Secret Santa 2011: mijn geheime kerstvrouw: Zomermaantje

En dan nu, secret santa deel 2: mijn cadeautjes!

We beginnen bij het begin... ikzelf stuurde volgend moodboard naar Tess:

*klik voor groter*

en wachtte dan nieuwsgierig af wie mijn geheime kerstvrouwtje zou zijn 

en -nóg interessanter- wat zij zou maken/kopen. 

Zo rond half december kreeg ik een mailtje van Tess dat mijn geheime kerstvrouwtje op een welbepaalde dag indestad vertoefde en wel wilde langskomen. Of, als dat niet ging, via Kiala wilde verzenden. Omdat ik niet thuis was en de post ook nog wat ging staken werd het Kiala. Gemakkelijk zat, dacht ik, aangezien er een ophaalpunt is vlakbij mijn werkplek. 

Maar heb ik mij daar even aan mispakt! 

Eerst heeft Kiala mijn kostbare pakje kwijtgespeeld om vervolgens *lees: na héél véél terecht gezeur van Zomermaantje - waarvoor zo gigantisch veel dank!*, toch te leveren in het gevraagde Kialapunt. Alwaar de niet-zo-competente uitbater mij dan nog verschillende dagen bot heeft afgescheept, om de meest bizarre redenen eerst! Als ik niet wist hoe het pakje eruit zag, dan was er zeker geen pakje... en ik maar proberen uit te leggen dat dat de bedoeling was!

Om mij dan -toen ik eindelijk échtigentechtig zeker was dat het pakje er moést liggen- superonbeleefd te laten wachten (25 minuten!) tot hij al zijn internet- en telefoonwinkelklanten had bediend. Want, en dit zijn zijn letterlijke woorden: daar kon hij tenminste nog geld aan verdienen, terwijl hij noch aan Kiala, noch aan mij iets kon verdienen. Ik had hem immers de laatste week al zeker 4 keer komen storen (lees: hem van zijn geld-verdienend werk afhouden) omdat ik telkens was komen vragen naar mijn (onbestaand) pakje! 

Wat nen appel! Serieus, als ge kunt, doe mij, uzelf en uw kostbare tijd een plezier en vermijd Kialapunt K00175.

Enfin, om een lang verhaal kort(er) te maken, afgelopen donderdag -nota bene 20 dagen na het eerste 'er is een pakje aangemaakt voor u'-mailtje-, was het dan eindelijk tijd om mijn pakje in levende lijve aan te raken en een beetje te knuffelen. 

U begrijpt vast dat er geen foto's zijn van de doos of de ingepakte pakjes, wegens een overdosis aan openmaak-drang!

Maar dus, wat zat er nu eigenlijk in die inderhaast opengemaakte pakjes?

Een beetje Japan!

Om goed te maken dat ik mijn geld heb gespendeerd aan onspaleis. En er nu zó weinig cash overblijft, dat het naar alle waarschijnlijkheid dit jaar (weeral) niet geïnvesteerd zal worden in een reisje naar het land van de rijzende zon...

Het sleutelhangertje (inmiddels pronkend aan mijn werksleutelbos) is een kimmidoll, een merk dat Virgin megastore in Parijs ook verkoopt. Kimmidolls moet ik dus intussen al zo'n jaar of vijf, telkens ik daar kom, even vastgehouden hebben. Waarna ik ze vervolgens -intussen ook al 5 jaar- terugleg. Dat omdat we Virgin meestal de eerste avond passeren en ik dan altijd nog naar mijn favoriete knutselwinkel moet. Dé knutselwinkel waar ik mezelf keer op keer ruïneer en waardoor ik mijn portefeuille die eerste avond, eerdere après-Parijs-mastercard-afrekeningen indachtig, maar wijselijk gesloten hou. 

Maar nu heb ik dus een kimmidoll, hoera! 

Ze heet Chiaku en staat voor 'laughter'. Op het doosje stond oa. "Let life show you its silly side. Giggle, chuckle, and laugh from deep down inside your belly." 

Ideaal dus, aangezien ik mezelf dit jaar veel buikpijn van het lachen heb toegewenst.  

Verder kreeg ik ook nog zelfgemaakte kaarsjes, de middelste twee op de foto, 

in glazen potjes van yoghurt of ander lekkers. 

Zeg nu zelf, passen die nu niet perfect in het ensemble?

Ook op de foto: kaarsen van de Hema. Een metalen kwatta (bijzonder oldskool) die ik bij mijn bomma op de pot kon tikken en een dienblad dat kundig in mijn favoriete kleurtjes werd geverfd en gemozaïekt door mijn zusje.

Tot slot waren er dan nog 2 cadeautjes:

In een zelfgemaakt zakje zaten verschillende spoeltjes garen in al mijn favorieten turquoise en groene tinten, omdat: als je goed wil leren naaien (zie moodboard), je moet beginnen met garen in de juiste kleurtjes. Coohoool!

En om ons nieuwe huis en het nieuwe jaar met gepaste schwung te beklinken, kreeg ik dan nog eens 6 mooie, zelfgemaakte, herken-uw-wijnglas-onderzettertjes. 

Intussen heb ik al met de mama uitgevogeld hoe deze in elkaar zitten,
zodat ik ze ook zelf kan maken van restjes stof.
Want zeg nu zelf, is dat geen geweldig idee én een goeie beginnersoefening in 1? 

Gelukkig staat onspaleis hier nog volledig overhoop en doen wij hier bijgevolg nog niet meteen van huisverwarming, zodat ik nog wat tijd heb om te oefenen en in één moeite al mijn wijndrinkend-vriendenvolk van onderzetters te voorzien!

Een héééééél erg grote dankjewel aan Zomermaantje voor de superlieve, mooie, attente cadeautjes en aan natuurlijk ook aan Tess voor de hele organisatie!

2012  

het jaar waarin...

ik nog eens van project365 ga doen

ik beter zal zijn in mails beantwoorden en verjaardagskaarten sturen 

ik -met het gezellige avondje van gisteren in gedachten- 

mijn huis voorzekers op regelmatige basis ga laten verwarmen door mijn vrienden

ik vroeger aan mijn zelfgemaakte nieuwjaarskaarten zal beginnen, 

kwestie van washitape in de rapte op de muur geplakt te vermijden *bloos*

ik buikpijn zal hebben van de slappe lach

ik promotie krijg (morgen that is)

ik plots brave en welopgevoede katers zal bezitten

ik wens dat 2012 ook voor jullie een goei'ke zal zijn!

Damn you, december!

Deze post heeft een wachtwoord, niet omdat jullie niet mogen meelezen. Maar, omdat sommige dingen die wel neergeschreven moeten worden -dit blogje registreert nu eenmaal mijn leven: the good, the bad ánd the ugly- tegelijkertijd ook te persoonlijk zijn voor de eerste de beste google-aar op het interweb. Voor wie altijd meeleest en dat ook nu wil doen heb ik geen geheimen. Je mag het paswoord vragen via een mailtje naar: sarah punt binnemans at gmail punt com. Klik vervolgens op deze tekst, er zal dan een kadertje verschijnen waar je het geheime woord moet invullen. Vul je het juiste woord in, dan verschijnt de blogpost.

Secret Santa 2011 - mijn slachtoffer: Madrina!

En toen besloot ik mee te doen met Tess. 

En toen zag ik -in de kleedkamer, na het werk- een mailtje van haar met het moodboard van mijn slachtoffer: Madrina. Mijn eerste reactie was: nooit van gehoord. 

En nog voor ik goed en wel van de werkvloer was weggestapt, wist ik wat ik zou maken: oorbellen. Rode oorbellen.

Vanwaar die overhaaste beslissing vraagt u zich vast af. Nu moet u weten dat ik bovenstaand moodboard las als volgt: kat check - fotografie check - lezen & schrijven check - sjaals, handtassen & botjes check - schriftjes check - graag eten check - oorbellen + rood dubbelcheck. Roosjesoorbellen! Redelijk origineel (denk ik), kan ik goed maken en ik zou er ook blij mee zijn mocht ik ze zelf krijgen, want ik ben (ook) een oorbellenmens. 

Ge kunt daar niet genoeg exemplaren van bezitten. Zegtdatikhetugezegdheb.

Eens thuis aangekomen begon ik nieuwsgierig haar blog door te nemen, kwestie van zeker te zijn de juiste keuze te hebben gemaakt. En toen viel mij pas het woord madrina op, beschermvrouw in het Spaans en ook wel meter in het Nederlands. Een woord dat ook op het moodboard stond en waar ik totdantoe totaal geen aandacht aan had geschonken. Na het intensief bijlezen op haar blog, begreep ik, de weg naar het hart van Madrina kan je alleen maar veroveren als je ook het hart van het melkchocolademeisje verovert en zo gezegd zo gedaan. 

Toen ik daarna aanbeland was bij het allereerste postje en daar las dat: Antje haar eerste make-up doos van Madrina mocht verwachten net als gaatjes in haar oren, wist ik het wel zeker. Roosjesoorbellen voor Madrina én Antje. En zo geschiedde...

Plastic roosjes (in plaats van het gebruikelijke koraal, om de kosten wat te drukken) aan zelfgehamerde oorhaakjes van zilverdraad, om mogelijke allergietjes waar ik niets vanaf weet, al bij voorbaat in de kiem te smoren.

En omdat er toen geen centjes meer over waren, maar er nog wel goesting was om iets te maken, en omdat eten áltijd helpt, dus waarschijnlijk ook als je moet revalideren (veel beterschap!) en omdat Madrina graag (look) eet en ik ook. En omdat ze ondertussen ook nog eens iets liefs schreef over mijn stad en het toen dus al helemaal niet meer stuk kon tussen ons (zonder dat zij dat wist natuurlijk): een mini-kookboekje met receptjes die hier ook al verschenen!

Tot slot wilden mijn harige duivels ook een beetje van geheime Kerstman spelen voor hun collega uit dieanderestad, en deden we nog een snoepje voor Kasper bij het pretpakket.

En dat was het dus, Secret Santa 2011, deel 1.

Wennen

dat is wat wij hier nu al een drietal weken doen...

En er valt toch wat te wennen als je van 6 hoog naar een rijhuis verhuist.

Straatgeluiden, om zomaar iets te zeggen. 

Of de gasboiler die aanspringt.

Of al het slecht eten dat ik hier klaarmaak, want de kookplaat en de oven werken zoveel beter en ik laat alles domweg aanbranden. Allemaal omdat ik dus gewoon ben dat je de groenten pas moet beginnen snijden als de boter al half gesmolten is... 

En al die aangebrande potten schrob ik dan ook nog eens helemaal schoon want ik vergeet regelmatig dat ik nu trotse bezitster ben van een achtergelaten en met graagte geadopteerde afwasmachine. 

In diezelfde categorie blijken wij ook steeds te vergeten dat we eveneens de trotse bezitters zijn van een tweede WC. De gevolgen daarvan, tja... 

Nooit meer een huisbaas. Yay! Geen gemis whatsoever. Niets wennen aan, eigenlijk.
Hoera voor zelf beslissingen mogen/moeten/kunnen maken. Deze week beslisten we dat we de voegen van de buitenmuren gaan laten behandelen en lieten we een verluchtingsgat boren in onze badkamer.

De 3 Joodse bomma-buren die boven, naast en onder ons woonden verlieten we voor 4 spiksplinternieuwe buren die net een ietsie pietsie meer tot onze eigen leeftijdscategorie horen en ervaring hebben in het bouwen. 
Voor het bouwen van een feestje kijk ik naar de buurman van links, voor het bouwen van een huis naar de buurman van rechts. Nu al goed gezelschap, zegtdatikhetugezegdheb. 

De zin "lief, weet gij waar ... ligt" daar wenden we snel aan, maar wordt intussen week na week exponentieel minder gebruikt. Al zal ze nooit helemaal verbannen worden vrees ik, 100m² méér om dingen te (ver)leggen, enal.

Wennen, ook aan het water in de badkamer, dat is altijd té heet of té koud. Al begin ik de klappen van de kraan stilletjesaan te kennen. Een deftige waterstraal zou alles nog beter maken, maar ik wil nu ook weer niet té hebberig zijn. De nieuwe douchekop en slang zijn al vrij geweldig, in vergelijking met hoe het hier drie weken geleden nog was.

Oh en de keuken, daar was het wennen het allermoeilijkst, de helft minder kasten en de kasten die er zijn, zijn dan ook nog de helft minder diep. Ik heb meermaals gedacht dat ik een crise zou krijgen mocht ik ergens nog een een doos met keukengerief vinden. Al blijf ik ervan overtuigd dat ieder normaal mens nood heeft aan 88 soorten kruiden, 10+ bakvormen, 5 soorten suiker, 20 verschillende oliën, handdoeken, pannen, stoomkoker, wok, 1001 glazen en mokken,... 
Ja! Toch?  
In elk geval, het leek wel een neverendingstory, maar dan zonder geluksbeest Falkor. Hoewel, een beetje geluk en twee nieuwe ikeakasten later is alles ongeveer ingeladen.
{kijkt even bewust niet in de richting van de keuken en nog minder in de richting van dat volgekribbelde A4 blad met titel: huis.to.do}

En ook de poezen hebben even moeten wennen. Muji is na een dag of 2 van onder de zetel uit gekomen en is dan broederlijk met Flor de beste plekjes in huis (toevallig die op/naast/voor de verwarming) beginnen opeisen. Dat de heren niet meer op een terras een frisse neus kunnen halen maken ze goed door -zo gauw de voordeur open gaat- met een ongeziene snelheid tot aan de 'blauwe steen' te crossen. *insert hartstilstand* So long voor ons hopen dat ze de voordeur (en de semi-drukke straat daarachter) pas binnen een half jaar zouden gaan ontdekken. Gelukkig maakt het geluid van poezelige pootjes op de trap, veel goed en is het helemaal wat wij er ons van hadden voorgesteld. Net zoals dit, trouwens:

zo'n 200+ keer per dag.  

Ik kan echt keigoe

vlammende brieven schrijven, zo goed dat ik ervoor betaald zou moeten worden. 
Die €800 die de huisbaas ons tóch nog moet, zou een goei begin zijn, bijvoorbeeld. 
Grmbl.

projectonspaleis

Het is hier nogal stilletjes de laatste tijd... en ik heb daar een geweldig goed excuus voor.
Op 1 oktober kregen wij die felbegeerde sleutel en sindsdien doen wij van projectONSPALEIS,
zo eens iets anders dan project365, nietwaar.

Gezien het vele, nogal vermoeiende werk in ons paleis -iets waar wij ons totaal aan hebben mispakt- heeft het bloggen en bij uitbreiding: het sociaal leven er wat onder te lijden gehad.
Maar, omdat behang afschrapen goed is voor uwe zen, bij deze een aantal hoop bedenkingen en mededelingen. Maak het u vooral gemakkelijk want dit is een compilatiepost van de laatste maand. Ik heb ter compensatie van het langdurig verspillen van uw tijd, alvast voor aangepaste muziek gezorgd...

*Het paleis intkort: rond 1900 indestad gebouwd, mét voordeurtrapje (= essentieel deel van het imaginair droomhuis van Sarah), bevat 1 slaapkamer, 1 living, 1 keuken, 1 kelder/man cave voor M., 2 zolderkamers, 1 knutselkamer (in het 5-jarenplan: de toekomstige badkamer), 1 plat dak (in het 5-jarenplan: mogelijk een terrasje), 1 badkamer (in het 5-jarenplan: deel van de gigantische keuken), 1 bibliotheek/logeerkamer-waskot (in het 5-jarenplan: kinderkamer-waskot).

*Een bibliotheek, owja, dat leest u goed! Ondergetekende is inderdaad juist één keer teveel in zo'n National trust-huis op bezoek geweest en heeft aldaar een kleine obsessie ontwikkeld. Gelukkig deelt mijn wederhelft met graagte deze obsessie en doen wij nu van bibliotheek in huis. 't Enige dat ik mis is een trapje voor in de bib, maar eigenlijk is dat pas cool als het plafond (en bijgevolg ook uw boekenkast) nog ongeveer anderhalve keer hoger is dan bij ons het geval gaat zijn. En nu ik toch bezig ben, wat meer boeken van mijn kant, zou ook wel mogen anders. Want ik sta serieus achter, mor allé we gaan niet zagen we gaan dáár niet over zagen. 

*Ik heb spieren ontdekt op plaatsen die ik niet voor mogelijk had gehouden, al blijft de weegschaal (helaas) hetzelfde aanduiden. Dat laatste hebben we ongetwijfeld te danken aan het gezonde dieet van koffiekoeken, smoskes, Ristorante pizza's en pasta-in-pakskes-van-een-of-andere-bekende-Italiaanse-mama.

*Bijna elke kamer heeft had óf lattekes, óf behang, óf tapis plein óf combinaties van allen. De enige kamer die geen van de drie heeft, is de WC en die heeft dan -net zoals elk ander niet-behangen stukje muur- zo'n boebelkes, al hebben wij, doe-het-zelvers als we zijn, intussen al geleerd, dat dat structuurmuur heet. 

De moraal van het verhaal: kei-retro dat huis van ons, maar niet op de goeie manier!

*Structuurmuur + van de trap vallen = schaafwonden.

*De poezen voelen zich zwaar verwaarloosd nu wij hen van 's morgens vroeg tot 's avonds laat alleen laten. Ons schuldgevoel kopen wij af met hun allerfavoriete dure Felix marinades.
Edit: De poezen zijn verhuisd, momenteel al een uur of 3. Het resultaat, eentje is helemaal in zijn nopjes en heeft elke van de 186 vierkante meters al besnuffeld, de andere heeft enkel de 2 vierkante meters onder de zetel bestudeerd. Yay voor de niet-gestresseerde kater!

*Ook een welgemeende yay! voor de probleemloze en rappe verhuis. Gietende regen hebben we er helaas bij moeten nemen.
It's all about de competente verhuismensen, zegtdatikhetugezegdheb!

*Omdat de mama's en de papa's nogal voorstander waren van het hele 'plakt er gauw nóg een glasvezelbehangske over en schilder dat dan-plan' zijn wij, de koe bij de horens vattend, zo'n uur of 2 na het krijgen van de sleutel, al begonnen met hier en daar wat behang los te pulken. Behang dat er in veel gevallen bijzonder gemakkelijk afkwam, de bezetting/rode bakstenen daaronder trouwens ook. Blijkt nu dat mensen die zeggen 'begint er niet aan' over 't algemeen wél weten waarover ze spreken. 

*Behangpapier van Gyproc-platen schrapen is een ander paar mouwen, droog gaat dat vooruit als ne luiaard met nen hernia en als ge dat te nat maakt krijgt ge papier mâché. Tof om mee te knutselen, dat wel, maar niet zo ideaal als ge graag ne gladde muur over wilde houden.

*Over gladde muren gesproken, Polyfilla muurglad, schoon reclameke. Maar, werkt het echt?
Not so much.

 

*Eén van de stadia van nieuw-paleis-eigenaarschap is ongetwijfeld die korte, gelukzalige staat van totale zinsverbijstering, waarin gekke voorstellen zoals 'kom,we trekken die vastgelijmde tapis plein van de living eraf', echt goeie ideeën lijken. Achteraf gezien zullen we zeker blij zijn dat die tapis plein weg is (denk bijvoorbeeld al eens aan de heerlijke combinatie van kattenkots+tapijt, om maar iets te zeggen), maar op dit hoogsteigenste moment moet de living (die gelukkig al geëgaliseerd werd deze week) nog van laminaat voorzien worden, laminaat die we zelfs nog moeten gaan kopen.  
Edit: het komweveranderenefferapdevloervandeliving-verhaal heeft een week tijd en €1000 gekost maar was wel écht de moeite, achterafgezien.

*Als ge een hele dag gele tapisplein-lijm van de trap schuurt hebt ge de volgende dag geel snot.

*Mensen die niet kunnen rekenen op familie en/of vrienden om te komen helpen, hoe doen die dat? Zo'n basic-huis-renovatie (lees: behang verwijderen, gipsen, schilderen, vloerke leggen)?

*In de categorie verborgen juweeltjes: de stenen vloer die onder de tapis plein verstopt was, tot mijn gigantisch grote spijt hebben we hem niet kunnen redden...

*We hebben al eens goed gelachen met de zin die we de laatste vier maanden luidkeels tegen iedereen die het horen wilde verkondigden, nl. 'we moeten gewoon het behang verwijderen, schilderen en dan kunnen we erin trekken'. Voor die ene keer dat ik dan eens het eeuwig enthousiasme van M. deelde...

*Maar er is licht aan het einde van de tunnel, het behangpapier is er zo goed als overal af, er ligt enkel nog een klein beetje tapis plein in de kelder en de lattekes van de living/keuken, slaapkamer en bib werden al in de witte primer gezet. Die van de gang, badkamer en knutselkamer volgen. Verder moet de trap nog worden afgeschuurd, de laminaat moet nog gelegd worden, de stukken slechte bezetting opgevuld, de kamers geschilderd. Er moet een oplossing gezocht worden voor de vocht/schimmelvlek in de knutselkamer en die op zolder. We moeten nog 2 nieuwe ramen en 2 nieuwe deuren gaan kiezen (iemand tips?), een stukadoor zoeken voor de zolder (tips?) en al ons gerief verhuisd. Tijd zat. 
Edit: de bib is klaar, de living zo goed als, de keuken moet nog ingeladen worden, de badkamer en slaapkamer geschilderd en in die laatste hebben we nog rot hout gevonden. Hoera!

*Mijn internetgebruikt beperkt zich al bijna een maand tot de sites van IKEA, Hubo, Gamma, Brico en Maisons du monde. 

*Wij betaalden nog voor geen enkele verfpot de volle prijs, eerst waren er de -15% bonnen bij Brico, vervolgens de -15% bonnen van Hubo, dan was er -15% als je je bij Brico inschreef op de nieuwsbrief, dan was er een cadeaubon van de Gamma (danku R. en S., we hebben er schone java intensive lak mee gekocht om de lelijke chauffages mee te bekladden!), om dan op dit hoogsteigenste moment weeral -10% korting te krijgen op Levis verf bij Brico en daar vanaf zaterdag alweer een -20%-actie op een artikel naar keuze van start gaat. Wie had gedacht dat er zo'n ware prijzenoorlog woedde tussen Hubo, Brico en Gamma, ik alvast niet. 
Maar 't komt mij wel goed uit.

*We doen tegelijk een stap naar achter én een stap naar voor. 
Naar achter: het comfort is minder, nu wonen wij in een appartement dat vlak voor onze komst gerenoveerd werd. Een appartement dat nogal aan de dure kant is maar dus tiptop in orde. Een huis in zo'n staat kopen, daar kwamen we een paar euri's voor te kort. Een klein afgewerkt appartement kopen was ook een optie geweest maar daar hadden wij geen zin in. 
Onze stap naar voor is: dubbel zoveel plaats als in ons, voor 2 man ook al bijzonder ruim, 3-slaapkamerappartement. En hoewel het huis nu vooral nog van de bank van de staat is, is het feit dat we bij elke afbetaling meer eigenaar zijn ook een hele stap vooruit.

*Mijn lief en ik, wij denken opvallend griezelig veel hetzelfde: kleur laminaat, kleuren living (zoals het een paleis betaamd: versailles grijs & monaco touch), kleuren slaapkamer (colores del mundo: java),... alleen de kleur van de badkamer is nog steeds de oorzaak van discussie ten huize indestad. Hij wil donker, ik wil licht(er), een mottige tussenin-kleur it is.

*De IKEA heeft mijn anti-waterachtige-tortellini gebeden eindelijk verhoord, deze week at ik al twee keer de bijzonder smakelijke (in hoeverre dat mogelijk is als het gaat over eten dat onder een lamp warmgehouden wordt natuurlijk) ravioli met wilde champignons!
Nu nog middenbruine Billy's en we zijn er. 

*En hoewel niet alles helemaal gaat zoals we het ons hadden voorgesteld en we ook al onze renovatie-dipjes hebben gehad: Dit huis blijft de plaats die onze kindjes 'thuis' zullen gaan noemen. De plaats waar wij vast van plan zijn gelukkig te worden, al valt alle bezetting van de muur. Nu al 't leukste huis van de straat, ik ben er zeker van.

*de foto's*