zaterdag 29 november 2014

Als muziek in mijn oren...

Ik zei het al, ik hou van taal. Al wil dat niet zeggen dat ik elk vak tijdens mijn opleiding plezierig vond. Zo zal ik wellicht voor de rest van mijn leven last hebben van rechtopstaande haren wanneer ik de woorden synchrone of diachrone taalkunde hoor. Gelukkig was lang niet elk vak met het woord 'taalkunde' in de titel een kwelling. Algemene taalkunde, en meer bepaald het onderdeel: de eerste (en bijkomende) taalverwerving deed mijn hart wél sneller slaan.

Wat nog fantastischer is dan erover te leren, is het gewoon live voor mijn ogen zien gebeuren. Ik diepte zelfs mijn cursus terug op uit een of andere plastic bak die op de zolder stof staat te verzamelen, zodat ik de fases beter zou kunnen volgen.

De laatste weken heb ik de indruk dat er bij Olivia een klik geweest is. De zogenaamde woordenschatexplosie, die ervoor zorgt dat een kind tussen 18 maanden en 2 jaar zo maar even van het beheersen en actief gebruiken van een woord of 50 naar een woord of 600 gaat, is begonnen. Ze herhaalt meer dan vroeger de woorden die je haar 'aanbiedt' en probeert er wel eens twee achter elkaar te kleven (nieuwe woorden welteverstaan, want 'poesje kijken' of 'pom kijken' dat kan ze echt al lang héél goed zeggen). Om nog maar te zwijgen over de tientallen liedjes die ze al kan zingen (lees: af en toe een duidelijk woord gecombineerd met een herkenbare melodie).

Maar het meest blij met haar woordenexplosie was ik gisteren, toen bleek dat ze eindelijk het verschil kende tussen een banaan en... Kijkt u vooral zelf:







Na meer dan een half jaar papa en teveel andere woorden. Zo'n keer of 10 per dag was mijn reactie, 'serieus Olivia, wel [insert een of ander random woord] maar niet mama?' is deze mamama nu de gelukkigste vrouw op aarde.

En ook Michael kan zijn geluk kan niet op, zijn reactie ging als volgt: Oh, Olijfje, nu heb je mama superblij gemaakt. Goed zo! En papa ook want dan stopt mama met haar gezaag over het zeggen van 'mama'.

Wat denkt ge, volgende maand zou ze toch 'jij bent de liefste mama van de héle wereld?' moeten kunnen zeggen, nee?

5 opmerkingen:

mama Hélène zei

ik zal mee oefenen ... maar supermama is dat ook goed ? xxx

Upje schrijft zei

Mijn zoontje (10 maanden) zegt dat al héél lang, maar helaas zonder besef wie of wat. Net zoals hij papa zegt, trouwens. Hij ziet dat wij enthousiast worden als hij het zegt, dus tatert hij heelder dagen door 'mama mama mama mama papa papa papa'. Ik kan echter ook niet wachten op het moment dat hij het bewust gaat doen!

Tiene zei

ohhh eindelijk, goed zo Olivia!!

sarah zei

Hier was het eerste woordje 'aai' terwijl ze wees naar een poster over het steriliseren van je huiskat in het districtshuis. Ik had elke mede-wachtende in die wachtzaal erop attent kunnen maken, zo trots was ik ;) We zijn kort daarna wel begonnen met 'aai poes' te zeggen als we onze poezen aaiden ipv. alleen maar 'aai'. ;)

kelly zei

oooh geweldig :)