#dezomervanolijfje - juli

Intussen is juli al meer dan een dikke week voorbij... Hoog tijd dus om wat nieuwe foto's te spammen van #dezomervanolijfje. 

Juli begon met een bezoekje aan het verre Landen. Het was een lange, warme autorit maar zolang je aan het eind van de rit bijna in je blootje met andermans speelgoed mag spelen is alles goed voor Olivia.

Ondanks de hittegolf mochten wij overigens meestal een vrolijke ochtendOlijf uit haar bedje halen. Nadat we eerst al soezende héél de stapel boeken van de avond voordien opnieuw gelezen hadden.

We gingen ook verschillende keren naar de exotische markt, ideaal want terwijl ik avondeten voorbereid smult Olijfje, olijfjes. (Hoe gaan wij ooit nog een even toepasselijke naam voor babytwee kunnen verzinnen?)

Hittegolf in't land betekent ook naar de tuin van de bommie verkassen en daar in't 'zwembaddeke' spelen...

En daarna op bezoek gaan bij de superbomma (want zij woont dichter bij de ijsjeswinkel!).

Al gingen we soms ook naar onze eigen achtertuin, de zoo! Hier had ik net foto's genomen van ons twee, maar stond Olivia erop om ook een foto van haar en de pinguïn te hebben. Zie ze lachen van contentement.

Nog meer zoo. Als abonnees kregen we 3 ritjes op de draaimolen gratis. Normaal gaan we op weekdagen en is de draaimolen niet open, maar nu het vakantie is, is het elke keer prijs.

Juli was ook potjestraining deel 885, rond haar tweede verjaardag (in maart) deed ze het supergoed, maar nu lijkt ze de interesse helemaal verloren. Voor alle duidelijkheid, haar zelfgemaakt fruitijsje met aardbei en munt moet wél pipi doen.

En als we niet van potjestraining deden dan speelden we met de poppen. Of met Olivia's nieuwe doktersset, Terwijl ik met mijn voeten omhoog lag, eentje ontstoken (ik heb er foto's van maar ze zijn niet zo aantrekkelijk) en de andere omgeslagen tijdens het vandetrapvallen met wasmand en gevouwen was. 

Iederéén moest eraan geloven.

De ziekte van moederlief betekende véél verhaaltjes en slaapjes op mama en véél speeltijd met papa. Namen leren van de amiibo's enzo.

Toen mijn voet al bijna beter was, was er een kleine week vakantie gepland, op bezoek bij vrienden en kleine vriendinnetjes. Waar we tijdens een lange middag buiten zitten besloten, dat we misschien toch maar eens moesten rondkijken voor een huis mét tuin. 

Verder kreeg ik tijdens mijn vakantie ook nog een kleine, maar goed getimede nestdrang-aanval: keuken uitgesorteerd, zolder opgeruimd, een masterlist van te regelen zaken voor babytwee arriveert, 3 zakken kleren naar moedervoormoeders en een volgeladen auto richting containerpark.

En dan was er Sfinks, ééntje om van het zomer todo-lijstje te schrappen. Olivia is 2 en ging al 3 keer. 

Van een die-hard gesproken. ♥

Juli mag tenslotte ook nog herinnerd worden voor het grote overlockspel. Voor de dayinthelife. Voor de verjaardagen...

Die van mijn mama, toen we de kinderboerderij bezochten.

en die van mijn papa, waar mijn zus de vreselijkste accidenten voorhad (gelukkig kwam alles goed dankzij dokter Olivia!).

En dan heb ik het nog niet gehad over mijn twee favoriete foto's van afgelopen maand. Olivia en haar superbomma's. Hartjes, zoveel hartjes. 

Meer #zomervanolijfje? hier!

To thrive

Onlangs werd er een prachtige fotoreeks gedeeld van pas bevallen mama's die binnen de 24 uur gefotografeerd werden, One day young. Ze stralen, allemaal. En dat deed mij terugdenken aan mijn eigen bevalling. Met de rush van het 'ik heb dat hier wel zonder epidurale gedaan enal' nog vers in mijn lijf en leden. Voor mij was dat zo'n empowering gevoel, zélfs al was ik amper 24 uur later al van mijn roze wolk gevallen.

Olivia en ik, ongeveer 14u na haar geboorte, gezellig op de zetel thuis.

Ik vond de transitie van géén naar één kind een behoorlijk heftig (om zoveel verschillende redenen, waarvan ik hier de laatste tijd al ettelijke heb gedeeld). Ergens had ik het wel verwacht natuurlijk maar toch was het zwaarder dan ik had kunnen inschatten. Ik had wilde plannen om tijdens mijn moederschapsrust mijn volgeladen harde schijf foto's te sorteren en fotoboeken te maken maar bleek dat ik de 'rust' in moederschapsrust toch wat had onderschat. Het is zéker en vast geen vakantie. Dingen veranderen, prioriteiten veranderen, uw relatie veranderd. Kortom, alles zal veranderen en in het beste geval heb je op't einde van de rit een nieuwe routine.

Je kán niet weten of je klaar bent voor kinderen. Je kan -zelfs al zou je elk babyboek ter wereld lezen- je er niet volledig op voorbereiden. Onlangs las ik volgende quote van Elizabeth Stone over het kiezen voor kinderen: 

“Making the decision to have a child - it is momentous. It is to decide forever to have your heart go walking around outside your body. ” 

Ik vond hem zo vreselijk waar. En onder andere dáárom was het in het begin moeilijk. 

Hoewel ik me niet wil blijven wentelen de kommer en kwel van die eerste babytijd, wil ik ook niet vergeten van hoe ver we komen. Hoe donker het soms werd als Michael de deur achter zich dichttrok om te gaan werken. Hoe raar ik het vond om te praten tegen dat krijsend schepseltje waarvan ik niet wist wat ze wilde (eten, overgeven, pampertje?). Ik heb meermaals snikkend tegen Michael geroepen dat ik het niet begreep, van die roze wolk en die gelukkige moeders, dat het de grootste vergissing van mijn leven was. 

Ik kan inmiddels met zekerheid zeggen dat het wél de beste beslissing ooit was. Om maar iets te zeggen: ik krijg applaus als ik een ei breek in de pan, als ik een vals liedje zing of als ik de kleur van de geparkeerde auto's in de straat ken. 

En nu komt er een tweede (en voor 99% zeker, laatste) prutsje aan en zo traag als die vorige zwangerschap kroop, zo snel vliegt deze voorbij, over anderhalve week zit ik in de helft (en alles moet nog geregeld worden). 

Ik wil ons gezinnetje zoals het nu is in een doosje stoppen, omdat ik er zoveel van hou. Omdat ik blij ben met de routine die we hebben, omdat we zijn gegroeid, alledrie. En tegelijk ben ik ook superblij met het nieuw leven dat ik elke dag beter en harder in mijn buik voel rondfladderen. Maar ik ben ook bang en zenuwachtig. Ik vraag me oprecht af of het nu makkelijker zal zijn, of ik die eerste drie maanden eleganter zal doorstaan. Of ik Olivia niet teveel aandacht en liefde zal moeten ontzeggen. Want het is al begonnen, ze moet nu al haar geliefde borstje missen (de melk is op, al 'drinkt' ze soms nog wel). Of ze niet te jaloers zal zijn. Of we er wel goed aan deden, aan nog een kindje willen...  

En dan post Nina een filmpje van kindjes die hun broertje of zusje voor't eerst ontmoeten, denk ik aan mijn eigen zus en hoe plezant dat is (geweest), wil Olivia meekijken, terwijl ze met haar pop knuffelt en kunt ge mij gelijk bijeenvegen. 

En dan besluit ik nu al maar te beginnen duimen opdat wij in 2016 een nieuwe routine gaan vinden en dat het een goeike zal zijn. 

---

"to thrive" één van mijn favoriete Engelse werkwoorden (ja, ik doe aan favoriete woorden, nog een afwijking waarschijnlijk), het dekt hier perfect de lading alsgetmijvraagt:

°To grow or increase in bulk or stature; to grow vigorously or luxuriantly, to flourish.

°To increase in wealth or success; to prosper, be profitable.

wijvenweek: Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening. - deel1: de serieuze

 

Dat we er met z'n allen wat meer van moeten genieten, van't leven. 

Want dat het zó gedaan kan zijn. 

En dat zeg ik niet omdat het mijn steeds van leven genietende bompa zijn verjaardag was vandaag (de mens had het verdorie heerlijk gevonden, had ie nog 3 gezonde jaren aan dat leven kunnen bijplakken). Of omdat er gisteren zo'n tragisch ongeluk gebeurde -wat verschrikkelijk is, 't zal uw kind maar zijn- maar het blijft -als ik eerlijk ben, en dat ben ik deze week- een ver van mijn bed show. 

Maar omdat ik weet dat het er voor een lief vriendinnetje van mijn zus niet meer inzit, gezellig bijbabbelen met háár zus. En ik daar 6 maanden later wél nog veel aan moet denken, vooral als ik, zoals dit weekend, zoals vroeger, naast de mijne zit op de achterbank in de auto, en voel hoe gezellig dat is, hoe hard ik dat nodig heb, ook. En dat het voor haar vriendinnetje en haar familie ongetwijfeld opnieuw pijnlijk was vandaag. 

Daarom.

Voor wie ook zit te overpeinzen of het nog wel kan, bloggen vandaag. 

Ga eens lezen bij Rini.

Mijn andere, minder serieuze meningen houdt u uiteraard nog te goed.  

Wijvenweek is een initiatief van i. en lilith. 

Wie op één plaats de wijverij wil bijlezen moet naar wijvenblogs.

20.09.2011

De dag waarop wij een brood én een huis kochten (op de sleutel is het nog een tiental dagen wachten). 

Maar ook de dag waarop wij, in de euforie van dit alles, te horen kregen dat een kennis van mijn zus (de zus van één van haar liefste vriendinnetjes) vanmorgen in een zwaar verkeersongeluk omkwam. 22 jaar, begot.

 

En toen moest ik ineens denken aan Mikey. Mikey, de man van Jennie {foodblogster} overleed afgelopen zomer plots. Lezers en vrienden die vroegen of ze iets konden doen om te helpen maande Jennie aan om een taart te bakken. Bij voorkeur een peanut butter pie want dat was Mikey's favoriet.
Eens gebakken moest je je taart delen met je liefste(n), ter ere van Mikey.

Ik vond dat meteen een geweldig mooi idee maar heb geen taart gebakken toen... geen tijd.

Vanavond bakte ik wél een kruimelcake.
Omdat je eigenlijk voor sommige dingen gewoon tijd moet maken.

I ♥ Purl soho

Toen mijn zusje in april een reisje maakte naar NYC was ik stikjaloers. Toen ik er in 2007 naartoe ging had ik mijn creatieve zelf immers nog niet herontdekt. Veel boeken-  en CD-winkels hebben wij toen bezocht maar van het bestaan van Purl Soho, daar was ik toen -helaas- niet van op de hoogte. Inmiddels volg ik al een hele tijd de knutselblog van de winkel maar iets online bestellen, zover was het nog niet gekomen. Ik polste even of de zus zo goed wilde zijn daar een keertje langs te gaan en ik denk dat ze die winkel uiteindelijk half leeg heeft gekocht met de gecombineerde verlanglijstjes van de mama, mezelf en zichzelf.

Ik nam me voor dat het einde van de examens het begin van een knutselmarathon zou zijn en zo gezegd, zo gedaan:

Mijn tweede afgewerkte naaiproject ooit: de liberty baby bib-kit. 

(Mijn eerste naaiproject was een rok, -na twee jaar nog steeds onafgewerkt-. 

Mijn eerste afgewerkte naaiproject was een ovenwant voor mijn zusje.)

Het rode slabbetje was een probeersel (meer over mijn trial en error vind je hier). Maar de drie anderen zijn inmiddels al cadeau gedaan aan een klein boeleke dat afgelopen week geboren werd. En omdat ik vind dat elk baby'tje -dat buiten mijn examenperiode geboren wordt- een handgemaakt cadeautje zou moeten krijgen deed ik er nog een gepersonaliseerd kruiskessteek-slabbetje bij.   

De andere kit die mijn zusje voor me meebracht, en die ik gewoon cadeau kreeg voor mijn verjaardag, was de Liberty coin purse kit. Gisteren probeerde ik het al een keertje... mijn derde afgewerkte naaimachine-project was een feit. 

Nog niet perfect maar omdat mijn zusje nog 2 extra clasps heeft gekocht kan ik mezelf nog verbeteren bij de volgende twee. (En aangezien drie portefeuilles voor één persoon lichtjes overdreven is, wordt er zoiezo eentje gedoneerd aan haar, slim is ze wel natuurlijk.)  

Hoewel het dus nog geen overdonderend succes was, mijn kleingeld zal er -zelfs bij dit eerste probeersel- niet uitvallen en dat is uiteindelijk toch de bedoeling. 

Inmiddels ontdekte ik trouwens dat de Japanse sluitingen (en een pdf van het Japanse patroon) ook dichter bij huis te vinden zijn en dat opent perspectieven, vooral voor u. Als u tenminste een ongeduldige, beginnende naaimachine-knutselaarster bent en als u niet in het bezit ben van een zus die knutselwinkels aan de andere kant van de wereld afschuimt. Het is het ideale naaiprojectje: het is erg gemakkelijk, je kan het maken met een restje stof en het is relatief snel klaar.

En als u dan na al dat knutselen een hongertje hebt gekregen dan kan ik u absoluut couscous met kruiden, granaatappel en halloumi aanraden, inmiddels al twee keer kundig klaargemaakt door M. (en kundig opgepeuzeld door ondergetekende). 

Ik denk dat het mijn nieuw lievelingseten is.

volgens dit recept + halloumi + snuifje ras-el-hanout 

-en voor de intensieve vleeseters + lamskoteletje- 

Smakelijk!

Handmade voor E. (deel 2)

Belofte maakt schuld en daarom blijf ik elke maand trouw cadeautjes maken voor E.

Ik kan iedereen trouwens aanraden om komende kerst cadeaubons uit te delen voor zelfgemaakte spulletjes. Het verplicht je ertoe om je eigen goeie ideeën (of die van anderen) meteen uit te proberen. Zelf bijleren terwijl je bij anderen een lach op het gezicht tovert met telkens weer een nieuw cadeautje op een onverwacht moment, is natuurlijk een andere leuke bijkomstigheid.

Maar nu, wat had ik nog in petto voor E.
de laatste maanden...
Mei
Omdat ik al veel geknutseld had werd het tijd dat E. ook eens de handen uit de mouwen stak. Ik kocht een summer minibook kit van Elise Blaha. Nog mooi op tijd om gevuld te worden met zomerse foto's en warme herinneringen.

Juni
Examentijd en aangezien E. verpleegkunde studeert vloog dit binnen in haar mailbox:



Het mannetje had ik enkele dagen eerder toevallig gevonden op de een of de andere website, helaas heb ik intussen totaal geen idee meer waar ik het vond.

Omdat de foto full frontal is heb ik het patroon kunnen natekenen en heb ik het intussen ook al eens gekruiskessteekt. Ik was niet helemaal tevreden over mijn kleurkeuze dus moet ik nog eens opnieuw beginnen. Het geborduurd en ingekaderd mannetje is uiteraard ook voor E.

Juli
Bloemetjes passen bij de zomer.



Maar omdat deze ketting niet zo heel lang werk is -tenminste, als ik mijn vingers niet aan de tube secondelijm vastlijm, iets wat mij echter wél keer op keer overkomt- en ik ze al voor mezelf had uitgeprobeerd kwam er nog een tweede bij.


De Frida Kahlo-hanger kocht ik bij Akotee en aan een ketting van Veritas bevestigde ik een slotje. Cheap and easy.

Augustus
Stempels, stempels en nog eens stempels!
Mijn augustus obsessie bestond uit lino-mesjes en stempelrubber.

De obsessie van E. is stukjes steen. Getuige dit wondermooie dienblad dat ik afgelopen week cadeau kreeg en nu staat te blinken in mijn huis:


Foto: E.

Omdat ze niet aan haar proefstuk toe is en regelmatig cadeautjes maakt voor familie en vrienden vond ik dat ze die ook moest kunnen signeren! Vandaar, een naamstempel!



September
Het cadeau van oktober had ik oorspronkelijk eerst voor september gepland maar toen E. in mijn voorraad aan het snuisteren was vond ze deze ketting:


Foto: Mk Supplies

Ze vond ze erg mooi en besliste dan dat ze dit als lange ketting wilde, en het voor september geplande cadeau in oktober. Makkelijk zat dus, afmeten, knippen, een slotje erin en klaar.
Oktober

Géén leeuw in een kooi maar een uil!
Ook aan een lange ketting maar dan zonder frul om het hangertje goed tot zijn recht te laten komen. De 'kooi' kocht ik in Canterbury, met als enige doel er uilen in te stoppen.



Toch is niet alleen de voorkant van de ketting de moeite, in Canterbury kocht ik immers ook magnetische sluitingen. Très cool!



En omdat een ketting toch helemaal niets is zonder een paar aangepaste oorbellen:


En dan ga ik nu nog wat nadenken over wat ik de komende twee maanden nog kan maken.

Bompa 14.03.1921 - 09.07.2009

Goeiemorgen,

----

Eerst en vooral willen wij vanwege de hele familie ook iedereen met een andere overtuiging bedanken voor hun aanwezigheid. Het doet deugd dat ongeacht de overtuiging de liefde voor onze bompa ons samenbrengt.

----

Voor u staan de twee zondagskinderen van de familie, al zijn we vandaag triest toch beseffen we dat we

-op zijn antwerps-, onze beide pollekes mogen kussen met onze grootouders. 

Alle vier dragen ze ons op handen, en wij hen.

Het is dan ook opnieuw erg moeilijk voor ons om afscheid te nemen van een bompa. Inderdaad, een paar jaar geleden stonden we voor hetzelfde pijnlijke afscheid. Intussen leerden we wél dat de goeie momenten blijven leven, maar het blijft hard.

Dus, lieve lieve bompa van Heppen, want dat typeert je ten voeten uit, onze bompa en verliefd op je mooie huisje in Heppen. We willen van dit moment gebruik maken om een paar van die goeie momenten te delen met iedereen aanwezig. Jij mag dan wel bescheiden zijn maar je weet wat voor een flapuit deze kleindochter is dus ik ga ervan uit dat je’t ons niet kwalijk zal nemen.

Toen Esther en ik afgelopen week op de trein zaten probeerden we een aantal ideeën neer te schrijven voor dit tekstje. Een paar dingen die altijd terugkwamen in min of meer andere versies waren dat je een bescheiden levensgenieter was. Zoals de bompa uit de Werther’s echte reclame, snoepjes die ook vaak in je auto te vinden waren. Het genieten van een goed glas wijn en lekker eten hebben -wij allemaal- van jou geleerd.

’t Begon al ’s morgens met een lepeltje honing en een in de koffie gesopt speculaasje. Verder werd er ook goed voor je gekookt, een maaltijd die steevast gevolgd werd door koffie met koekjes. En als we de doos danish butter cookies te dicht in je buurt durfden zetten, nam je met deugenietenlichtjes in je blauwe ogen van elke soort één koekje.

In de herfst aten we dan de door jou gemaakte kastanjetaart, en jawel bompa, we beloven plechtig, deze herfst eten we ze opnieuw, in jouw gedacht.

Ook eten en plukken we nu nog de vruchten uit de tuin waar je zo fier op was, als sinds we klein zijn smullen we aardbeien, erwtjes, asperges, stekebezen, rode besjes en nog zoveel meer door jou met liefde gekweekt. Wanneer we vroeger wortels gingen stelen, ze afspoelden onder het kraantje buiten en ze dan op begonnen te smullen kon jij zo fier naar ons zitten kijken. Stilzwijgend maar genietend en met de pijp in de hand. Bompa, wist je trouwens dat ik altijd blij was dat mijn dekentje naar Heppen rook, wat eigenlijk betekende een combinatie van de geur van pijp en de geur van de stoof?

Samen met jou gingen we in de schuur hout halen voor de stoof. Toen we net iets minder wogen was dat het startsein voor dolle ritjes in de kruiwagen. En wij maar lachen.

Ook –altijd- goed voor een brede lach op ons gezicht waren je deugenietenverhalen over vakanties bij ma tante Germaine, waar jullie broers karamazov, als kleine jongetjes, gingen vissen op kippen of de verhalen over de reus van Chimay en de krabbekes.

Toch, over de oorlog sprak je nooit. Dat was een afgesloten hoofdstuk, waarom stilstaan bij de verdrietige dingen in het leven als je ook de goede kan herinneren hé bompa.

Daarom zullen wij blijven onthouden hoe je de bomma vol liefde hielp met het opzetten van tentoonstellingen, hoe je ons helemaal op’t eind bleef troosten, ons aaide, vanuit je bed naar ons wuifde en kushandjes toewierp. Hoe je bij elk afscheid een kruisje op ons voorhoofd drukte en bezorgd was of we onze gordel wel aanhadden. Hoe je zovele kerstcadeautjes voor ons knutselde en nog zoveel meer.

Maar bompa, voor nu, zoals we zoveel zeiden de laatste weken, rust nog maar een beetje.

Je hebt het verdiend.

Tekst zoals ik die samen met zus E. (vet) morgen zal voorlezen in de kerk.