Mijn ei. Mijn windei.

Omdat het ongeveer bij 1/10 zwangerschappen misgaat en ik dus vast en zeker niet de enige ben. Omdat ik wil dat vriendinnen die het ook moet overkomen weten dat mijn oor luistert. Omdat er misschien wel iemand die ik ken, afgelopen week achter haar computer zat, onze aankondiging zag en dacht waarom zij wel en ik niet. Want het is géén taboe en ik durf eerlijk toe te geven dat ik het ook een tijdje moeilijk gehad heb met de bollebuikfoto's van een vriendin. Maar vooral omdat ik het beste met mijn eigen hoofd omkan als ik de dingen van mij af kan schrijven, ook al was ik niet klaar om dit verdriet te delen toen het ons overkwam. Omdat de winter zo donker was, als de lente licht. 

Mijn lief kindje dat er nooit zal komen, dat er nooit echt geweest is zelfs. Want de cellen die jou hadden moeten worden stopten al snel met delen, enkel de cellen die jouw huis zouden worden bleven groeien. In plaats van een kindje was er een windei. 

Even tussen haakjes: wat een vreselijk woord, kan daar nu echt niets beters voor verzonnen worden? 

Mijn lijf wilde zo graag een huis voor je bouwen, en ook in ons echt huis werd er al plaats voor je gemaakt (zo gauw de belastingen ons geld zouden terugstorten that is).

Om over de plaats in ons hart nog maar te zwijgen. Zelfs al was ik maar 8 weken zwanger, laat niemand je iets anders wijsmaken. Jij was zó vreselijk welkom. Wat had ík je graag ontmoet. Wat had je papa je graag ontmoet. En zelfs je zus wees al naar mijn buik als we vroegen waar de baby was.

Nee, het is waar, een kindje verloren we niet. We verloren wél de verwachting van een kindje. Op een goeie dag (lees: eentje met matig bloedverlies want dat begon al snel na de positieve test) fantaseerden jouw papa en ik over de indian summer, wanneer je geboren zou worden: eind augustus, begin september. Hoe we met jou in de draagdoek en met je grote zus naar de speeltuin zouden gaan, hoe we 2 kinderen zouden managen (niet waarschijnlijk!), hoe we jouw zus van en naar school zouden brengen,...

En nu ik het toch over je zus heb, zij was zonder twijfel onze grootste steun. Met haar zotte kuren haalde ze ons telkens weer uit een dipje. Wat moet het moeilijk zijn om dit mee te maken vóór je een kindje hebt, zeiden we tegen elkaar, dan kom je pas echt met lege handen thuis. Jouw papa zei daarom altijd tegen mij, je mag verdrietig zijn maar niet ongelukkig, want we hebben hier al 10+kg. geluk rondlopen. En hij heeft overschot van gelijk. Dat het vruchtzakje uiteindelijk 'geboren' werd toen hij mij hard liet lachen maakte de cirkel rond.

Lief kindje dat er nooit zal komen, door jou ben ik een cijfer in een statistiek. Een cijfer waarvan ik, waarschijnlijk nogal naiëf, had gedacht dat ik het nooit zou worden, want zwanger zijn en blijven, daar was ik goed in. Hoewel ik, nu ik erop terugkijk, met zekerheid kan zeggen dat het allervreselijkste de onzekerheid was waarin we een dikke 3 weken vertoefden, niet het mislopen an sich. Dankzij(?) het bloedverlies dat kort na de positieve test startte hielden we daar immers al snel rekening mee.

Ik moest altijd een beetje in mijn mond overgeven van mensen die naar hun ongeboren baby verwijzen met het woord wonder. Lief kindje dat er nooit zal komen, danku om mij te doen inzien, dat het kindje dat nu in mijn buik groeit toch een héél klein beetje veel een wondertje is.

------------------

Omdat ik zelf ook héél veel heb gehad aan de posts van anderen, nog een paar linkjes:

Lienweb - Mona's blog - Roeline - i. - Aidan - Elja

There, i said it

Ik heb al 5 maanden een relatie met een 19-jarige, maar niet lang meer, morgen wordt ze 20.

't Was een doodnormale maandagavond, een week na het herseninfarct van de bomma en 5 dagen voor kerst, wanneer ons, de dochters van toen 23 en 26, dit "blijde" nieuws gemeld werd.

Plots werd ik dus lid van een clubke, een clubke waarvan ik niet had gedacht dat ik er ooit nog lid van zou worden. En toch, instinctief, wist ik het, toen ik die bewuste dag het 'kunt ge vanavond langs huis komen, ik moet u iets vertellen'-voice mail bericht beluisterde. Hoewel, eerlijk, dat van 't is een 19-jarige had ik niet kunnen bedenken, niet in mijn zotste, meest over the top-scenario's. Tot op de dag van vandaag vind ik ook dat stuk op zijn minst gezegd behoorlijk hallucinant, om van andere, minder fraaie, woorden nog maar te zwijgen.

Maar terug naar het clubke waarvan ik eigenlijk liever geen lid had willen zijn. Pas op, begrijp me niet verkeerd, nu ben ik nog groen en ongemakkelijk maar mettertijd zal ik me er vast meer op mijn gemak voelen. Ik bedoel, ik vertoef alvast in goed gezelschap, want mijn zuske (topwijfie!) is er ook. Al is de medaille wel dubbel, want héél véél van mijn liefste vrienden zijn er niet (maar dat ze dat vooral zo houden). In mijn vriendenkring sinds 15 jaar, zijn er een drie medeleden, en nog een vierde waarvan ik het pas onlangs ontdekte.

Sinds de eerste heftige reactie {genre: amaai, ik schaam mij dood - op naar de marginaliteit!} wat weggeëbt is durf ik er -bij gelegenheid- ook meer en meer voor uitkomen. Bijvoorbeeld onder mijn collega's ontdek ik zo regelmatig nog mede-binnenstaanders. Maar ze zijn schaars, toch in mijn leeftijdscategorie of circle of friends.

Wat ik inmiddels wél al tot in den treure, als reactie op mijn openhartigheid, gehoord heb, zijn de ik ken iemand die [insert eender welk praatje over een horror-scheiding]-verhalen. Wellicht troostend bedoeld maar altijd afkomstig van mensen die geen lidkaart hebben.

In het begin vond ik het trouwens best zotjes dat ik al verschillende jaren collega ben en zulke dingen nu pas te weten kom. Maar achteraf bekeken geef ik mijn collega-clubleden ook geen ongelijk, mensen zijn immers vaak enkel en alleen uit op de sappige roddels (en zelf en mens zijnde, neem ik ze dat niet kwalijk). Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de -aan mij- meest gestelde vragen van de laatste 6 maanden, -in deze volgorde- de volgenden zijn: Hoe is het met je mama? Houdt ze zich sterk? Is je papa nog altijd samen met zijn poppemie? En daarna -soms-: Hoe is het met u?
Want ja, ook mijn mama is lid geworden van een clubke.
En mijn papa heeft naast een lief ook een lidkaart verworven.
Ik erken dat.

Maar vanaf je lid wordt van het clubke waar mijn zus en ik lid van zijn, krijg je ook zélf een hoop zorgen, dromen en spoken in je hoofd. Zorgen, dromen en spoken die je, als je niet in het clubke zit, onmogelijk kan vatten. Ik dacht dat de zorgen, dromen en spoken mij, inmiddels al bijna 4 jaar uit huis, en druk bezig met mijn eigen 'gezinnetje' (zelfs al zijn dat dan 2 katers en een lief), niet zo hard zouden raken, en toch merk ik nu al, dat ik anders naar de dingen kijk.

Als het misloopt in de relatie tussen je ouders dan zijn zij daar allebei samen verantwoordelijk voor en dat is niet jouw schuld, dat weet je. Maar als kind van, plooi je zoiets ingrijpends willens nillens toch altijd weer ergens op jezelf terug.
Je gaat ervan nadenken en je krijgt dromen, spoken en zorgen in je hoofd. 

Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen is, dat ik toch harder geraakt ben dan ik aanvankelijk had gedacht en dat ikzelf daar nog elke dag mee om moet leren gaan. En ook dat ik echt niet de behoefte heb om er heel de tijd over te willen praten. Want dat ik véél liever op café ook eens niet op mijn ouders, verantwoordelijk voor de lidkaart, die brandt in mijn veel te dikke portefeuille, aangesproken wil worden. Maar dat het tegelijkertijd ook extreem veel deugd deed om onlangs door een andere mede-binnenstaander erkend te worden in mijn eigen bombardement van zorgen, dromen en spoken.

Dat ze meteen -en uitsluitend- vroeg: hoe gaat het met u.
En dat ze zei, ik begrijp hoe't voelt en dat ik echt wist dat ze het begreep.
{zelfs al was het laat, en lawaaierig, en deden we daarvoor nooit zo van gooi uw hart eens op tafel}

Deze blogpost (geïnspireerd op de babbel met S. en op de openhartige blogposts van R.) werd niet geschreven om te kwetsen, maar omdat ik geen zin had om hier nog langer te zwijgen of gespeeld vrolijk te komen doen terwijl ik daar niet altijd evenveel zin in heb. 

Ik heb goeie hoop dat -nu dit eruit is- ik binnenkort weer 

oprecht vrolijke content uw richting uitstuur. 

Ik kan echt keigoe

vlammende brieven schrijven, zo goed dat ik ervoor betaald zou moeten worden. 
Die €800 die de huisbaas ons tóch nog moet, zou een goei begin zijn, bijvoorbeeld. 
Grmbl.

20.09.2011

De dag waarop wij een brood én een huis kochten (op de sleutel is het nog een tiental dagen wachten). 

Maar ook de dag waarop wij, in de euforie van dit alles, te horen kregen dat een kennis van mijn zus (de zus van één van haar liefste vriendinnetjes) vanmorgen in een zwaar verkeersongeluk omkwam. 22 jaar, begot.

 

En toen moest ik ineens denken aan Mikey. Mikey, de man van Jennie {foodblogster} overleed afgelopen zomer plots. Lezers en vrienden die vroegen of ze iets konden doen om te helpen maande Jennie aan om een taart te bakken. Bij voorkeur een peanut butter pie want dat was Mikey's favoriet.
Eens gebakken moest je je taart delen met je liefste(n), ter ere van Mikey.

Ik vond dat meteen een geweldig mooi idee maar heb geen taart gebakken toen... geen tijd.

Vanavond bakte ik wél een kruimelcake.
Omdat je eigenlijk voor sommige dingen gewoon tijd moet maken.

38

Als je mij ergens deze vorige jaren bent tegengekomen en het ging over werken en studeren dan durf ik mijn hand ervoor in het vuur stoppen dat je mij "oh ik kan niet wachten om fulltime te werken" hebt horen zeggen. Meer centjes en vooral minder schoolwerk waren mijn hoofdzakelijke beweegredenen. Nu puntje wat dichter bij paaltje komt (lees: vanaf morgen en voor de komende 40 jaar, minimum) piep ik wel een beetje anders. Gezaagd dat ik daarover al heb tegen M., ge kunt het u niet voorstellen. 

Dat is dus wel:
-dubbel zoveel werken*, maar niet dubbel zoveel centen
*Ik heb wél de dikke chance dat ik kan blijven werken op mijn studentenwerk van bijna 7 jaar, de plaats waar ik ook de man van mijn leven vond. Zeker niet dát waar ik mijn hele leven van heb gedroomd maar hopelijk een opstapje en ervaring die kan leiden tot een job in 'de cultuur'. Pers en communicatie van 'iets cultureels' (museum, uitgeverij, theatergezelschap, distributeur,...) mogen verzorgen of betaald worden om hele dagen te knutselen is wél de droom, al lang. Helaas liggen die jobs niet voor het rapen.  
 -geen middagdutjes met de poezen meer
-veel minder M.
-geen knutselmiddagen gecombineerd met slechte realitytv
-niet meer naar de supermarkt wanneer het daar kalm is
-geen blogs + een tas koffie voor de eerste 2 uur na het opstaan
-gedaan met mijn schoon leven (daarom dat ik vandaag letterlijk heel den dag op mijn badonkadonk heb gezeten, tot na de noen mijn pyama heb aangehad en die na mijn uitgebreid bad heb geruild voor een joggingbroek, mijn haar extreem slonzig was, ik blogs heb gelezen, foto's heb gelabeld, slechte realitytv heb gekeken en vooral niet heb ingepakt, nah!) 

Maar met een eigen huis, !yay! komt verantwoordelijkheid, dus vanaf morgen ben ik groot en volwassen en gewassen op een degelijk uur, ofikdatnuwilofniet. En omdat een voorbereid vrouw er twee waard is, en omdat ik niet de financiën heb om elke dag uithaaleten te kopen zoals sommige van mijn collega's, ben ik gisteren rond de middag mijn keuken in gekropen en er zo rond een uur of negen in het gezelschap van mijn lief lief weer uitgeraakt. 

Resultaat: 3 porties chili con carne, 2 porties pesto, 5 porties courgette&waterkerssoep, 11 porties lasagna (4 veggie - 7 vlees), 2 porties witloof in de oven, 7 porties peekes+zoete aardappelstoemp, 1 portie witloofstoemp, 4 porties spinaziestoemp en 2 porties pompoenstoemp. En toen zat de diepvries vol en was de tupperware-schuif desolaat & verlaten, terwijl die normaal -zoals het een tupperware-schuif betaamt- uit zijn voegen barst. 

Stoemp tot het onze oren uitkomt dus, dagelijks, vanaf volgende week. Want de ingrediënten voor couscous met groene kruiden en granaatappel, risotto met champignons en peterselie, gevulde paprika's, nasi goreng, tikka masala en tortellini's werden ook al gekocht, maar nu had ik de -bij nader inzien niet zo doordachte- beslissing gemaakt te beginnen met gelijk 7,5 kilo aardappelen te snijden, koken en stoempen. 

Op het 'nog te kopen voor het huis-lijstje' werden dan maar meteen een 2e diepvries en tupperware-pottekes bijgeschreven. We weten weeral waarvoor we dat doen, gaan werken.

De ware toedracht

van het woord brainfreeze ken je pas als alle kranen in huis onaangekondigd dienst weigeren, je je ingezeepte haar dringend moet uitwassen omwille van het help-ik-moet-over-45minuten-beginnen-werken-fenomeen en het enige water dat je kan vinden een fles MontCalm van den Delais is,
die helaas recht uit de ijskast komt. 

Brainfreeze², ik zeg het u.

gelukkig had ik tussen al het gevloek nog even tijd om een foto te nemen voor uw aller vermaak

Bompa Phil ♥ 28.04.1930-03.04.2011

Lieve bompa Phil, je wist het niet maar, nadat mijn twee bompa's overleden zijn heb ik jou -met goedkeuring van M.- als mijn eigen bompa geadopteerd. 

En nu ben je er niet meer.

Ik herkende veel van mijn eigen bompa's in jou en ik was altijd blij wanneer ik met feesten over je aan tafel mocht zitten. Zo kon ik je in 't oog houden wanneer je zat te genieten van familie, je campari orange en lekker eten. Ik dacht oprecht dat we jouw 81e verjaardag eind deze maand nog een beetje zouden vieren, ook al was je ziek.

En nu ben je er niet meer.

Een paar maanden geleden had ik zelfs nog gezworen dat jij binnen een paar jaar, even ongeduldig als toen M. geboren werd, als fiere overgrootvader zou komen kijken naar onze spruit.

En nu ben je er niet meer.

Je wilde niet meer naar buiten in de 'kar' maar tegelijkertijd kon je ook al niet meer wachten om dat toch nog eens te doen. Want het huis te bekijken dat wij kochten, daar zou je wel een uitzondering voor maken.

En nu ben je er niet meer.

Het -van je pensioen genieten- was nog maar net begonnen.

En nu ben je er niet meer.

De voorlaatste keer dat ik op bezoek kwam, vroeg je nog streng hoe het nu zat met 't school. En eergisteren hoorde ik mezelf enkel tegen Bonneke vertellen over de bijles.

Jij bent er niet meer.

In de schuif nog een half doosje sigaren van met kerst.

En nu ben je er niet meer.

Bonneke ging zondagavond frietjes maken, met mayonaise en pickels, zoals je had gevraagd.

En nu ben je er niet meer.

Lieve bompa Phil,

We zorgen voor Bonneke en voor de Philmobiel.

We hopen dat er vier fiere overgrootmoeders rond de wieg in ons eigen huis zullen staan.

We vertellen onze kindjes verhalen over de fantastische bompa's die wij hebben mogen leren kennen.

We zullen je missen.

Japan...

absoluut terecht het onderwerp van menig blogpost de laatste week. En ook hier, ten huize indestad wordt met grote ogen gekeken naar de hallucinante beelden die we te zien krijgen.

Nu moet u weten, eerst had ik bitter weinig met Japan. Maar toen ik in december 2004, mijn lief lief leerde kennen, veranderde er veel, niet in het minst ook mijn onverschilligheid daaromtrent. Toen wij 2 weken samen waren vertrok hij immers naar het land van de reizende zon voor een drie-weken durende culinaire rondreis.

Het is door zijn toedoen dat ik Lost in translation bekeek. Door zijn toedoen dat ik de mooie foto's van Danny Choo (inderdaad de zoon van Jimmy), bento's, manga's, muji (niet de kat maar de winkel naar dewelke hij vernoemd is), washi tape, gashapons, okonomiyaki en de beste (knutsel)magazines en stoffen ontdekte. Het is door zijn toedoen dat ik de dagelijkse gewoonten en gebruiken, zoals met stokjes eten of het teken voor boekenwinkel, leerde kennen. 
Het is door zijn toedoen dat óók ik werd gebeten door een land waar ik nog niet eerder kwam. 

Sinds M. terug is, en ik zijn reis -op video- meermaals meebeleefd heb, dromen we ervan om samen enkele weken door Japan te trekken. Omdat onze financiën het huis-koop-gewijs momenteel nog niet toelaten om dat te betalen, vangen wij dat gemis op door tripjes naar Parijs. Yay! voor een grote actieve Japanse community op een kleine drie uur van onze deur. 

Maar ooit, ooit zien wij er de bloesems, dat staat vast. 

Behalve de bloesems, Tokyo en Hirosjima stond ook Tashirojima, ofte cat island hoog op het lijstje. Het is de plaats waar 100 bomma's en bompa's en nog veel meer poezen hun oude dag doorbrengen. Een eiland dat vlakbij Sendai en dus ook vlakbij het epicentrum van de aardbeving ligt. Volgens de eerste berichten vorige week was het eiland helemaal verdwenen maar nu blijkt -gelukkig- dat het allemaal wel meevalt. Er is schade en amper bevoorrading, maar de mensen en poezen maken het -gezien de omstandigheden- goed.

Helaas zijn er nog meer dan 1000 keer zoveel mensen waarvoor het niet goed afgelopen is: huis kwijt, familie kwijt, vrienden kwijt, foto's kwijt, stad kwijt met nog eens een kernramp en vrieskou erbovenop. 
Ik mag er niet aan denken. 

Vandaar ook hier een warme oproep om te geven wat je zelf kan missen.

 

Je kan gewoon geld overschrijven. Bijvoorbeeld naar het Rode Kruis. Op het rekeningnummer 000-0000053-53 (Rode Kruis-Vlaanderen) met vermelding 'Help Japan' - IBAN BE53 0000 0000 5353 - BIC: BPOTBEB1

Je kan meedoen met de loterijen die verschillende online winkeltjes organiseren: koop een biljet (waarvan de opbrengst volledig naar Japan gaat) en maak kans op een mooi pakket. Meer info vind je onder andere bij mr. kitly of bij tokyo textiles.

Of koop iets in winkeltjes die de opbrengst (volledig of gedeeltelijk) doorstorten aan het goede doel: This & that from Japan voor al uw Japans knutselgerei. Hide & Seek voor de coole t-shirts en mooie kaartjes en prints vind je bij shop Japan.

Zelf kocht ik de print 'Land of the rising kitten' bij Pussies on parade, een webwinkel met poezenprints. Het kost $16 (verzending naar België inbegrepen), dat is omgerekend zo'n €12. 

Bij Hello Sandwich (een blog die ik zelf volg) kon ik niet weerstaan aan de lieve oproep om het pdfje van het Gift wrapping magazine te kopen. Dat magazine stond al een tijdje op mijn lijstje en nu het volledig ten goede komt aan slachtoffers in Japan had ik een goed excuus om -amper- $5 (€3,6) uit te geven. Nog geen tien minuten later zat het magazine al in mijn mailbox. En het is geweldig, je krijgt zo'n 60 pagina's vol tips om cadeautjes leuk in te pakken.

Koop iets bij bovenstaande winkeltjes. 

Geef wat je kan missen.

Help.

MERCI

-dat ik je heb mogen leren kennen en je mij altijd met een 'dag schatteke' in je huis verwelkomde.

-dat jij, hevige Beerschotsupporter, mij dat knalrode verjaardagskaartje niet kwalijk hebt genomen.

-voor je verhaaltjes, vooral toen we laatst kwamen 'bompa-sitten' en toen je -hoewel zichtbaar moe- toch nog aan het vertellen ging. 

-voor het steeds weer tonen op de -strategisch naast de tafel gehangen- kaart van Italië waar nu juist de wijn die we dronken vandaan kwam. Ik hoop van harte dat je nog hebt kunnen genieten van de flessen die we je met je verjaardag in mei gaven. 

Peter, ik zal je herinner als een fiere man, de bompa peter van mijn lief, die zittend aan het hoofd van de tafel, genoot van zijn familie en van asperges, botersaus, patatjes en een eitje, met veel liefde klaargemaakt door zijn Julia. 

Hopelijk vind je het goed dat ik van plan ben om M. op tijd en stond wat asperges (en grappa) te serveren om jou te gedenken...

We zullen je missen.

6245105

Over hoe 7 cijfers je droef kunnen maken,
Hebbes-code: 6245105, nu wordt het écht.
De bomma haar huisje, dat ze 34 jaar geleden kocht, staat te koop.

Boos boos boos

De afgelopen maand was ik vooral bezig met -even- examens afleggen en -vooral- vakantievieren. Oorspronkelijk wilde ik jullie dan ook als comeback postje entertainen met "een maand in het leven van sarahindestad maar dan in het kort" Gelukkig voor jullie, gebeurde er vandaag iets waar ik heel erg boos van werd en dan belaag ik je maar met een ander verhaaltje.

Ik ben dus heel erg boos omdat Ugly, deze mooie lelijkaard (een lapjeskat met de juiste lapjes op de verkeerde plaats)

er niet meer is. Vooral de manier waarop maakt me telkens wanneer ik eraan denk totaal mottig.

Maar first things first: Ugly is mijn bomma haar lieve poes die ongeveer 12 jaar geleden over de haag werd gezet. Het over de haag zetten van poezen is iets wat wel meer gebeurde 'op den buiten'. Telkens opnieuw nam mijn bomma de poezen in haar huis en haar hart, ze verzorgde ze en probeerde er een goeie thuis voor te vinden.
Een paar weken voor Ugly aangewandeld kwam was er nog een heel nest afgezet. Een aantal belandden onder de vuilniskar, de enige grote auto die wekelijks voorbijrijdt (yep, zo afgelegen woont ze). De rest van het nest werd vakkundig door de bomma van een thuis voorzien, Boris bij haarzelf, Picasso bij mijn ouders en de rest bij onze vriendinnetjes.

Wanneer Ugly een paar weken later de tuin binnengewandeld kwam is mijn bompa de eerste die haar ziet. Schrikken doet hij niet, maar hij zegt wel tegen de bomma: raak ze niet aan! ze heeft schurft, kom maar niet te dichtbij. Wanneer ze wat later dan toch maar dichterbij gingen kijken bleek dat het schurft gewoon de fout geplaatste rosse plekjes waren op haar vacht. Eh voilà, schone lelijkerd Ugly had hun hart veroverd.

Nadat Boris een paar jaar later stierf, omdat hij van een bespoten veld gegeten had, bleek Ugly eens te meer een blijvertje. Ze was een lieve poes, dikke vriend van bompa en altijd samen in de tuin.
's Avonds bij het TV. kijken was het comfortabelste plekje bompa's knie! Ook ging ze mee wandelen rond de tuin. Bij de bank aangekomen (ongeveer halfweg, yep ook een grote tuin, daar bij mijn bomma) werd je verwacht Ugly te aaien alvorens verder te gaan.

Vanmiddag lag Ugly zoals steeds heerlijk in de tuin te slapen, toen 2 Boxers zonder halsband of baasjes de tuin binnen kwamen gelopen. Omdat mijn bomma gegrom en gemiauw hoorde is ze naar buiten gegaan. Daar zag ze hoe één van de honden haar lieve poes in zijn muil hield en niet wilde lossen. Na veel geroep en getier zijn de honden gelukkig afgedropen. (We mogen van geluk spreken dat mijn bomma er niets aan heeft over gehouden!)
Ik kreeg telefoon dat Ugly en bomma allebei goed verschoten waren maar dat Ugly op het eerste gezicht niet meer dan wat schrammetjes had.

Mijn gedacht op dat moment, oef... want
mei/juni: bompa gaat plots erg achteruit
juli: bompa gaat stilletjes van ons weg
augustus: de beslissing valt, we moeten de bomma haar huisje verkopen
Zij kan er niet alleen blijven wegens te afgelegen, op een uur rijden van waar de rest van de familie woont en geen rijbewijs. Noch mijn ouders noch M.+ik of de bomma kunnen de onderhoudskosten van haar huidig huisje + een appartement in de stad voor haar betalen. Pijnlijk want heel ons leven ligt daar, hun huisje was een oude boerderij die ze kochten+renoveerden ze toen ze nog hun fotowinkel hadden. Toen kwamen ze enkel in het weekend naar daar, na hun pensioen (een goeie 20 jaar geleden) zijn ze er ook gaan wonen. Elke vakantie en ook heel vaak in het weekend gingen we naar hen, ravotten in de grote tuin, spelen, leven. Het is een deel van ons, ook omdat het net daar is dat bompa stierf, thuis. Ik kan het me nog steeds maar moeilijk voorstellen dat ik er nooit meer in de tuin zal zitten.

september: chance dat Ugly niets ergs heeft, want na dit alles ook nog Ugly weg, dat overleeft mijn lieve bomma niet.

Tien minuten later krijg ik telefoon dat Ugly is ineengezakt en overleden. Bomma huilen, Sarah huilen (nota bene in het midden van de grote winkelstraat en ik schaamde me zelfs niet).

Ik begrijp niet dat deze mensen die gevaarlijke honden hebben, niet de verantwoordelijkheid nemen om ervoor te zorgen dat ze niet uitbreken. Want, als ik mijn bomma mag geloven, de honden waren helemaal niet verwaarloosd of hongerig. En als ik dan nog eens iets mag zeggen, een agressieve hond hoort een muilband aan te hebben.
Ik mag er niet aan denken dat het in plaats van Ugly, de bomma of een kleutertje was geweest!
Ik krijg er boebelen van.

En jij Ugly, lief beest, ik vind het top dat jij de laatste twee maanden op het plaatske van bompa sliep in bed,
ik kamde je zo graag met dat onnozel paars kammeke.

Pleziertjes en verdrietjes van de afgelopen week...

Verdrietjes top 3:

1. Een paar weken geleden werd bij mijn bompa beginnende dementie vastgesteld. Dat betekent dat ik nu dubbel erfelijk belast ben, want de andere bompa, die in december 2005 overleed, leed aan de Ziekte van Alzheimer. Wat mij betreft dé gemeenste ziekte ooit. Vergeten wie je bent, wie anderen zijn, waar je vandaan komt en naartoe gaat als mens. Vreselijk!
Toch besefte ik afgelopen week dat er wel meer extreem gemene ziekten zijn: Begin 2006 heeft mijn bompa heel positief gezind een behandeling voor darmkanker gevolgd. Afgelopen week werden er tijdens de halfjaarlijkse follow-up scans uitzaaiingen gevonden in longen en nieren.
Ook vuil dus: kanker die in je blijft kankeren en af en toe heel gemeen en achterbaks weer wat sporen nalaat op andere plaatsen in je lichaam. En dat bij die lieve 87-jarige mens!

2. Afgelopen week werd mijn mama geopereerd aan een hopelijk (we wachten nog op de resultaten) vrij onschuldige aandoening. Tijdens die operatie werden -bij het inbrengen van een buisje in de keel- haar amandelen geraakt. Ze begonnen te bloeden en moesten door een neus-keel-oor-arts genaaid worden. Intussen zijn de amandelen beginnen ontsteken en nu ligt ze na de dagkliniek voor operatie woensdag, sinds vandaag opnieuw in het ziekenhuis voor een antibioticakuur/boost. Morgen volgt nog een scan en dan kan ze -hopelijk- thuis verder de antibioticakuur afmaken.

3. We hebben na ettelijke uren immo-zoeken en vele appartementbezoekingen nog steeds niets gevonden. De uiterlijke verhuisdatum, 5 december, komt steeds dichterbij...

Pleziertjes top 3:

1. Gedeelde plaats tussen diner voor mama/papa en zus + filmbezoek op maandag en het leren van het familierecept van de bompa:
Bûche de marrons au chocolat (stiekem al meer dan een week geleden, maar dat was écht plezant!).
Enkele sfeerbeelden:


2. Mijn lieve poezen die telkens weer schattig en soms ook een beetje deugenieterig uit de hoek komen.

In de categorie schattig:
Gisteren zat Muji op mijn schoot terwijl ik in bad zat en hij was echt verschrikkelijk lief met het water uit de kraan aan het spelen. Floris heeft mij vanmorgen helemaal vertederend wakkergeknuffeld.

In de categorie deugenieterig:
Muji springt tegenwoordig via de kubus op de tv dan op de kast en dan nog wat hoger op de andere kast (hoger dan 230cm.). Hij maakt zijn naam als klimmer dus helemaal waar. Toch is hij een beetje een 'flauwe' want meestal durft hij er daarna niet meer af!

Floris heeft mij daarstraks dan weer uitgekleed, ik had een wikkeltrui aan en hij heeft het strikje op mijn rug stiekem losgemaakt terwijl ik aan tafel zat!

3. Vrolijk marktbezoek op zaterdag. We kochten allemaal hele lekkere dingen: olijven, zongedroogde tomaten, geitenkaas,... Dronken lekkere muntthee en aten Marokkaanse pannenkoek (ja, lap, ook hier ken ik de naam weer niet van! -de naam hangt wel aan het kraam zelf, meen ik me te herinneren). Verder was ook de grote ontdekking dat mijn favoriete groentenkraam van de Sint-Jansplein-markt, waar je mij op woensdag/vrijdag al eens kan vinden, ook op de Theaterplein-markt staat. Yay!

En ook:
vakantie die werd goedgekeurd

én schadevergoeding van huisbazen ontvangen (uiteraard, 14 dagen te laat...)

én een vriend die papa wordt
(ik heb veel maakspullenvoorbabiestutorials! Yay!)

én reservatie gemaakt voor een etentje tijdens de restaurantweek.

Op naar de volgende week...

Over kogels, kerken, kronen en kurken.

Yep, de kogel is door de kerk. Wij verhuizen! Zoals jullie al wel weten hebben wij heel veel problemen (gehad) met de beerput die uitgeeft op onze koer. Hij loopt onder de koer, tweede kamer en slaapkamer. Deze beerput zorgde niet alleen voor stank maar vooral ook voor schimmel, vocht en andere vetzakkerijen.

Eigenlijk komt het in het kort hierop neer:
*onze tweede kamer hebben wij -sinds wij hier wonen- op geen enkel moment deftig kunnen gebruiken, bijgevolg staat alles wat daar terecht moest komen al bijna 6 maanden in de living
*vele van onze spullen: handdoeken, schoenen, (was)manden, kasten, handtassen,... raakten beschadigd*tweede kamer werd eind augustus na veel klagen en zagen (van ons) afgekapt, behandeld en terug bezet
*veel wachten ook, de werkmannen kwamen immers meer niet dan wel
*half september werd er dan nieuwe laminaat én plintjes gelegd in de tweede kamer
*half oktober was de schimmel helemaal terug in de tweede kamer (ook op en tussen de plintjes en laminaat!)*toen de laatste weken de schimmel zich ook nog in de keuken begon te manifesteren (beschimmelde pastadozen, beschimmelde houten snijblokken,...) was voor ons de maat vol!

Doe hier nog een snuifje van het volgende bij: laminaat die omhoog kwam, lekkende lavabo's, vliegskes, aangetekende brieven die niet aankwamen, afspraken die werden afgebeld, de huurwaarborgrekening die pas eind september werd geopend,...

En je kan wel begrijpen dat we het hier niet meer zagen zitten.
Na veel gepalaver hebben we dan vanavond een akkoord bereikt met onze huisbazen, die wij ook al eens schertsend 'de Willie en de Wallie' plegen te noemen. Het akkoord is uiteindelijk bijna geworden wat we wilden, dus vanavond hebben we dan maar meteen een kroon ontkurkt!

We gaan verhuizen in de eerste week van december, dat betekent dus dat we stilaan beginnen met inpakken. We eten onze diepvries leeg en we schuimen intussen ook weer allerhande sites af op zoek naar een volgend nest. Een eerste afspraak voor bezichtiging werd al gemaakt.

Ondanks de laatste 6 maanden zijn we nog steeds niet uit elkaar. Nu kan het alleen maar beter worden! Santé!

Trilogie

Een reactie van een vriendin deze week was dat ik over onze drie maanden samenwonen al een boek zou kunnen schrijven.
Persoonlijk dacht ik eerder aan een trilogie. Uiteraard heb ik ook al eens nagedacht over goede titels:

Deel 1:

Vocht, beerputten en incompetente huisbazen.
Een spannende vervolgroman die ook wel
de parabel over het appartement wordt genoemd.

Deel 2:

Over hoe Verberckmoes de verkeerde kast leverde.
Een novelle.

Deel 3:
Verloren spullen, zal Sarah Holmes ze nog terugvinden?
Een essay in trillervorm.

To be continued... -als het blijft zoals nu maak ik misschien zelfs nog een 'Trilogy of five'-.

Kakapipistrontprotprot

= 'shit' op zijn Sarah's

Toen ik gisteren thuiskwam van het werk was dat ongeveer het gevoel dat ik kreeg. Mijn fiets zette ik in de gang en toen ik de sleutel in de deur wilde zetten bleek er geen slot meer in te zitten. Dit alles werd gespijst met klaaglijk gemiauw van onze twee schatten op vier poten.

Achtereenvolgens gebeld met M., 112 -is dus brandweer en ambulance, verwarring alom in Sarah's hoofd- en 101. Politie, slotenmaker.

Als u zich dus afvraagt waarom wij niet op hetPALEIS-feestje zijn geraakt hoewel we het hadden beloofd.
We hebben een goeie kakapipistrontprotprot-reden.

Meer details? Niet online!