Vorig weekend was ik aan het werk in Oostende. En daardoor weer keihard onder de indruk van de natuurpracht die de zee en wat wolken kan zijn. Vergeef me dus dat ik hier wat foto's achterlaat.
Drie weken New York, drie weken Japan, een 10-dagen durende roadtrip door Noord-Frankrijk en een handvol keer Parijs. Veel meer vakanties ondernamen Michael en ik niet, de laatste 12 jaar. Er lijkt altijd wel iets tussen te komen (en dat wij op die Parijse citytrips met gemak het budget spenderen waar anderen een week van kunnen gaan kamperen, helpt waarschijnlijk ook al niet).
Vorig jaar gebruikte ik al mijn vakantiedagen om sneller van werk te veranderen en gingen we niet op vakantie. Geen ramp, want we blijven intussen naarstig sparen voor een reis naar Japan met ons klein gespuis (in 2018 of 2019). Maar toen het er dit jaar opnieuw naar uit zag dat een gezamenlijke vakantie géén optie was (zelfs geen staycation!), waren we teleurgesteld. Gelukkig is de chance van Michael ongezien en kreeg ie nogal onverwacht half juni alsnog groen licht voor een weekje extra vakantievieren.
We zouden dus iets gaan doen. Een stad, want ja, stadsmensen. En met het vliegtuig, want ja, de oude auto en de kindertjes (lees: wij wilden onszelf besparen dat hun eerste vliegreis een 11u durende vlucht richting Japan zou zijn).
Lang verhaal kort, vorige week vertoefden wij 5 dagen in Nantes!
Nantes is bewandelbaar, hip, kunstzinnig én bezitter van de schoonste speeltuinen ooit. 't Is een stad met een kasteel, een mechanische olifant (lees: dé olifant ♥), 2 rivieren, ijsjes, street art én een zomerfestival. Een stad zoals een stad hoort te zijn dus. Zelfs al was zo ongeveer elk restaurant waar we heen wilden in zomersluiting. Wij zijn toch verkocht.
Ge zou namelijk voor minder...
Jardin des plantes, de bloempottenspeeltuin
aka. het park waar Olivia binnen het uur na aankomst op de luchthaven,
in haar ondergoed in een fontein zat
La Fabrique, île de Nantes
Ile de Nantes
Kunstinstallaties, ook al in de Jardin des plantes
La cantine du Voyage à Nantes
Aan de Loire, Quai des Antilles, Ile de Nantes
Musée d'histoire naturelle
Aan de Erdre
La tour LU
Geef toe, schoon toch? #nofilter zelfs! En dan hebt u het meest magische nog te goed! Les machines de l'île!
Machines de l'île is een samenwerking tussen de theatergroep La Machine (gestart door François Delarozière) en de stad Nantes. Op de oude scheepswerven werken ze volop aan een kunstproject. Geïnspireerd door de meest bekende inwoner van de stad, Jules Verne, en met de tekeningen van Leonardo Da Vinci in het achterhoofd maken ze 'machines'. De Machines de l'île is een soort pretpark/kunsthuis/atelier in één. Op dit moment kan je een ritje maken op de olifant (tip: reserveer online!), of op de 25m. hoge Carrousel des Mondes Marins. En kan je de Galerie des machines en het atelier bezoeken. Daar zijn de voorbereidingen voor hun volgende tour de force, de Arbre aux Hérons, volop aan de gang.
Op het domein staat tot slot nog een tweede (iets bescheidenere) draaimolen: de Manège d'Andréa, gemaakt door François Delarozière én getekend door Jean-Luc Courcoult (de stichter van Royal de Luxe, die andere compagnie uit Nantes). En voor wie nu denkt die naam ken ik precies van ergens, het is inderdaad Royal De Luxe die met de olifant en de reuzen (ook gemaakt door La Machine!) op bezoek kwam in Antwerpen.
Maar dus, fotografisch bewijs van al dat schoons, voor mij hét hoogtepunt van de reis:
Voor Olivia overigens ook.
Voor Leon daarentegen was het hét moment om een driftbui te krijgen en Bumba te eisen. Toen hij zelfs niet opkeek wanneer hij door de olifant werd natgespoten heb ik hem maar onterfd.
En omdat ik al veel wijze 1 second everyday-vakantiefilmpjes zag maakte ik er ook eentje. Behalve dan dat mijn 1SE-app sinds dit jaar (ondanks de tussenkomst van de helpdesk), op één op andere manier niet meer doet wat het moet doen en ik dus drie avonden secondes zat te knippen uit méér dan 300 filmpjes. Enfin, daarna was het duidelijk dat ik nog eens moest bloggen, kwestie van die noeste arbeid toch ergens te kunnen achterlaten.
Een deel van het plezier van op vakantie gaan is de voorbereiding. Ik was dus totaal niet kwaad toen ik in oude blogposts van Jordan Ferney moest gaan snuisteren om te kijken welke tips zij had gedeeld toen ze nog met haar 2 kinderen in Parijs woonde. Pizza aan de Eiffeltoren was er daar één van, ik checkte of het afhaalrestaurantje nog bestond, zag -op Yelp- dat het goed was en zette het prompt op ons lijstje.
Vervolgens keek ik een beetje verder en bleek dat het Cité des Sciences et de l'industrie ook de moeite was, zéker met kleine kinderen. Dat moest ik dus ook eens even verder onderzoeken. De vaste tentoonstelling Cité des enfants is te bezoeken binnen twee leeftijdscategorieën: tussen 2 en 7 jaar en van 5 tem. 12 jaar oud. Ik bekeek de trailer en besloot dat we er heen moesten. Omdat we het weer nog wat af wilden wachten hebben we onze tickets de dag voordien online gekocht. Dat werkte perfect. Let wel, er worden per sessie maar een bepaald aantal kinderen toegelaten, dus voor vakantieperiodes en weekends is het misschien wel nuttig om op tijd je reservering te maken.
Wat ik niet zo goed had uitgevogeld was wat er verder nog te beleven viel in het grotere museum. Voor enkele euro's meer hadden we een ticket gehad waarmee we meerdere tentoonstellingen of het planetarium hadden kunnen bezoeken, terwijl we nu enkel een ticket hadden voor de Cité des enfants. Maar dat hebben we niet aan ons hart laten komen. Olivia vond het top (en wij bijgevolg dus ook).
De tentoonstelling van de kleine Cité des Enfants (2 tem. 7 jaar) is zo opgebouwd dat je verschillende hoeken hebt: Je me découvre, Je sais faire, Je me repère, J'expérimente en Tous ensemble. Per hoek zijn er verschillende activiteiten en voor de ouders staan er borden met uitleg zodat je -aangepast aan de leeftijd en het kunnen van je kind- de activiteit kan uitvoeren. Iedereen die voor een bepaald tijdslot tickets heeft, wacht samen in de wachtruimte en zo gauw de deuren open gaan kan je in elk van de hoeken gaan spelen en ontdekken. Je moet dus niet allemaal samen elke hoek doorlopen. Wat het aangenamer maakt aangezien je kind zich kan uitleven zonder dat het zijn/haar beurt moet afwachten. Dat ging echt heel organisch maar misschien is dat ook wel weer anders tijdens drukkere schoolvakanties. Op een gegeven moment was er ook een show (in het Frans) en toen hadden wij alle hoeken alléén voor ons.
De Je me découvre-hoek gaat over het lichaam, over emoties en tegenstellingen, bijvoorbeeld: groot vs. klein. Eigenlijk was Olivia hier niet zo in geïnteresseerd. En ook ik vond hem het minst interessant. Een deel van de animaties waren ook wel bedoeld voor grotere kinderen die Frans spraken. Dat hielp natuurlijk niet.
Je sais faire vond Olivia al plezanter, er was een 'garage' waar een 'auto' stond waar je met plastic vijzen wielen en een motor aan kon monteren, er was een muur waar je met laserstiften op kon tekenen, er waren plastic dieren die je bij het juiste geluid moest leggen. Maar ook letters waar je woorden mee kon maken om ze vervolgens door een computer te laten lezen en verschillende torens waar je balletjes in kon gooien die dan op verschillende manieren naar beneden rolden.
De Je me repère-hoek bestond dan weer uit een doolhof, een activiteitenparcours en ook plastic matten met geometrische vormen waar je je in kon verstoppen.
Bij J'expérimente konden kinderen dan weer met water spelen (zéér attent van het museum dat ze er ook schortjes voorzien hadden) en ook de krachten van lucht en licht ontdekken. Een dam bouwen, emmertjes vullen en weer uitkappen, molentjes laten bewegen en spelen met hun eigen schaduw. Olivia vond het fantastisch. Als ik ze had laten doen, ze zat waarschijnlijk nog steeds plastic kaartjes uit voorbijstromend water te halen (het water stroomde overigens omdat andere kinderen daarmee speelden).
Tous ensemble was dan weer onderverdeeld in twee delen, een bouwwerf van de kleintjes (2-4 jaar) en eentje voor de groten (5-7 jaar). Compleet met fluohesjes en bouwvakkershelm.
Mocht u na al het bovenstaande nog niet overtuigd zijn, believe you me: dit museum is 100% zeker de tijd van uw verplaatsing naar de uithoek van Parijs waard (het ligt rechtsboven bijna aan de Péripherique, vanuit het centrum toch nog wel een half uurtje met de metro), de wijk zelf vonden wij nogal groezelig maar er zou nog een fantastisch park aan zitten (waar wij niet naartoe gegaan zijn, want de grote speeltuin was dicht voor onderhoud, laagseizoen heeft dus zijn ook nadelen).
Geen seconde spijt heb ik gehad dat we Olivia meenamen naar Parijs. 't Was onze eerste vakantie met drie maar dat ging precies allemaal vanzelf. Bij deze enkele tips:
1. Kies een stad die je zelf wat kent en doe op voorhand je huiswerk. Wij zochten op waar er speelpleintjes waren, bezochten een kindermuseum (dat verslag volgt morgen) en kozen voor een centrale buurt om te logeren zodat we indien nodig voor het middagdutje naar huis konden gaan (één keertje hebben we dat ook effectief gedaan).
2. Neem een buggy en draagzak mee. Maar vooral, laat je kind zélf lopen waar dat veilig kan. U zou toch ook geen zeven uur straight in een buggy willen zitten. Heeft je kind nood aan wat afwisseling maar is het niet veilig om alleen rond te lopen, wandel dan ook eens een stukje met je kind op de schouders, kind blij, mama en papa ook blij.
Wij passeerden (bijna) elke dag het Palais Royal, tot groot jolijt van Olivia die daar altijd even losgelaten werd:
3. Alles is een spel, of zou een spel kunnen zijn. Zit met je handen in het fontein, bekijk de etalages of tel de mevrouwen met een hondje. Wijs je kind op reclameborden, vertel verhalen. Spring van trapjes en klim op standbeelden. Maak de stad zo interessant en plezant mogelijk. En als je op de trein zit, maak eens een wandeling naar de bar, of naar het toilet. Wedden dat ge indruk maakt!
4. Neem mondvoorraad mee: rijstwafels, koekjes, fruit, water. Maar ga ook regelmatig eens iets drinken of snoepen, je kindje kan even uit de buggy en 't breekt ook úw dag.
Haar eerste echte eigen ijsje, mango-ijs van bij Berthillion.
5. Kies verder een verblijf met kitchenette zodat je ook thuis kan eten 's avonds.
Tip, als je kindje van pasta houdt: een doos Miracoli meenemen voor de eerste avond is geen overbodige luxe, geeft je iets meer tijd om daarna stressloos de lokale supermarkt te gaan zoeken.
En betekent het dan dat je nooit uit eten kan? Totaal niet, wij zijn ongeveer de helft van de avonden uit eten geweest: bijvoorbeeld naar ons favoriete Japans restaurant of al picknickend voor de Eiffeltoren. Maar soms kwam het gewoon beter uit om 's middags ergens te lunchen (foodtrucks!) en 's avonds thuis te eten (Rue Montorgueil was vlakbij ons appartement en is ideaal om baguettes, kaas en andere condiments te halen voor een héérlijke vin, pain en boursin avond).
Pizza Gusto is overheerlijk en vlakbij de Eiffeltoren, over picknicken met een view gesproken.
6. Wij probeerden ook consequent om een niet-kindvriendelijk ding te timen tijdens de middagdutjes van Olivia. Lees: ofwel gebruikten we dutjestijd om ergens naartoe te wandelen zodat Olivia bij het ontwaken in de buurt van iets leuks was (een ijsje van Berthillion, een speeltuin, een Carroussel, de Disneystore,...) . Ofwel was het extra tijd voor ons om ongestoord in boekenwinkels te hangen.
En soms heb je geluk en heeft je favoriete handwerkwinkel gewoon een kinderentertainmenthoekje.
7. Ga lang genoeg en leg je er op voorhand bij neer dat je niet alles van je lijstje zal kunnen schrappen. Ik denk dat wij zonder Olivia een dag of 3 geboekt zouden hebben, maar nu kozen we voor 5 dagen en dat was perfect. Vakantie is tenslotte soms ook een beetje uitslapen en lummelen.
Olivia stond erop dat Elsa zou lopen. En als ge tijd genoeg hebt is het helemaal geen punt om een kwartier te blijven kijken of ze dat ook effectief zou gaan doen. Spoiler: She did not.
8. Bovenstaande foto geeft het al aan: bereid je voor op prul kopen (of meenemen van thuis, bijvoorbeeld voor op de trein): hier een Frozen-verrassingszakje, daar een boekje of een puzzel. Olivia is wat extra verwend die week. Ik had ook een plastic bakje met haar speeltjes bij dat ik héél bewust meteen heb uitgeladen in ons appartement. Olivia heeft die bak omgedraaid terwijl wij nog met de eigenaar rond gingen en was er direct thuis.
9. Maar allerbelangrijkst, hang vooral de toerist uit. Daar is niets mis mee. Neem veel foto's en geniet van je gezin!
de ouderwetse photobooth van Bonton Filles du Calvaire.
Half Parijs heeft ze rondgewandeld met een leeg Laduree-zakje ♥
Links naar alle adresjes vind je op de Parijs-pagina hierboven.
