donderdag 28 januari 2016

#gedichtendag

Als pubertje, toen ik voordracht en toneel volgde, heb ik enorm veel gedichten gelezen, gememoriseerd én op de muren van mijn kamer gekleefd ---so long SpiceGirls posters van de Joepie. Die liefde voor poëzie was een logisch gevolg van mijn liefde voor taal maar werd extra gevoed door van die door poëzie begeesterde leerkrachten Nederlands. Ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik daar tijdens mijn middelbare schoolcarrière ettelijke exemplaren van voor het bord heb zien staan. Het is vooral hun schuld dat ik daarna voor Taal- en letterkunde koos en dat ik nog altijd zo ontroerd kan zijn door de perfecte combinatie van woorden (én vooral klanken) in onderstaand gedicht van Paul van Ostaijen.  


Melopee 

Onder de maan schuift de lange rivier
Over de lange rivier schuift moede de maan
Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee

Langs het hoogriet
langs de laagwei
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee

Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee


Andere favorieten vind je hier en hier.

zondag 24 januari 2016

Olijfje spreekt...

Het voordeel van thuis zijn tijdens een vakantie is dat je de héle dag op de eerste rij zit en alle gekke uitspraken van je dochter kan noteren. Bij deze een bloemlezing van de beste Olijfjes van december en januari...

-Oh, schatteke 
tegen Michael

-Nu is Olivia een mooie prinses 
nadat ze zichzelf heeft ingesmeerd met crème

-Dat is chique hé mama
Olivia voorziet mij van houten Hema lippenstift

-Slaap kindje slaap, daarbuiten loopt een skaap. 
tegen de pizzadeegjes die ze van Michael met rust moet laten om te laten rijzen. Michael had immers gezegd dat ze even moesten 'slapen'

-S: Wil jij ook een kerstboom?
na het voorlezen van het Kerstboom-versier-verhaal van Jip en Janneke
O: Ja! En pakjes eronder.

-Mama, ben jij Sint schrijven? 
ik ben mijn todo-lijstje aan het aanvullen/doorstrepen

-S: Wat heb jij op school gedaan? 
O: Pakje nutselt voor mama en papa
so long... nieuwjaarsbriefverrassingen

-een paar dagen voor ik beviel
Oh, olivia neuze neuze doen met broer 
resultaat: mijn navel vol Olijfjes-snot

-Ik bestelde katoen voor een dekentje voor Leon bij Wolplein. Olijf was die middag nogal into zeedieren: Toen ze de doos zag vertelde ze me een heel verhaal over krabbetjes. Op een onbewaakt moment stal ze vervolgens een bolletje katoen. Ineens riep ze mij, superfier: 'Mama, ik heb octopus maakt.' Haken met die octopus was wel iets minder evidentMinstens een half uur bezig geweest met het te ontrafelen.

-S: Herken je het liedje? 
O: Ja, 1000 kerstballen 
10000 luchtballonnen van K3, dat ze voor mijn part een paar keer teveel hebben gedraaid tijdens MusicForLife

-Mama, mama, je moet niet bang zijn.
als ik door de donkere gang terug naar de living wandel terwijl zij nog uitgebreid op het toilet zit.

-Mama, jij hebt een beetje hoesting 
ik ben verkouden en moet hoesten.

-O: Olivia wil naar buiten.
S: ok schat, waar wil je naartoe gaan?
O: Links! 
we vertellen altijd over naar links en rechts kijken als we de straat oversteken

-Papa moet nog haartjes groeien, dan staartjes maken.

-O: Mama heeft dikke buik. Papa ook.
S: Zit daar ook een kindje in?
O: Nee, eigenlijk eten.

-Oh, is licht buiten, nu kunnen we naar shopping center gaan hé 
2 seconden nadat ze wakker werd, de avond ervoor wilde ze ook en zeiden we: kijk, het is donker, 't shopping center is dicht

-Olivia ziet een kookpot staan die we in de kringwinkel hebben gekocht. 
O: Mama en Olivia die pot gekocht hé? 
S: Ja. 
O: Gaan we nog'ns doen hé.

-Waar is mijn Floris?
Olivia is een kater kwijt.

-Sneeuwblokjes
Olivia is een klein beetje geobsedeerd door Lego? 

-Mama, mensen mogen Leon niet meenemen hé.
het bezoek grapt dat ze Leon gaan meenemen.


-Mama! Ik heb de maan gemaakt.
Olivia heeft een stuk gebeten van een chocolade cent.

-S: Welk diertje is dit [een nijlpaard]? 
O: Een geilpaard. 

-Olivia roept ettelijke keren in het oor van de slapende kater dat ie wakker moet worden. Floris kijkt op.
O (liefjes): Oh hallo lieve schat, ben jij wakker geworden?

-Sarah geeuwt 
O: Mama, het is nog licht buiten nu nog niet slapen.

-tijdens de aankleedrush 's morgens
S: Kom eens hier Olivia, ik ga uw broek over uw schoenen doen. 
O (tegen Michael): Papa, jij hebt verkeerd gedaan.

-Leon had op mij geboerd en moest ook een nieuwe pamper. Ik doe mijn t-shirt alvast uit maar vervang hem eerst. Olivia is ook in de badkamer en ziet mij in mijn BH staan.
Oh mama, mooie heba, past bij alles.
ok dan

2 januari, de eerste ochtend met 4 en ik ontwaak tussen 2 kinderen, Leon die naast mij ligt omdat ie aan het drinken is en Olivia die een uurtje of 2 geleden tussen mij en Michael is gekropen.

O: Mama, waarom ligt Leon niet in zijn bed? Leon moét in zijn bed liggen.
S: Leon is aan het drinken, dan ligt hij in het bed van mama en papa hé 
O: Ah.
S: Waarom lig jij eigenlijk niet in jouw grotemeisjesbed?
O: stilte


-Olivia kreeg van de Sint een bureau en knutselgerei, waaronder ook een schaar. Ze is er superblij mee en zit meestal hele dagen te knippen (lees: heel het huis ligt vol snippers). Op een mooie avond kwam ze twee snippers brengen naar mij. 
Mama, ik heb cadeautje maakt, is ijstoren [Eiffeltoren] en Yoda. 

woensdag 20 januari 2016

De kraamweek van Leon

De eerste week van Leon zit er al een dikke week op, hoog tijd voor een update. De kraamweek van Olivia werd afgesloten met een inderhaast gehuurde kolf omdat ze teveel afgevallen was. Maar niets daarvan deze keer. Leon begon gewoon bij te komen vanaf dag 2 en op dag 4 zat ie 40 gram over zijn geboortegewicht (ter vergelijk: bij Olivia duurde dat 2 -miserabel lange- weken). Heerlijk, dat moederschap, als alles zo verloopt.

              
1 januari

Het was zelfs zo erg dat Michael en ik bij vroedvrouwman Tom kloegen, dat wij ons zorgen maakten, over het feit dat wij ons géén zorgen maakten. (Wel de beste manier van zorgen maken, alsgetmijvraagt.) Bij Olivia waren er die eerste weken ettelijke notaboekjes die voedingstijden, gekolfde mililiters, plaspampers, gewicht voor en na de voeding en slaapjes minutieus bijhielden, nu is er voeden op verzoek in de beste zin van het woord. Geen schema's, geen horloges, geen weegschaal, (nog) geen kolf. Sarah, de controlefreak moest er even aan wennen, maar het loslaten is heerlijk, de rust in mijn hoofd die ik ervoor in ruil kreeg is geweldig, mede dankzij Tom en Michael, die er een sport van maakten elke muizenis zo snel mogelijk te bezweren.  

3 januari
Behalve gevuld met: eten, bijkomen, slapen en pampers bevuilen, werd die eerste week dan ook nog eens afgesloten met een afgevallen naveltje. Topkerel, die Leon van ons. 

2 januari
Mijn postpartum-herstel verliep al even vlot, ik sta er zelf nog van versteld. Ik heb maar 1 keer 'ruzie' gekregen van Andrea dat ik het rustiger aan moest doen, had maar twee dagen en nachten pijnlijke naweeën en kreeg amper een halve kloof (wat Leon meteen de eerste nacht de bijnaam "Leon, de verschrikkelijke vacuümmaker" opleverde). Die kloof verdween vervolgens als sneeuw voor de zon nadat ik een nieuwe voedingshouding leerde van Tom (biological nurturing for the win!). Verder had ik natuurlijk wel wat last van mijn hechting en was ik ook nog -zoals verwacht- één dag superemo. Yay! Hormonen! Maar ik had slechts 2 huilbuien, dat zijn er, losjes geschat, zo'n 300 minder dan tijdens die eerste week met Olivia. En op dag 3, kraamtraandag, was er tenslotte ook nog stuwing...

4 januari
Om stuwing te verminderen kan ik u trouwens ook ten stelligste een enthousiast Olijfje aanraden. Blij dat er terug welig vloeiende melk was, offerde ze zich op om mijn borsten leeg te drinken. Sinds die derde dag (de eerste dag sinds de bevalling waarop ze opnieuw dronk) is er hier dagelijks een moment waarop ze liefjes vraagt of ze even samen met Leon mag drinken. Ze houdt dan allerschattigst zijn handje vast terwijl ze samen hun mamamelkje drinken. Een van de eerste keren stopte ze na een paar slokken en zei ze, dat is gezellig hé mama. I couldn't agree more. Full-time tandemen zullen we dan waarschijnlijk nooit doen, maar zo eens per dag dat momentje met drie... top!

20 januari 2015
Al kan ik u eveneens melden dat dat niet betekent dat het hier altijd peis en vree is. Nacht één was meteen onze vuurdoop: Tijdens de middernachtelijke pampervervanging, huilde Leon (ahja, want pampervervanging!) en bewoog hij wild met zijn handjes (met vlijmscherpe pasgeboren baby-nageltjes). Olivia -die op de eerste rij zat- werd in haar gezicht gekrabd. Resultaat: twee simultaan huilende kinderen.

Gelukkig slapen ze meer simultaan dan dat ze huilen. 

13 januari 2015
Een roze wolk. Ik was er van overtuigd dat het niet bestond, maar ik kom op mijn woorden terug. Tijdens de kraamweek, nog on top of the world na mijn fijne thuisbevalling, deden we dus vooral van veel geknuffel met die naar verse baby ruikende Leon (want hij werd pas na 10 dagen voor de eerste keer gewassen). Geknuffel op alle mogelijke manieren trouwens, Leon lag ettelijke keren huid-op-huid met Michael of mezelf en woonde zo ongeveer 24/7 in onze armen. Al werd ie ook gedragen, want mensenbaby's zijn draaglingen (nog meer over dragen: hier en hier). Hij zat die eerste week verschillende keren kort in een slordig geknoopte doek. Knopen met een newborn was toch weer even wennen, aangezien ik vorige keer pas na 6 weken mijn eerste -zeker niet laatste- doek kocht. We zijn nu bijna drie weken ver, intussen zit het knopen me terug in de vingers en kan ik de keren in de doek(en) al niet meer op twee handen tellen.

2 januari

Ik heb ervan genoten, van de kraamweek. Ik kan niet genoeg blijven herhalen hoe anders mijn eigen mindset was, door het overtijd gaan en het vroeger stoppen met werken. Zo hard ik er met Olivia niet klaar voor was, zo klaar was ik nu om mij op te sluiten in die kleine wereld. De eerste drie dagen kwam er veel bezoek (naaste familie) maar daarna werd het rustiger en konden wij ons terugplooien op ons gezinnetje: het zoeken naar een nieuwe routine, voeden, snuffelen, knuffelen en binnen zitten met een baby aan de borst, een borstvoedingsthee en wat kraamkostlekkers in mijn hand (met dank aan onder andere Alexia, mamaHélène, metieKikiLien en MetieEsther voor dat laatste). Het was héérlijk om Leon zijn gezichtjes en maniertjes te ontdekken, met Michael & Olivia aan mijn zij en Tom als hulplijn. Het contrast kon écht niet groter zijn, bij Olivia heb ik die eerste week gebedeld om eens naar de bakker te mogen gaan, ik vond het beklemmend, dat binnen zitten. Nu vond ik de uitstap naar de pediater al bijna stom omdat ik nog niet klaar was om mijn pyjamabroek te ruilen voor een jeans. Omdat ik nog geen deel wilde uitmaken van de échte wereld. We deden wel van 2 vliegen in één klap en gingen ook langs in de klas van Olivia, die superblij was dat ze haar broer aan iedereen kon laten zien.

7 januari
Behalve zetelhangen en knuffelen met Leon heb ik die eerste week ook mijn eigen lichaam wat extra vertroeteld. Toch niet niets, zo een baby maken, op de wereld zetten en voeden, denk ik dan. Het is waarschijnlijk weer een rare afwijking van mij, maar geuren zijn héél vaak de trigger voor herinneringen. De geur van Aesop's Geranium leaf body cleanser is voor eeuwig en altijd verbonden met die warrige, verse mama douchekes bij Olivia (én met Japan, maar dat is een ander verhaal). Ik was dus superblij toen mijn zus afgelopen zomer vanuit Parijs een bus Aesop shampoo meebracht voor ons en ik voor mijn moederdag van Michael een heus Aesop pretpakket (douchegel! bodylotion! lipbalsem!) kreeg. Ik bewaarde alles zorgvuldig en ben het nu in sneltempo aan het opsmossen, als cadeautje voor mijn lichaam. 

8 januari, volledig op zijn gemak bij MetieKikiLien
Ik ben hier thuis trouwens niet de enige die hoog oploopt met het kunnen van dat vrouwenlichaam van mij. Michael vertrouwde me toe dat hij een buiging had gemaakt voor mijn placenta, toen hij de vuilzakken had buitengezet. Want als gekke Japanners dat al doen voor een paar versleten sokken dan was het wel gepermitteerd om dat te doen voor het tijdelijke huis van zijn zoon. (echt, zoveel hartjes voor die man! ♥)

7 januari
Naast dankbaarheid voor een flink drinkend kindje en een goed werkend lichaam was er dus ook dankbaarheid voor het goeie team dat wij zijn. Michael en ik. Kraamzorg kwam twee dagen en besloot vervolgens dat wij haar toch niet echt zo heel erg nodig hadden. Echt, baby's maken is tof. Maar pas bevallen zijn met een lief als't mijne aan uw zijde, ik kan het iedereen aanraden...










donderdag 14 januari 2016

Gemaakt om te baren enal.

Dit is een bevallingsverhaal, een extreem lang bevallingsverhaal. Om maar te zeggen, ik verplicht u niet om het te lezen. Ik beloof wel plechtig dat ik u deze keer géén trauma's laat oplopen aan uw favoriete patisserie. Dat is toch ook al iets. 


Eigenlijk leek alles op de eerste bevalling, behalve ik dan.

Bovenstaande zin heb ik gestolen uit een opiniestuk over pijnloos bevallen van Celia Ledoux, maar ik had hem net zo goed zelf kunnen schrijven omdat hij héél toepasselijk is.

Spoiler: Pijnloos bevallen? Not so much. 

Mijn bevallingsverhaal begint op 17 december (de dag na die waarop wij dachten dat ik zou bevallen) met een afspraak bij Anja, één van de vroedvrouwen van La Madrugada. We kozen heel bewust voor hen, ze hebben hun praktijk vlakbij en 2 van de 5 vroedvrouwen zijn ook lactatiekundigen (borstvoedingsspecialisten) wat ons na de moeilijke start met Olivia geen overbodige luxe leek. De vorige keer koos ik voor de vroedvrouw van een vriendin (hoewel La Madrugada toen ook al op mijn shortlist stond) maar sukkelden we zolang met de borstvoeding dat ik de meerwaarde van een lactatiekundige wel inzag. Nadeel van zo'n groep vroedvrouwen is dat je natuurlijk niet kan kiezen wie er tijdens je bevalling van wacht is...

Maar dus, terug naar die 17e december. Alles was goed en er werd een nieuwe afspraak vastgelegd voor 28 december. De dag na mijn uitgerekende datum. We lachten een beetje met Anja dat we die nooit zouden halen (al hadden we dat de keer voordien ook gezegd van de afspraak met haar). 

Ze raadde mij aan veel te blijven bewegen, dus zo gezegd zo gedaan. Met Olivia op de fiets naar de zoo en de Delhaize, naar een ijsprinsessenkinderfeest van de jeugddienst en het huis geprobeerd proper te houden, met een klein Olijfje 24/7 thuis was dat misschien nog de grootste uitdaging... Om maar te zeggen, het zat wel snor met mijn energie die week. Elke avond resulteerde dat in pijntjes en steekjes waar ik een beetje door moest ademen terwijl ik wat met mijn heupen stond te wiegen en wat Parks and Recreation reruns keek met Michael. Maar na een uurtje vielen de pijntjes stil en elke ochtend werd ik verbaasd wakker dat het weeral niet begonnen was.

27 december, mijn uitgerekende datum, kwam en ging. Het werd 28 december, tijd voor de volgende afspraak, bij Tom, mijn favoriete vroedvrouwman. Soms kunt ge zo van die mensen tegenkomen die ge meteen vertrouwt, voor mij was Tom zo iemand, al na de eerste keer dat we hem zagen, gingen we buiten en zei ik, ik hoop dat hij erbij is als ik beval. En dat gevoel bleef tijdens de volgende afspraken met hem identiek. Hij was het overigens ook die Michael finaal over de streep trok voor een thuisbevalling, iets wat ik erg graag wilde, vorige keer al, maar toen niet goed durfde. Bij Olivia kozen we voor de gulden middenweg: arbeid thuis en poliklinische bevalling in het ziekenhuis, maar omdat ik dat naar het ziekenhuis verhuizen eigenlijk heel stresserend had gevonden wilde ik nu het liefst gewoon thuis blijven. 

Ik begrijp uiteraard dat niet iedereen zich thuis veilig genoeg zal voelen, maar instinctief wist ik dat het voor mij, nu, de beste beslissing was. Want ik ben er blijer en meer ontspannen dan in een ziekenhuis en het eten is er beter! Ik wilde de regie over mijn bevalling. Thuis en in bad, zo zou het gaan gebeuren. In bad bevallen, dat was trouwens ook al zoiets dat ik vorige keer graag wilde, maar er niet van gekomen was. En als ik het dan echt mocht kiezen, dan wilde ik liefst opnieuw 's nachts bevallen. Ik had zo'n romantisch idee over 's morgens Olivia uit bed halen en laten kennismaken met haar broer... Maar om thuis te mogen bevallen moet je aan een aantal voorwaarden voldoen, dus toen ik met 37w ook officieel groen licht kreeg, was ik gigantisch blij. 

Ik nam me wel voor dat ik me nu beter zou voorbereiden, dat het anders moest dan vorige keer, toen ik mij verzette tegen de pijn en totaal niet wist hoe ik ermee om moest gaan. In tegenstelling tot vorige keer dus, toen we géén enkele voorbereiding hadden, volgden we nu een ademhalingsles, alweer bij Tom (nog een reden waarom we voor La Madrugada kozen, naast de 'gewone' afspraken hebben zij ook een uitgebreid aanbod extra's, stiekem heb ik er al spijt van dat ik me niet door Andrea heb laten masseren). 

Na afloop van onze afspraak die 28e december, zei Tom: "Als je vanavond of morgenavond bevalt ben ik het". Chanceke dat ik dan met Olivia achterop de fiets naar hier gekomen ben, dacht ik. Kwestie van mijn lichaam wat aan te moedigen om in gang te schieten. 's Avonds had ik weer, mijn intussen beruchte, 21u-pijntjes. 

Toen ik de volgende dag nog maar eens niet bevallen was en ook nog eens een quasi rechte lijn zag op de monitor in het ziekenhuis was ik oprecht een beetje bummed. Want ik ging écht niet bevallen in't kort en Tom ging dan de rest van de week wellicht niet meer van wacht moeten zijn.

Spoiler: Tom was van wacht toen ik beviel!

Ik probeerde me er wat over te zetten, keek nog wat bevallingsfilmpjes, las wat artikels over bevallen en was er tegelijkertijd van overtuigd dat Leon voor altijd in mijn buik ging wonen. Al drong ik er die 30e 's avonds toch ook op aan bij Michael dat we het geboortekaartje misschien aan moesten passen aan het nieuwe jaar. Zo gezegd, zo gedaan.

31 december 's morgens, toen ik alweer zonder weeën was opgestaan stuurde ik nog een mailtje naar de familie dat er écht geen baby aan zat te komen. En dat ze zich vooral geen illusies moesten maken als we om middernacht zouden bellen ---want elk telefoontje de laatste weken werd beantwoord met een enthousiast: "en, en... is hij er?".

Spoiler: Wij hebben niemand gebeld om middernacht, blijkbaar zat er toch een baby aan te komen. 

Die 31e ging alles zijn gewone gangetje, Michael moest werken en Olivia en ik waren thuis. We namen een uitgebreid bad, deden 's middags nen hangout met mijn mama en als dagelijkse beweging gingen we blokje rond met de loopfiets (lees: Olivia fietst tot aan de hoek en ik draag de loopfiets de rest van de weg). Vervolgens wachtten we op Michael die met allerlei lekkers naar huis kwam.  

Omdat het een beetje feest was aten we tapas, en zo ergens rond een uur of zeven, tussen een hap tzatziki en een olijf (het voedsel, niet de dochter) gebeurde het. Ik schuifelde op mijn stoel en voelde mijn ondergoed nat worden. Lap, dacht ik, ik ga toch die postnatale kiné moeten volgen deze keer, met al dat urineverlies. Ik at verder en toen we allemaal voldaan waren meldde ik Michael dat of mijn bekkenbodemspieren het nu finaal begeven hadden of mijn vliezen gebroken waren. Maar dat ik nog niet helemaal zeker was, dat ik eerst droog ondergoed zou aantrekken. Aaaaaah, ontkenning en onzekerheid, helemaal zoals met Olivia. Ergens herkende ik de weeë, zoete geur van vruchtwater, al vond ik Michael, die meteen alles wilde regelen, nog te voorbarig. Ik ging echt niet naar vroedvrouwen en familie bellen dat het begonnen was om daarna op mijn woorden terug te moeten komen, faalangst het kan u op elk moment overkomen. Ik bleef maar denken, stel je voor dat het misschien toch niets is. 

Spoiler: Het was iets, mijn oprechte excuses aan zij in wiens richting ik een paar uur later tzatziki-adem zat te puffen.

Nog een natte onderbroek later, schakelde ik toch maar over op kraamverband (even checken of het vruchtwater helder was en ik nog steeds thuis mocht bevallen) en wilde ik stilaan beginnen nadenken over een plan. 

Deel 1 van het plan was Olivia, met haar bedtijd in het verschiet moesten we kiezen of ze thuis zou blijven of niet. Omdat we altijd gedroomd hadden dat ze thuis zou zijn, besloten we dat te proberen. 31 december zorgde wel ongewild voor een extra challenge, onze angst was namelijk dat ze wakker zou worden van het vuurwerk en ontroostbaar zou zijn. Maar, voor't zelfde geld had ik om middernacht nog geen weeën besloten we. Living on the edge enal, wij. 

Dus zo rond een uur of acht vertelden we Olivia dat mama en papa die nacht Leon zouden gaan halen, dat ze niet bang moest zijn van de bommekes (met dank aan de buurjongens die al rond etenstijd waren begonnen met ze te gooien) en dat bomma bij haar zou zijn als ze wakker werd. Het was heel bijzonder om haar met twee naar bed te brengen, om haar, nog maar eens, voor te lezen uit haar Een baby'tje op komst-boek (een aanrader voor dragende, borstvoedende mama's) en om te weten dat ze tegen de ochtend wellicht grote zus zou zijn.

Met een flink slapend Olijfje in haar bed boven, besloten we om alvast een paar mensen op de hoogte te brengen. Eerst en vooral, de vroedvrouw van wacht, kwestie dat hij of zij al wist dat we zijn/haar nieuwjaarsfeest zouden verpesten. Met een klein hartje belde ik het wachtnummer. 'Met Tom', zei Tom. Ik vertelde hem dat mijn vliezen gebroken waren maar dat ik nog geen weeën had. Geen probleem, bel maar als je me nodig hebt, was zijn antwoord. Ik ben nu nog bij een andere thuisbevalling, dan blijf ik bezig. Instant blijheid en rust aan mijn kant van de lijn.

Vervolgens belden we de mama van Michael, die die bewuste week van wacht was, om te zeggen dat ze zich klaar moest houden, maar nog niet moest vertrekken, ik had immers toch nog geen weeën. 

Tot slot kreeg ook mijn zus nog een telefoontje. We spraken af dat wij zouden laten weten wanneer mijn weeën echt begonnen waren en dat zij om middernacht de rest van de familie op de hoogte zou brengen als mijn persoonlijke levende antwoordapparaat.  

Zo rond een uur of negen waren alle telefoontjes gepleegd. En omdat in de zetel zitten en wachten niet zo onze stijl is begonnen wij met twee stilletjes de badkamer en living in gereedheid te brengen. Alles stond immers klaar in onze slaapkamer, al enkele weken verboden terrein voor nieuwsgierige katers. Het bevalbad werd in de badkamer geïnstalleerd, daarnaast de Ikea-turnmat van Olivia, de zak met benodigdheden die we van de vroedvrouw zelf hadden gekregen, de baarkruk,... En de matras van het logeerbed legden we in het midden van de living. 

Toen dat allemaal klaar was en er nog altijd geen sprake was van weeën bouwden we ook nog even het doopsuikerdisplay. Al weken jeukten mijn handen om te kijken hoe het er in zijn geheel uit zou gaan zien. Check en dubbelcheck. 

Zo rond een uur of elf begonnen de weeën dan écht. Het klinkt waarschijnlijk raar maar vorige keer (toen ook mijn vliezen braken en pas uren later mijn weeën begonnen) had ik net hetzelfde *vuistje voor mijn lijf* *whoopwhoop we moeten niet inleiden*-gevoel toen ze eindelijk begonnen. Verder kon ik het mij met die lichte weeën ineens weer vlijmscherp herinneren. Hoe't voelde. Ik was helemaal niet overstuur of angstig over de pijn die ik had en die zou gaan komen. Het was begonnen, ik was opgelucht, had er goesting in en ik ging dat kunnen, dat was de spirit. 

Zo iets voor middernacht ging Michael even bij Olivia liggen, mocht ze toch wakker worden. Ik ving intussen nog wat weeën op in de living. Omdat ik helemaal niets hoorde op de babyfoon ging ik toch maar even poolshoogte nemen boven. Alwaar ik nog wat weeën opving terwijl ik door het raam naar het vuurwerk keek. Michael naast een supergoed doorslapend Olijfje lag en we wat fluisterden dat het zotjes was, dat dat Olijfje gewoon doorsliep en dat dat Leonneke geboren zou worden. Zo rond twintig over twaalf besloten we terug naar beneden te vertrekken.

Michael stuurde een berichtje naar mijn zus: "Weeën om de 5 minuten, maar ze heeft nog praat. Getting closer." Tja, wat kan ik daar verder aan toevoegen... 

De weeën werden precies wat heviger en we belden de mama van Michael zo rond half één dat ze mocht beginnen vertrekken. Rond een uur of één was ze hier, ik denk dat wij nog een klein uur hebben gebabbeld, Terrace house Tokyo hebben gekeken en koffie hebben gedronken terwijl ik weeën opving. Eigenlijk vond ik dat een heel gezellig moment, zo in het holst van de nacht (altijd al een nachtraaf geweest, ikke). We waren allemaal blij en zenuwachtig en toch waren wij tegelijkertijd alledrie heel rustig en kalm. Intussen kwamen de weeën sneller maar waren ze een stuk minder intens dan een uurtje voordien. Zo rond half twee belde Michael Tom om te vragen of dat kon en wat we moesten doen. We besloten dat het nog geen tijd was voor hem om te komen maar dat we even zouden proberen slapen. 

Michael zijn mama ging naar boven en kroop bij Olijfje in bed. Mocht er nog geen baby zijn tegen de ochtend zou zij Olivia boven aankleden en meenemen naar haar huis. Hoewel ik blij was dat we ook dit geregeld hadden was ik vurig aan het hopen dat dat back up plan niet nodig zou zijn.

Spoiler: Het was niet nodig! 

Michael en ik deden de lichten uit en gingen dan ook maar even rusten op de matras in de living. Ik weet dat ik nog heb gedacht, nu nog zo'n haalbare weeën, en al na 2u 's nachts, ik ga echt niet bevallen zijn tegen de ochtend. In het holst van de nacht is ondergetekende namelijk niet vies van wat drama en gepieker aan haar hoofd. 

Spoiler: Minder dan tweeënhalf uur later zou ik die kleine Leon al in mijn armen houden. 

Net zoals met Olivia bleek in een donkere kamer liggen en proberen te slapen het beste wat ik kon doen om mijn weeën voor echt te laten doorbreken. Amper een half uur later stond ik alweer in verticale vorm weeën op te vangen. Weeën die toch wel serieus pijn begonnen te doen. Maar zolang Michael tijdens een wee met zijn volle gewicht op mijn rug ging hangen (alle delicate massagetechnieken die we van Tom hadden geleerd ten spijt), ik met mijn heupen mocht draaien alsof ik auditie deed voor een of ander dansprogramma op de VTM en ik mij concentreerde op mijn buikademhaling (hoera voor al die uren voordracht en toneel vroeger!) kon ik alles aan. Tussen de weeën was ik erg helder en verbaasde ik me erover hoe rustig ik was. 

Hoewel ik nog even wilde wachten met het bellen van Tom, wilde Michael het zekere voor het onzekere nemen, rond twintig voor drie besloot hij gewoon te bellen. Ik denk niet dat ik hem daar toestemming voor heb gegeven. Al was ik wel erg blij toen Tom uiteindelijk iets na drie hier was. Inmiddels kon ik echt geen wee meer aan zonder dat Michael voor tegendruk zorgde. 

Michael ontpopte zich ergens toen ook tot beste multitasker ter wereld, naast mij van tegendruk voorzien was hij ook begonnen met het bad te vullen. Hij had kookpotten op het vuur staan zodat we het water in onze boiler konden sparen (we waren bang dat we anders op een later moment zonder warm water zouden zitten en hij dan in de keuken water zou moeten bijkoken).

Spoiler: Ik beval zo snel dat het badwater geen kans heeft gehad om koud te worden.   

Intussen ging Tom over tot de orde van de nacht: checken hoeveel ontsluiting ik had. Na een pijnlijke wee, op mijn rug op de matras (ik kon alleen maar denken auw auw auw, waarom ben ik vorige keer plat op mijn rug bevallen, weeën opvangen gaat mij alvast beter af als ik mag rechtstaan en Michael op mij duwt) kwam het verlossende antwoord: 6 centimeter. 

6 centimeter! Whoop Whoop, dat is over den helft, wij waren alledrie blij! We schrijven iets na half vier. 

Even later besluit ik dat ik nu toch wel eens in dat bad ging zitten (iets dat ik uitgesteld had omdat ik niet het risico wilde lopen dat ik er nog uit zou moeten om mijn ontsluiting te checken). Het warme water van het bad was geweldig. Meteen wist ik waarom ik in bad wilde bevallen. Ik heb een -niet zo verborgen- talentje als het gaat over de betere baddobberij. 

Er kwamen en gingen een paar weeën, ik zocht de meest comfortabele houding in het bad, Michael drukte op mijn rug en Tom luisterde naar het hartje van Leon. Er werd ook wat gepraat door de heren, over koetjes en kalfjes en de kat van Andrea. Ik luisterde en bedacht mij dat ik vanalles wilde antwoorden maar had er even geen energie meer voor. 

Op een gegeven moment vroeg Michael: Wat is het plan nu? Tom antwoordde dat we gingen wachten tot ik zei dat ik druk voelde. Ik dacht, ja lap, ik heb al twee weeën het gevoel dat ik mee moet duwen. Ik besloot nog een derde wee af te wachten en... toen vertelde ik maar even voorzichtig dat ik vanalles voelde daar vanonder en of dat wel kon enzo, of dat niet te snel was. Tom checkte me en zei inderdaad, 8 centimeter! Hij verwittigde Andrea. (Ik dacht: Yay! Andrea! Ook al eentje die ik er graag bij wilde!). Ergens toen kwam er ook met een wee nog een stuk vlies dat voor het hoofdje had gezeten en de inhoud van mijn endeldarm mee naar buiten. Ik was zeer gegenereerd over dat laatste en was echt serieus aan't overwegen om nog uit het bevalbad te stappen. Ware het niet dat ik toen alweer een knoert van een wee voelde opkomen en Michael mij geruststelde dat het allemaal niet erg was. 

Ik zei of riep? dat ik echt wel moest persen nu, Tom checkte mij en bevestigde, 10 centimeter. Andrea was er nog niet en Michael vroeg zich af hoe zij binnen zou geraken. Waarop Tom zei dat ie de voordeur tegen had gezet toen hij ze had gebeld, waarna onze huispoezen zo ongeveer een milliseconde door mijn hoofd gingen en ik hoopte dat ik niet mét baby maar zonder katers zou eindigen. En toen was er een wee, ik vergat Muji en Floris (sorry poezen, ik hou van jullie! Echt!) en ik perste. Later hoorde ik van Michael dat Leon zijn hoofdje er toen al een beetje uit stak, pijn enal. Ik perste nog eens, Tom vertelde me dat het hoofdje geboren was (dat ik mocht voelen -thanks but no thanks, ik weet nog dat ik dat wat akelig vond bij Olivia). En dan... ik moet er geen tekeningske bij maken, pijn².

Ik herinner me nog haarscherp hoe Tom verder ook nog liefjes zei dat hij wist dat het brandde en dat ik pijn had maar dat ik nog efkes moest volhouden want dat Leon er de volgende wee gewoon zou zijn. Exact de aanmoediging die ik nodig had. En zo gezegd, zo gedaan. 3 keer persen!

(Bij Olivia duurde het persen veel langer en raakte ik helemaal gefrustreerd van het hoofdje dat elke keer terug 'floepte' en hoewel dat een betere manier is om niet te scheuren, was ik toch vreselijk content dat het nu sneller ging).

Leon werd door Tom uit het water gevist en aan mij gegeven. Ik hoorde Tom tegen Michael zeggen dat ie het uur moest checken. 4u25. 

Een perfect meneertje lag op mijn borst, duidelijk groter en steviger en properder dan zijn zus. Ik weet nog dat ik vond dat hij zo rustig leek (achteraf bekeken wellicht een gevolg van zijn relatief rustige geboorte). Hij huilde niet en had een omstrengeling aan zijn voet. Later hoorden we van Tom dat hij dat nog niet zo vaak had gezien. Geboren om bij Cirque du Soleil aan een touw te gaan hangen, dus. Michael nam foto's, Andrea kwam binnen, ze wenste ons geluk en ze nam het fototoestel over van Michael. (Zovéél danku aan Andrea voor die eerste foto's van ons drie! ♥) Leon begon dan toch nog te huilen. En ik zat dolblij te zijn met een verse baby in mijn vies badje.

De eerste foto van Leon en mezelf :)



Maar 't is niet omdat dat boeleke geboren is, dat uw werk klaar is. We besloten te verhuizen naar de living voor de geboorte van de placenta, Michael knipte de navelstreng, die inmiddels uitgeklopt was, door. Tom vroeg me of ik me nog even wilde afspoelen -hell yeah! Leon werd door Michael voor't eerst geknuffeld én ondergeplast(!) en intussen stapte ik van het ene naar het andere bad en vervolgens naar de matras van het logeerbed, mijn troon die eerste dag. 

Om de placenta er makkelijker uit te laten komen zei Andrea, we zullen eens proberen of Leon wil drinken. Ik hield mijn hart vast, Olijfje indachtig. Maar dat was totaal niet nodig, die Leon van ons was/is gewoon een natuurtalentje. Dankzij zijn zus, die de melkmachine gaande had gehouden was er ook al colostrum. Ik denk dat er geen geluid was waar ik toen blijer van kon worden als van dat vrolijk melk klokkende Leonneke. En ik was echt niet de enige, Tom, Andrea en Michael deelden mijn enthousiasme.

De placenta kwam eruit, ik werd gehecht, met armlengtes voorsprong mijn minst favoriete deel van bevallen (en ook het minst elegante), Leon dronk en dronk en Michael, die pendelde tussen verliefd kijken naar mij en Leon en de badkamer fatsoeneren. Hartjes voor die man!

Kei-elegant. Ik zei het al. Gelukkig heeft Michael dit moment vereeuwigd!

Toen ik gehecht was besloten we dat het tijd was om de mama van Michael erbij te halen (én berichtjes te sturen naar de familie). Zij had Leon horen huilen toen ze even naar toilet ging en zat vol ongeduld te wachten. Het was intussen half zes en Olivia sliep nog. 

Er werd opnieuw koffie gedronken, Tom en Andrea vulden de officiële documenten in en de dag trok zich op gang. Opnieuw zo'n vreselijk intiem, speciaal en rustig moment. Ik krijg het er nog warm van als ik eraan denk. Tot bleek dat zoonlief na plassen op zijn papa, nu ook al kaka had gedaan op mij. Enfin, alles werkte naar behoren, ook al een geruststelling. Zijn naveltje werd verzorgd en hij kreeg een pampertje aan. Andrea vertrok naar huis en Olivia, die hier en nu even uitgeroepen wordt tot de beste doorslaapster ter wereld, werd wakker.  

Olivia was eerst een beetje verlegen maar bloeide gedurende die ochtend helemaal open (misschien hadden de vele grote zus cadeaus daar ook wel iets mee te maken), maar echt machtig om van dichtbij te zien, hoe het kleine meisje dat ik de avond voordien in haar bedje had gelegd als een 'grote' weer uit dat bed gekomen was.

Nu al mijn favoriete foto van 2016!

Tom woog en mat, testte de reflexen van Leon en keek zijn lip en tongriempje na (Tom zei het terloops, dat het oké was, maar na regelmatig horrorverhalen gelezen te hebben op de Facebookpagina van LLL werd ik stiekem ongelooflijk blij van dat nieuwsje).


Daarna vertrok Tom en ik kon de rest van de dag, ondanks de naweeën en het slaapgebrek alleen maar lopen stralen. Er kwam veel bezoek: de ouders van Michael, mijn mama en bomma, mijn papa en andere bomma, Esther en Kristof en dan ook nog metieLien en haar gezin, en ik voelde mij de koningin van de living. Mijn hart ontplofte elke keer als Olivia met verve haar nieuwjaarsbrief voordroeg, elke keer als Leon aanhapte alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En ook voor Michael waren er extra veel vlinders als ik zag hoe hij Leon en Olivia knuffelde.

 


Het leven was goed en schoon die eerste januari. Zo rond een uur of acht kropen wij met vier gezellig in ons familiebed. Uitgeteld en dolgelukkig. En met de zekerheid dat ik gemaakt ben om te baren, dat ook.

We lachen er intussen al een dikke week mee. Maar als je van 6cm. ontsluiting naar geboorte gaat op een klein uur én als uw lichaam, en ik quote Celia Ledoux nog een keer, zich herstelt als een elastiekje dat op zijn plaats vliegt, dan mag je dat zeggen vind ik. 

Tijdens mijn zwangerschap was ik zeker, het is de laatste keer. Maar zo zeker als ik toen was, zo hard kan ik me sinds de geboorte van Leon niet meer voorstellen dat ik het nooit meer zal moeten doen, dat bevallen. (En vervolgens die héérlijk verse baby ruiken.) 

Over mijn vorige bevalling schreef ik dat het een droombevalling was. Maar ik kom terug op mijn woorden. Dít was er één. Met Michael als steun en toeverlaat, exact zoals ik wilde en droomde en net daarom vreselijk empowering. En als wij ooit tóch nog voor dat nakomertje gaan, dan ga ík alvast voor niets minder dan die pijnloze bevalling. Ik hou u op de hoogte! 

woensdag 13 januari 2016

40w5d

Mijn lieve Leon,

Voor ik jou vertel over hoe je geboren werd wil ik eerst nog even vertellen over hoe het was toen jij in mijn buik zat. Jij was ons gelukje. Na een windei (ik blijf het een lelijk woord vinden) begin vorig jaar bleek ik pril zwanger toen we in april naar Parijs gingen om te vieren dat jouw papa en ik jarig waren én 10 jaar bij elkaar. Ik denk dat ik qua verjaardagscadeau voor je papa nooit meer beter zal scoren.


De eerste drie maanden was ik vaak misselijk, maar, ik sloot alweer een zwangerschap af zonder braken. (Waarvoor dank! Later vertel ik je nog wel eens in geuren en kleuren waarom ik overgeven haat met een passie. Maar we zullen het hier en nu even deftig houden.)


Ongeveer halverwege de zwangerschap, op moederdag, 15 augustus (zeg later niet dat je de datum niet kende!) ontdekte ik samen met je papa en alle mensen die we graag hebben dat jij een jongetje zou zijn. Terwijl we zo overtuigd waren dat het opnieuw een meisje zou worden. Jouw papa en ik kozen een naam en de weken vlogen voorbij. Toen ik zwanger was van Olivia ging alles precies zo traag, en nu ging alles zo snel. Maar ik genoot (meestal). 


Er gaat gewoon niets boven de wilde buitelingen van een baby'tje in je buik. Bij jouw zus voelde ik ze pas rond 20w, maar de eerste vlinderachtige kusjes die jij in mijn buik achterliet werd ik al heel snel gewaar, al was ik toen nog niet helemaal zeker of jij het wel was. Daar kwam verandering in toen we rond die tijd ook op consultatie gingen bij de vroedvrouw en je er een sport van maakte zoveel mogelijk tegen de doppler te shotten! Jouw zus maakte er een erezaak van om mij in de ribben of maag te stampen maar jij niet. Met jou had ik zowaar een superbeweeglijk kindje in de buik, zelfs nog die laatste dagen! maar zonder pijn voor moederlief *vuistje voor Leon!* Mijn gsm staat vol met buikbeweegfilmpjes. Ik weet nu al dat ik er één dezer weemoedig naar ga terug kijken. Als tegengif voor die buik die ik binnenkort nog ga missen liggen overigens ook de draagdoeken al klaar... Nog wat extra vetjes kweken, lieve Leon, en dan gaan wij de stad onveilig maken!


Laat er geen twijfel over bestaan voor ik hier te melig wordt, soms zat mijn buik in de weg en was ik hem beu. Deze zwangerschap was echt wel zwaarder, vooral het laat werken dat gedurende de laatste zes weken gecombineerd werd met vroeg opstaan om jouw zus, die in november een echt kleutertje werd, naar school te brengen.


En toch kende ze een ontspannender einde dan de vorige zwangerschap, ik stopte op 37w3d met werken en dat was de beste beslissing die ik maakte. Goed, we hadden wel verwacht dat je vroeger zou arriveren, dus een nadeel was wel dat al die (super)bomma's op hete kolen zaten en bleven zitten. En mij met hun zenuwachtigheid ook zenuwachtig maakten, maar ge kunt u niet voorstellen hoeveel gemoedsrust ik heb geput uit die drie weken waarin we op jouw aankomst aan het wachten waren...


De wetenschap dat ik thuis was (bij jouw zus braken mijn vliezen op het werk), dat het huis min of meer opgeruimd was (toen jouw zus geboren was, was ons huis een klein stort), dat er eten was (toen jouw zus geboren was bestelden we pizza, want we hadden niets in huis!), dat het bevalbad opgeblazen klaarstond (al prikten de katers er last minute nog een gaatje in), dat ik naar de kapper was geweest (bij jouw zus had ik een afspraak gemaakt, maar was ik bevallen voor ik er was geraakt) maar bovenal, dat ik in schoonheid afscheid heb kunnen nemen van jouw zus als enig kindje. Wij hebben met volle teugen genoten van de kerstvakantie: we bakten koekjes, lazen verhalen voor, hadden de rustigste, gezelligste Kerst met drie, knutselden nieuwjaarscadeau's,...


We waren allemaal zo klaar voor je komst. 

En hoewel we altijd hadden gezegd dat we hoopten dat je niet met Kerst of met de jaarwisseling geboren zou worden, braken mijn vliezen om 19u00, 31 december. Exact een jaar nadat we vervroegd van een oudejaarsfeestje vertrokken omdat het begon te dagen, dat al dat bloedverlies die avond niet oké was en wellicht zou resulteren in een miskraam (wat een tweetal weken later officieel werd).

Lieve Leon, klein gelukje, symbolischer kon je het niet timen. Jij kwam én vijf dagen te laat én gewoon helemaal op tijd! 

vrijdag 1 januari 2016

SuperOlijfje introduceert...


Wij zijn trots en blij want er kwam een nieuwe superheld bij ons wonen! Hij kwam gewoon thuis en 't ging vliegensvlug maar 't was intiem en schoon en oh zo fijn (én vooral, exact zoals we op voorhand stiekem in onze gedachten gedroomd hadden). 

We recupereren nu nog even maar willen alvast deze foto's met jullie delen! 




01.01.2016 - 4u25
50 cm. - 3,240 kg.

Binnenkort dus afspraak hier voor méér verhalen en belevenissen!