan, op maandag begon ik mijn dag met het maken van 8 liter pompoensoep voor school. Ik maakte de overheerlijke AH-versie net iets kindvriendelijker door er geen cayennepeper aan toe te voegen. 's Avonds deden we van rap en gemakkelijk met Pad Thai. En voor wie niet wil geloven dat dat een snel en lekker receptje is, het geheim zit hem volgens mij in de saus. In mijn geval een versie van deze luiewijven Pad Thai-saus: 3 eetlepels sojasaus, een toefje sriracha (eventueel meer op het bord van de volwassenen), 2 eetlepels limoensap, 2 eetlepels koolzaadolie en een niet afgestreken eetlepel bruine suiker. Dat mengsel kap je in je wok waar al gekookte glasnoedels, een omelet, sojascheuten en wat gebakken tofu liggen. Afwerken doe je met een handvol koriander, lenteui en pindanootjes.

Dinsdag moest ik naar een vergadering van de oudervereniging, Michael maakte zijn befaamde gekarameliseerde witloofstoemp met (veggie) worst. Op woensdag aten we Mexicaanse wraps, aangezien dat toch alweer een dikke week geleden was. En omdat we dan toch bezig waren met vettig eten deden we op donderdag maar ineens verder met de vegetarische cheeseburger van Jeroen. Superlekker, die gepaneerde aubergine als burger, écht.

Op vrijdag vertrok Michael op weekend. Om het avondeten zo drama-loos mogelijk te houden kookte ik daarom één van de lievelingskostjes van Olivia: sobanoedels met groentjes en ei, ooit gezien bij Smitten Kitchen maar inmiddels maken we er onze eigen versie van met Japanse dressings van geroosterde sesamzaadjes en sojasaus die we online bestellen. Boterhammen met hagelslag, Spek, en komkommer gesopt in Japanse saus. Als we Olivia zouden laten doen is dat het enige op het menu denk ik.

Zaterdag had ik een verjaardagsetentje van een vriendin, mijn mama kwam babysitten. In plaats van te koken speelden we -tot groot jolijt van Olivia- gezelschapspelletjes en dus stond er diepvriespizza op het menu. Ikzelf at: geitenkaaskroketjes, portobelloburger met groentenfrietjes en chocoladetaart bij restaurant Overzicht. (Een welgemeende sorry aan mijn mama dus, volgende keer kook ik vers of mag je mee, beloofd.).

Eindigen deden we deze week met één van mijn favoriete Jamie recepten: lasagna van ricotta, prei en spinazie. Terwijl Olivia wat voor de tv hing en Leon in de Tula sliep kon ik hem voorbereiden. Toen Michael moe terug thuis kwam van zijn weekend was het maar een kwestie van de oven aan te zetten en een half uurtje later hadden we heerlijk avondeten. Al waren sommige tafelgenoten *kucholiviakuch* het daar niet helemaal mee eens. Kijk, ge kunt niet altijd iedereen plezieren denk ik dan maar...


Meer weekmenu? Kijk eens hier.

woensdag 1 februari 2017

Olijfje spreekt

Eigenlijk zou ik elke dag een blogpost kunnen vullen met wat Olivia allemaal zegt... Maar omdat dat ons te ver zou leiden, bij deze een best of van wat ze de laatste 2 maanden allemaal heeft uitgekraamd (en ik tijdig heb kunnen noteren).

-Mama, kusjes zijn hartjes van je mond. 

-Ik ga dat vertellen tegen mijn kinderen. 
(de kindjes van de klas)

-Waarom zijn er wippertjes? 
(ruitenwissers)

-Ik was eens aan't dachten. 

-Het was een lelijke Sint op school.

-Mama, kijk! De Sint heeft dezelfde plakband als jij.
(really, nu al?!)

-Mijn eten is al ingezakt. 
(lees: ik wil nu snoepen.)

-Nu gaan we een beetje lauw vliegen.
(ze wil wel door de lucht vliegen maar niet te snel) 

-Olivia ziet Prince op het jaaroverzicht van Karrewiet: 'Oh, dat is een rare mevrouw.' 
S: 'Dat is een meneer, Olivia.' 
O: 'Dan heeft hij wel een mevrouwengezicht hoor.' 

-Olivia kijkt 'Als het binnenregent' van K3: 'Mama, K3 weet niet goed wat ze moeten doen als het regent, dan moet je onder het afdak staan dan word je niet nat.' 

-Olivia kijkt 'Alle kleuren' met de originele K3 bezetting, ze roept verbaasd: 'Mama, K3 is nu al groot geworden!'

-Olivia kijkt -gelukkig- ook naar de liedjes van de Kapitein: Kijk mama, de Kapitein heeft een patoe op zijn arm. 

-Kom, we gaan kerkje spelen. 
(Totaal géén idee waar ze dat vandaan haalt. Zeker niet van bij ons en ik denk dat 80% van haar klasgenootjes moslim zijn.)

-O: Mama, toen jij nog een kindje was, zat ik nog in je buik hé. 
S: Ja. 
O: Waarom gaat dat zo in het leven? 
(WTF)
S: Omdat je buik nu nog niet groot genoeg is voor een kindje. 
O: Jamaar, ik ben wel al mama van Robin (haar pop) hé. 
S: Ja schat, dat wel. En als je groot bent dan kan je een kindje maken. 
O (verontwaardigd): Máken? Ik wil een kindje KRIJGEN.

En dan over mijn vegetarisme. Het lijkt wel alsof dat finaal doorgedrongen is. Tegen Michael zei ze: 'Sommige mamaatjes eten geen vleesje, sommige mamaatjes eten wel vleesje. Zo gaat dat met mamaatjes.' Ik had nooit gedacht dat ik mijn keuzes al zou moeten verdedigen tegenover die bijna-vier-jarige. Zo ongeveer dagelijks word ik er aan herinnerd dat ze het niet eens is, want minstens één keer per avondmaal krijg ik -naast mijn veggie vleesje- volgende oneliner op mijn bord: 'Ik ga een mama worden die wél vlees eet.' Geen verrassing want een vleeseter is ze. Als je haar vraagt wat ze 's avonds wil eten is het antwoord standaard: 'Spek.' Toen ze onlangs vroeg wat het rode stukje in haar vlees was, zag ik mijn kans schoon. Ik antwoordde dat het het bloed van het diertje was. Ze reageert niet. Ik doe inwendige vreugdedansjes. Vijf minuutjes later zegt ze plots. 'Oh mama, dat diertje heeft écht lekker bloed.'

Het is toch ok voor jullie dat ik dan nu wat in een hoekje ga zitten huilen hé?



Meer sprekende Olijfjes vind je hier.

donderdag 26 januari 2017

Gedichtendag 2017

Foto

Weemoed is een foto van voor twintig jaar. 
Familie, nog samen, nog gezond. 
Is toen. Met een lijst van nu errond. 
Het nu houdt het verleden bij elkaar.

En omgekeerd. Want nu is maar even. 
Is opschrikken en vragen: 
waar waren we gebleven? 
Bij jou. In Die Dagen.

Alles is ver. En de liefste dingen nog verder. 
Maar door het verleden wordt het bij elkaar 
gehouden, als schapen door een herder.

Herman de Coninck 


-Omdat ik van Herman de Coninck hou, veel.
-Omdat ik van foto's hou, ook veel.
-Omdat foto's troosten.  
-Omdat S. jarig is vandaag (die ik als we echt juist tellen dit jaar nog maar 19 jaar ken, maar daar gaan we nu niet over struikelen). Iets met vriendinnen die familie worden. En hartjes. En overmorgen gaan eten met al die pubers van toen, die om een of andere manier zijn samengebleven, ook al zien we elkaar lang niet meer dagelijks. Dat er nog veel foto's mogen volgen die we over 20 jaar nog koesteren. (En koffies en taart.)


Meer poëzie? Hier, hier en hier