Posts tonen met het label projectbabytwee. Alle posts tonen
Posts tonen met het label projectbabytwee. Alle posts tonen

donderdag 18 februari 2016

De superkrachten van Leon

Het superheldenthema bood ook veel mogelijkheden qua doopsuiker. Wat we weliswaar vanaf minuut één wisten, is dat we geen klassieke suikerbonen meer zouden uitdelen. Turns out, eigenlijk zijn wij daar niet zo zot van en we hadden ons nogal ruim voorzien bij Olivia. Lees: suikerbonen tot het onze oren uitkwam!

Iets anders dus.

Pinterest werd geraadpleegd en al snel was de kogel door de kerk qua kindertraktatie: zelfgemaakte maskers, gecombineerd met een superheldenbanaan voor de allerkleinsten (en de klas van Olivia) of een superheldenlolly voor de iets groteren. Met dank aan mijn zus die op haar silhouettemachine alle maskertjes voor bananen en lolly's uitsneed. De capes en kindermaskers maakte ik zelf, tussen de soep en de patatten en wanneer Olivia op school was, hoofdzakelijk met restjes die ik vond tijdens een van mijn de-knutselkast-moet-de-nestdrang-ondergaan-sessies. 




De traktatie voor de klas en juf van Olivia

Bleef de vraag, wat doen we met de volwassenen... Heel heel lang hebben we getwijfeld, een reep Tony met gepersonaliseerde wikkel werd na veel wikken en wegen afgevoerd wegens te duur, €5 per doopsuiker cadeautje dat was er precies toch wat over. Al was het ideaal geweest om die vele gelukte superheldenfoto's van Olivia verder te verwerken...

Vervolgens hadden we een nieuw idee. Leon zou felgekleurde kwakzalver-superkrachten uitdelen. Superkrachten voor mensen met meer dan 1 kind, want dat was tenslotte ook de doelgroep waarin wij ons nu bevonden. Een avondje copy verzinnen later hadden we 4 verschillende superkrachten-stickers klaargemaakt in Photoshop. We bestelden ze -zoals al ons drukwerk- bij Moo.


Als 'pillen' werden gepersonaliseerde M&M's overwogen, om dan uiteindelijk vol te gaan voor wat wij zelf nóg lekkerder vinden: Jelly Beans. Na een euvel met valse beans die we snel retour stuurden, bestelden we op Amazon Duitsland uiteindelijk in bulk een paar kilo Jelly Beans met cocktailsmaak. Eens aangekomen moesten we ze sorteren per kleur en stopten we ze in doosjes die we ook al in Duitsland bestelden, want geen enkel van de potjes bij Ava was medicijndoos-achtig genoeg vonden wij.

Om onze ecologische voetafdruk dan toch nog wat te verzachten fietste ik hoogzwanger met een zak vol glazen flesjes van de Ava naar huis en vroegen we aan Anna van SiroperieSeniow of we ook bij haar nog wat bulk mochten inslaan. Anna woont vlakbij en maakt de meest heerlijke siropen, bio én local dus. Haar siropen zijn de voornaamste reden waarom ik met plezier de alcohol tijdens mijn zwangerschappen en daarna heb afgezweerd. Zo'n goeie mocktails dat ge daarmee kunt maken!
In volle zomer zijn haar munt-citroen- en haar vliesbloesemsiroop overigens mijn absolute favorieten. Maar aangezien deze niet beschikbaar zijn tijdens de wintermaanden, kozen we voor de hibiscus- en de gember-citroensiroop. De eerste heerlijk met wat cava of gemixt met citroensap, munt en spuitwater, de tweede superlekker met wat ijs of yoghurt of gewoon als marinade of limonade (meer recepten vind je op haar website).
  
Dat we dit alles zouden presenteren op het kastje dat ik van mijn grootouders heb gekregen en dat nogal centraal in onze living staat stond ook al snel vast. We overwogen de aankoop van een prefab skyline-backdrop op Etsy. Maar toen kwam ik op een avond thuis van het werk en had Michael er al zelf eentje gefabriceerd met wat overschotjes tekenpapier. Wat ge zelf doet, doet ge beter en de charme van zelfgemaakt enzo. Niet in het minst toen we ons bedachten dat we alle ongebruikte maar toch geslaagde foto's van de geboortekaartjes-fotoshoot zouden kunnen hergebruiken om onze zelfgemaakte skyline-backdrop van een hele hoop SuperOlijfjes te voorzien. Dat de Sint dan ook nog een letterbanner en een lightbox van A little lovely company bracht, kon helemaal geen toeval meer zijn.


Doopsuiker en display: check.



Voor de bulktraktatie van onze collega's vulden we dit alles ook nog aan met Leon-bollen. Yep, yep, wij houden ons bezig met de wikkels van meer dan 80 Napoleonsnoepjes voor de helft te doorstrepen. Het is belachelijk hoeveel plezier wij halen uit het zelf bedenken en maken van een geboortekaartje en doopsuiker en hoe goed wij elkaar daarin aanvullen.
People who craft together stay together ofzo. ♥


meer van ons geknutsel zien?
het geboortekaartje van Olivia
de suikerbonen van Olivia
het boekenfeest van Olivia
het bedankkaartje van Olivia 

woensdag 17 februari 2016

Het geboortekaartje van Leon

Wij houden nog steeds van boeken... ook voor Leon wilden we dus iets doen in het boekenthema. Een bibliotheekkaartje hadden we al gehad, iets anders dus...

We dachten wat na en toen bleek dat Leon een jongen was wisten we het wel zeker: wat is er schattiger dan een superheldenthema voor zo'n ieniemienie jongetje? Aangezien comics onlosmakelijk verbonden zijn met Michael was de keuze voor een comicbook-cover dus snel gemaakt.

Dat we zo ook Olivia in het verhaal konden verwerken maakte het alleen maar beter. Eerst wilde Michael van Olivia 'de goeie' maken en van Leon 'de slechte' maar dat vond ik dan weer wat sneu voor zo'n pasgeboren, onschuldig kindje. We dachten er nog wat over na en ineens zagen we het licht. We hadden gewoon al 2 antagonisten in ons huis rondlopen: de kindjes zouden dus 'de goeie' zijn en de katers (over't algemeen ook superlief, hoor) 'de slechte'. 

We kochten gekleurd tekenpapier en Michael handletterde de woorden 'de Spectaculaire Leon'. Ook de andere tekstballonnen knipten we uit. Het resultaat was een half afgewerkt geboortekaartje op A4 formaat. Dat werd vervolgens ingescand.


Met de computer voegden we dan de comicscode zegel toe, vulden we de tekstballonnen en noteerden we het issuenummer. Enige dat nog ontbrak: een foto met Olivia.

Een paar dagen na ons -ohmygodwijkrijgeneenjongen-feest-, toen het superheldenidee zich in ons hoofd begon te settelen, zag ik bij Taza een blogpost over de supermooie superhelden capes van Lovelane. Ik werd verliefd, Michael werd verliefd en er werd besloten dat het het geld waard was.
Ik maakte alvast een cape en masker voor de pop van Olivia, waste haar Superman pyjama en toen ook haar cape uit het verre Amerika aangekomen was, hielden we een fotoshoot. Gewoon, in onze slaapkamer, met een oud gordijn uit de studio van Michael als backdrop.





Dat Olijfje van ons deed wat ze moest doen en we hadden (te)veel foto's die bruikbaar waren. Na lang twijfelen kozen we voor een foto waarop de cape van haar pop goed zichtbaar was. 







De voorkant van het kaartje was klaar. 

Vervolgens was het tijd voor een fotoshoot met de katers, de slechterikken. Een geldzakje en bom had ik op voorhand al in elkaar geknutseld. Met voor het geldzakje: gouden textielstiften en een herbruikbaar tasje en voor de 'bom': een bol uit piepschuim, een pijpenrager en wat geel en oranje crèpepapier. De katers waren iets minder bereidwillig, maar uiteindelijk slaagden we er toch in ze naast de bom en het geldzakje te laten poseren.  


Om de gewenste tekst op de achterkant van het kaartje allemaal mooi te kaderen gebruikten we de app Halftone 2, gemakkelijk zat. De kaartjes zelf werden -zoals steeds- bij Moo geprint.

donderdag 14 januari 2016

Gemaakt om te baren enal.

Dit is een bevallingsverhaal, een extreem lang bevallingsverhaal. Om maar te zeggen, ik verplicht u niet om het te lezen. Ik beloof wel plechtig dat ik u deze keer géén trauma's laat oplopen aan uw favoriete patisserie. Dat is toch ook al iets. 


Eigenlijk leek alles op de eerste bevalling, behalve ik dan.

Bovenstaande zin heb ik gestolen uit een opiniestuk over pijnloos bevallen van Celia Ledoux, maar ik had hem net zo goed zelf kunnen schrijven omdat hij héél toepasselijk is.

Spoiler: Pijnloos bevallen? Not so much. 

Mijn bevallingsverhaal begint op 17 december (de dag na die waarop wij dachten dat ik zou bevallen) met een afspraak bij Anja, één van de vroedvrouwen van La Madrugada. We kozen heel bewust voor hen, ze hebben hun praktijk vlakbij en 2 van de 5 vroedvrouwen zijn ook lactatiekundigen (borstvoedingsspecialisten) wat ons na de moeilijke start met Olivia geen overbodige luxe leek. De vorige keer koos ik voor de vroedvrouw van een vriendin (hoewel La Madrugada toen ook al op mijn shortlist stond) maar sukkelden we zolang met de borstvoeding dat ik de meerwaarde van een lactatiekundige wel inzag. Nadeel van zo'n groep vroedvrouwen is dat je natuurlijk niet kan kiezen wie er tijdens je bevalling van wacht is...

Maar dus, terug naar die 17e december. Alles was goed en er werd een nieuwe afspraak vastgelegd voor 28 december. De dag na mijn uitgerekende datum. We lachten een beetje met Anja dat we die nooit zouden halen (al hadden we dat de keer voordien ook gezegd van de afspraak met haar). 

Ze raadde mij aan veel te blijven bewegen, dus zo gezegd zo gedaan. Met Olivia op de fiets naar de zoo en de Delhaize, naar een ijsprinsessenkinderfeest van de jeugddienst en het huis geprobeerd proper te houden, met een klein Olijfje 24/7 thuis was dat misschien nog de grootste uitdaging... Om maar te zeggen, het zat wel snor met mijn energie die week. Elke avond resulteerde dat in pijntjes en steekjes waar ik een beetje door moest ademen terwijl ik wat met mijn heupen stond te wiegen en wat Parks and Recreation reruns keek met Michael. Maar na een uurtje vielen de pijntjes stil en elke ochtend werd ik verbaasd wakker dat het weeral niet begonnen was.

27 december, mijn uitgerekende datum, kwam en ging. Het werd 28 december, tijd voor de volgende afspraak, bij Tom, mijn favoriete vroedvrouwman. Soms kunt ge zo van die mensen tegenkomen die ge meteen vertrouwt, voor mij was Tom zo iemand, al na de eerste keer dat we hem zagen, gingen we buiten en zei ik, ik hoop dat hij erbij is als ik beval. En dat gevoel bleef tijdens de volgende afspraken met hem identiek. Hij was het overigens ook die Michael finaal over de streep trok voor een thuisbevalling, iets wat ik erg graag wilde, vorige keer al, maar toen niet goed durfde. Bij Olivia kozen we voor de gulden middenweg: arbeid thuis en poliklinische bevalling in het ziekenhuis, maar omdat ik dat naar het ziekenhuis verhuizen eigenlijk heel stresserend had gevonden wilde ik nu het liefst gewoon thuis blijven. 

Ik begrijp uiteraard dat niet iedereen zich thuis veilig genoeg zal voelen, maar instinctief wist ik dat het voor mij, nu, de beste beslissing was. Want ik ben er blijer en meer ontspannen dan in een ziekenhuis en het eten is er beter! Ik wilde de regie over mijn bevalling. Thuis en in bad, zo zou het gaan gebeuren. In bad bevallen, dat was trouwens ook al zoiets dat ik vorige keer graag wilde, maar er niet van gekomen was. En als ik het dan echt mocht kiezen, dan wilde ik liefst opnieuw 's nachts bevallen. Ik had zo'n romantisch idee over 's morgens Olivia uit bed halen en laten kennismaken met haar broer... Maar om thuis te mogen bevallen moet je aan een aantal voorwaarden voldoen, dus toen ik met 37w ook officieel groen licht kreeg, was ik gigantisch blij. 

Ik nam me wel voor dat ik me nu beter zou voorbereiden, dat het anders moest dan vorige keer, toen ik mij verzette tegen de pijn en totaal niet wist hoe ik ermee om moest gaan. In tegenstelling tot vorige keer dus, toen we géén enkele voorbereiding hadden, volgden we nu een ademhalingsles, alweer bij Tom (nog een reden waarom we voor La Madrugada kozen, naast de 'gewone' afspraken hebben zij ook een uitgebreid aanbod extra's, stiekem heb ik er al spijt van dat ik me niet door Andrea heb laten masseren). 

Na afloop van onze afspraak die 28e december, zei Tom: "Als je vanavond of morgenavond bevalt ben ik het". Chanceke dat ik dan met Olivia achterop de fiets naar hier gekomen ben, dacht ik. Kwestie van mijn lichaam wat aan te moedigen om in gang te schieten. 's Avonds had ik weer, mijn intussen beruchte, 21u-pijntjes. 

Toen ik de volgende dag nog maar eens niet bevallen was en ook nog eens een quasi rechte lijn zag op de monitor in het ziekenhuis was ik oprecht een beetje bummed. Want ik ging écht niet bevallen in't kort en Tom ging dan de rest van de week wellicht niet meer van wacht moeten zijn.

Spoiler: Tom was van wacht toen ik beviel!

Ik probeerde me er wat over te zetten, keek nog wat bevallingsfilmpjes, las wat artikels over bevallen en was er tegelijkertijd van overtuigd dat Leon voor altijd in mijn buik ging wonen. Al drong ik er die 30e 's avonds toch ook op aan bij Michael dat we het geboortekaartje misschien aan moesten passen aan het nieuwe jaar. Zo gezegd, zo gedaan.

31 december 's morgens, toen ik alweer zonder weeën was opgestaan stuurde ik nog een mailtje naar de familie dat er écht geen baby aan zat te komen. En dat ze zich vooral geen illusies moesten maken als we om middernacht zouden bellen ---want elk telefoontje de laatste weken werd beantwoord met een enthousiast: "en, en... is hij er?".

Spoiler: Wij hebben niemand gebeld om middernacht, blijkbaar zat er toch een baby aan te komen. 

Die 31e ging alles zijn gewone gangetje, Michael moest werken en Olivia en ik waren thuis. We namen een uitgebreid bad, deden 's middags nen hangout met mijn mama en als dagelijkse beweging gingen we blokje rond met de loopfiets (lees: Olivia fietst tot aan de hoek en ik draag de loopfiets de rest van de weg). Vervolgens wachtten we op Michael die met allerlei lekkers naar huis kwam.  

Omdat het een beetje feest was aten we tapas, en zo ergens rond een uur of zeven, tussen een hap tzatziki en een olijf (het voedsel, niet de dochter) gebeurde het. Ik schuifelde op mijn stoel en voelde mijn ondergoed nat worden. Lap, dacht ik, ik ga toch die postnatale kiné moeten volgen deze keer, met al dat urineverlies. Ik at verder en toen we allemaal voldaan waren meldde ik Michael dat of mijn bekkenbodemspieren het nu finaal begeven hadden of mijn vliezen gebroken waren. Maar dat ik nog niet helemaal zeker was, dat ik eerst droog ondergoed zou aantrekken. Aaaaaah, ontkenning en onzekerheid, helemaal zoals met Olivia. Ergens herkende ik de weeë, zoete geur van vruchtwater, al vond ik Michael, die meteen alles wilde regelen, nog te voorbarig. Ik ging echt niet naar vroedvrouwen en familie bellen dat het begonnen was om daarna op mijn woorden terug te moeten komen, faalangst het kan u op elk moment overkomen. Ik bleef maar denken, stel je voor dat het misschien toch niets is. 

Spoiler: Het was iets, mijn oprechte excuses aan zij in wiens richting ik een paar uur later tzatziki-adem zat te puffen.

Nog een natte onderbroek later, schakelde ik toch maar over op kraamverband (even checken of het vruchtwater helder was en ik nog steeds thuis mocht bevallen) en wilde ik stilaan beginnen nadenken over een plan. 

Deel 1 van het plan was Olivia, met haar bedtijd in het verschiet moesten we kiezen of ze thuis zou blijven of niet. Omdat we altijd gedroomd hadden dat ze thuis zou zijn, besloten we dat te proberen. 31 december zorgde wel ongewild voor een extra challenge, onze angst was namelijk dat ze wakker zou worden van het vuurwerk en ontroostbaar zou zijn. Maar, voor't zelfde geld had ik om middernacht nog geen weeën besloten we. Living on the edge enal, wij. 

Dus zo rond een uur of acht vertelden we Olivia dat mama en papa die nacht Leon zouden gaan halen, dat ze niet bang moest zijn van de bommekes (met dank aan de buurjongens die al rond etenstijd waren begonnen met ze te gooien) en dat bomma bij haar zou zijn als ze wakker werd. Het was heel bijzonder om haar met twee naar bed te brengen, om haar, nog maar eens, voor te lezen uit haar Een baby'tje op komst-boek (een aanrader voor dragende, borstvoedende mama's) en om te weten dat ze tegen de ochtend wellicht grote zus zou zijn.

Met een flink slapend Olijfje in haar bed boven, besloten we om alvast een paar mensen op de hoogte te brengen. Eerst en vooral, de vroedvrouw van wacht, kwestie dat hij of zij al wist dat we zijn/haar nieuwjaarsfeest zouden verpesten. Met een klein hartje belde ik het wachtnummer. 'Met Tom', zei Tom. Ik vertelde hem dat mijn vliezen gebroken waren maar dat ik nog geen weeën had. Geen probleem, bel maar als je me nodig hebt, was zijn antwoord. Ik ben nu nog bij een andere thuisbevalling, dan blijf ik bezig. Instant blijheid en rust aan mijn kant van de lijn.

Vervolgens belden we de mama van Michael, die die bewuste week van wacht was, om te zeggen dat ze zich klaar moest houden, maar nog niet moest vertrekken, ik had immers toch nog geen weeën. 

Tot slot kreeg ook mijn zus nog een telefoontje. We spraken af dat wij zouden laten weten wanneer mijn weeën echt begonnen waren en dat zij om middernacht de rest van de familie op de hoogte zou brengen als mijn persoonlijke levende antwoordapparaat.  

Zo rond een uur of negen waren alle telefoontjes gepleegd. En omdat in de zetel zitten en wachten niet zo onze stijl is begonnen wij met twee stilletjes de badkamer en living in gereedheid te brengen. Alles stond immers klaar in onze slaapkamer, al enkele weken verboden terrein voor nieuwsgierige katers. Het bevalbad werd in de badkamer geïnstalleerd, daarnaast de Ikea-turnmat van Olivia, de zak met benodigdheden die we van de vroedvrouw zelf hadden gekregen, de baarkruk,... En de matras van het logeerbed legden we in het midden van de living. 

Toen dat allemaal klaar was en er nog altijd geen sprake was van weeën bouwden we ook nog even het doopsuikerdisplay. Al weken jeukten mijn handen om te kijken hoe het er in zijn geheel uit zou gaan zien. Check en dubbelcheck. 

Zo rond een uur of elf begonnen de weeën dan écht. Het klinkt waarschijnlijk raar maar vorige keer (toen ook mijn vliezen braken en pas uren later mijn weeën begonnen) had ik net hetzelfde *vuistje voor mijn lijf* *whoopwhoop we moeten niet inleiden*-gevoel toen ze eindelijk begonnen. Verder kon ik het mij met die lichte weeën ineens weer vlijmscherp herinneren. Hoe't voelde. Ik was helemaal niet overstuur of angstig over de pijn die ik had en die zou gaan komen. Het was begonnen, ik was opgelucht, had er goesting in en ik ging dat kunnen, dat was de spirit. 

Zo iets voor middernacht ging Michael even bij Olivia liggen, mocht ze toch wakker worden. Ik ving intussen nog wat weeën op in de living. Omdat ik helemaal niets hoorde op de babyfoon ging ik toch maar even poolshoogte nemen boven. Alwaar ik nog wat weeën opving terwijl ik door het raam naar het vuurwerk keek. Michael naast een supergoed doorslapend Olijfje lag en we wat fluisterden dat het zotjes was, dat dat Olijfje gewoon doorsliep en dat dat Leonneke geboren zou worden. Zo rond twintig over twaalf besloten we terug naar beneden te vertrekken.

Michael stuurde een berichtje naar mijn zus: "Weeën om de 5 minuten, maar ze heeft nog praat. Getting closer." Tja, wat kan ik daar verder aan toevoegen... 

De weeën werden precies wat heviger en we belden de mama van Michael zo rond half één dat ze mocht beginnen vertrekken. Rond een uur of één was ze hier, ik denk dat wij nog een klein uur hebben gebabbeld, Terrace house Tokyo hebben gekeken en koffie hebben gedronken terwijl ik weeën opving. Eigenlijk vond ik dat een heel gezellig moment, zo in het holst van de nacht (altijd al een nachtraaf geweest, ikke). We waren allemaal blij en zenuwachtig en toch waren wij tegelijkertijd alledrie heel rustig en kalm. Intussen kwamen de weeën sneller maar waren ze een stuk minder intens dan een uurtje voordien. Zo rond half twee belde Michael Tom om te vragen of dat kon en wat we moesten doen. We besloten dat het nog geen tijd was voor hem om te komen maar dat we even zouden proberen slapen. 

Michael zijn mama ging naar boven en kroop bij Olijfje in bed. Mocht er nog geen baby zijn tegen de ochtend zou zij Olivia boven aankleden en meenemen naar haar huis. Hoewel ik blij was dat we ook dit geregeld hadden was ik vurig aan het hopen dat dat back up plan niet nodig zou zijn.

Spoiler: Het was niet nodig! 

Michael en ik deden de lichten uit en gingen dan ook maar even rusten op de matras in de living. Ik weet dat ik nog heb gedacht, nu nog zo'n haalbare weeën, en al na 2u 's nachts, ik ga echt niet bevallen zijn tegen de ochtend. In het holst van de nacht is ondergetekende namelijk niet vies van wat drama en gepieker aan haar hoofd. 

Spoiler: Minder dan tweeënhalf uur later zou ik die kleine Leon al in mijn armen houden. 

Net zoals met Olivia bleek in een donkere kamer liggen en proberen te slapen het beste wat ik kon doen om mijn weeën voor echt te laten doorbreken. Amper een half uur later stond ik alweer in verticale vorm weeën op te vangen. Weeën die toch wel serieus pijn begonnen te doen. Maar zolang Michael tijdens een wee met zijn volle gewicht op mijn rug ging hangen (alle delicate massagetechnieken die we van Tom hadden geleerd ten spijt), ik met mijn heupen mocht draaien alsof ik auditie deed voor een of ander dansprogramma op de VTM en ik mij concentreerde op mijn buikademhaling (hoera voor al die uren voordracht en toneel vroeger!) kon ik alles aan. Tussen de weeën was ik erg helder en verbaasde ik me erover hoe rustig ik was. 

Hoewel ik nog even wilde wachten met het bellen van Tom, wilde Michael het zekere voor het onzekere nemen, rond twintig voor drie besloot hij gewoon te bellen. Ik denk niet dat ik hem daar toestemming voor heb gegeven. Al was ik wel erg blij toen Tom uiteindelijk iets na drie hier was. Inmiddels kon ik echt geen wee meer aan zonder dat Michael voor tegendruk zorgde. 

Michael ontpopte zich ergens toen ook tot beste multitasker ter wereld, naast mij van tegendruk voorzien was hij ook begonnen met het bad te vullen. Hij had kookpotten op het vuur staan zodat we het water in onze boiler konden sparen (we waren bang dat we anders op een later moment zonder warm water zouden zitten en hij dan in de keuken water zou moeten bijkoken).

Spoiler: Ik beval zo snel dat het badwater geen kans heeft gehad om koud te worden.   

Intussen ging Tom over tot de orde van de nacht: checken hoeveel ontsluiting ik had. Na een pijnlijke wee, op mijn rug op de matras (ik kon alleen maar denken auw auw auw, waarom ben ik vorige keer plat op mijn rug bevallen, weeën opvangen gaat mij alvast beter af als ik mag rechtstaan en Michael op mij duwt) kwam het verlossende antwoord: 6 centimeter. 

6 centimeter! Whoop Whoop, dat is over den helft, wij waren alledrie blij! We schrijven iets na half vier. 

Even later besluit ik dat ik nu toch wel eens in dat bad ging zitten (iets dat ik uitgesteld had omdat ik niet het risico wilde lopen dat ik er nog uit zou moeten om mijn ontsluiting te checken). Het warme water van het bad was geweldig. Meteen wist ik waarom ik in bad wilde bevallen. Ik heb een -niet zo verborgen- talentje als het gaat over de betere baddobberij. 

Er kwamen en gingen een paar weeën, ik zocht de meest comfortabele houding in het bad, Michael drukte op mijn rug en Tom luisterde naar het hartje van Leon. Er werd ook wat gepraat door de heren, over koetjes en kalfjes en de kat van Andrea. Ik luisterde en bedacht mij dat ik vanalles wilde antwoorden maar had er even geen energie meer voor. 

Op een gegeven moment vroeg Michael: Wat is het plan nu? Tom antwoordde dat we gingen wachten tot ik zei dat ik druk voelde. Ik dacht, ja lap, ik heb al twee weeën het gevoel dat ik mee moet duwen. Ik besloot nog een derde wee af te wachten en... toen vertelde ik maar even voorzichtig dat ik vanalles voelde daar vanonder en of dat wel kon enzo, of dat niet te snel was. Tom checkte me en zei inderdaad, 8 centimeter! Hij verwittigde Andrea. (Ik dacht: Yay! Andrea! Ook al eentje die ik er graag bij wilde!). Ergens toen kwam er ook met een wee nog een stuk vlies dat voor het hoofdje had gezeten en de inhoud van mijn endeldarm mee naar buiten. Ik was zeer gegenereerd over dat laatste en was echt serieus aan't overwegen om nog uit het bevalbad te stappen. Ware het niet dat ik toen alweer een knoert van een wee voelde opkomen en Michael mij geruststelde dat het allemaal niet erg was. 

Ik zei of riep? dat ik echt wel moest persen nu, Tom checkte mij en bevestigde, 10 centimeter. Andrea was er nog niet en Michael vroeg zich af hoe zij binnen zou geraken. Waarop Tom zei dat ie de voordeur tegen had gezet toen hij ze had gebeld, waarna onze huispoezen zo ongeveer een milliseconde door mijn hoofd gingen en ik hoopte dat ik niet mét baby maar zonder katers zou eindigen. En toen was er een wee, ik vergat Muji en Floris (sorry poezen, ik hou van jullie! Echt!) en ik perste. Later hoorde ik van Michael dat Leon zijn hoofdje er toen al een beetje uit stak, pijn enal. Ik perste nog eens, Tom vertelde me dat het hoofdje geboren was (dat ik mocht voelen -thanks but no thanks, ik weet nog dat ik dat wat akelig vond bij Olivia). En dan... ik moet er geen tekeningske bij maken, pijn².

Ik herinner me nog haarscherp hoe Tom verder ook nog liefjes zei dat hij wist dat het brandde en dat ik pijn had maar dat ik nog efkes moest volhouden want dat Leon er de volgende wee gewoon zou zijn. Exact de aanmoediging die ik nodig had. En zo gezegd, zo gedaan. 3 keer persen!

(Bij Olivia duurde het persen veel langer en raakte ik helemaal gefrustreerd van het hoofdje dat elke keer terug 'floepte' en hoewel dat een betere manier is om niet te scheuren, was ik toch vreselijk content dat het nu sneller ging).

Leon werd door Tom uit het water gevist en aan mij gegeven. Ik hoorde Tom tegen Michael zeggen dat ie het uur moest checken. 4u25. 

Een perfect meneertje lag op mijn borst, duidelijk groter en steviger en properder dan zijn zus. Ik weet nog dat ik vond dat hij zo rustig leek (achteraf bekeken wellicht een gevolg van zijn relatief rustige geboorte). Hij huilde niet en had een omstrengeling aan zijn voet. Later hoorden we van Tom dat hij dat nog niet zo vaak had gezien. Geboren om bij Cirque du Soleil aan een touw te gaan hangen, dus. Michael nam foto's, Andrea kwam binnen, ze wenste ons geluk en ze nam het fototoestel over van Michael. (Zovéél danku aan Andrea voor die eerste foto's van ons drie! ♥) Leon begon dan toch nog te huilen. En ik zat dolblij te zijn met een verse baby in mijn vies badje.

De eerste foto van Leon en mezelf :)


Maar 't is niet omdat dat boeleke geboren is, dat uw werk klaar is. We besloten te verhuizen naar de living voor de geboorte van de placenta, Michael knipte de navelstreng, die inmiddels uitgeklopt was, door. Tom vroeg me of ik me nog even wilde afspoelen -hell yeah! Leon werd door Michael voor't eerst geknuffeld én ondergeplast(!) en intussen stapte ik van het ene naar het andere bad en vervolgens naar de matras van het logeerbed, mijn troon die eerste dag. 

Om de placenta er makkelijker uit te laten komen zei Andrea, we zullen eens proberen of Leon wil drinken. Ik hield mijn hart vast, Olijfje indachtig. Maar dat was totaal niet nodig, die Leon van ons was/is gewoon een natuurtalentje. Dankzij zijn zus, die de melkmachine gaande had gehouden was er ook al colostrum. Ik denk dat er geen geluid was waar ik toen blijer van kon worden als van dat vrolijk melk klokkende Leonneke. En ik was echt niet de enige, Tom, Andrea en Michael deelden mijn enthousiasme.

De placenta kwam eruit, ik werd gehecht, met armlengtes voorsprong mijn minst favoriete deel van bevallen (en ook het minst elegante), Leon dronk en dronk en Michael, die pendelde tussen verliefd kijken naar mij en Leon en de badkamer fatsoeneren. Hartjes voor die man!

Toen ik gehecht was besloten we dat het tijd was om de mama van Michael erbij te halen (én berichtjes te sturen naar de familie). Zij had Leon horen huilen toen ze even naar toilet ging en zat vol ongeduld te wachten. Het was intussen half zes en Olivia sliep nog. 

Er werd opnieuw koffie gedronken, Tom en Andrea vulden de officiële documenten in en de dag trok zich op gang. Opnieuw zo'n vreselijk intiem, speciaal en rustig moment. Ik krijg het er nog warm van als ik eraan denk. Tot bleek dat zoonlief na plassen op zijn papa, nu ook al kaka had gedaan op mij. Enfin, alles werkte naar behoren, ook al een geruststelling. Zijn naveltje werd verzorgd en hij kreeg een pampertje aan. Andrea vertrok naar huis en Olivia, die hier en nu even uitgeroepen wordt tot de beste doorslaapster ter wereld, werd wakker.  

Olivia was eerst een beetje verlegen maar bloeide gedurende die ochtend helemaal open (misschien hadden de vele grote zus cadeaus daar ook wel iets mee te maken), maar echt machtig om van dichtbij te zien, hoe het kleine meisje dat ik de avond voordien in haar bedje had gelegd als een 'grote' weer uit dat bed gekomen was.

Nu al mijn favoriete foto van 2016!

Tom woog en mat, testte de reflexen van Leon en keek zijn lip en tongriempje na (Tom zei het terloops, dat het oké was, maar na regelmatig horrorverhalen gelezen te hebben op de Facebookpagina van LLL werd ik stiekem ongelooflijk blij van dat nieuwsje).


Daarna vertrok Tom en ik kon de rest van de dag, ondanks de naweeën en het slaapgebrek alleen maar lopen stralen. Er kwam veel bezoek: de ouders van Michael, mijn mama en bomma, mijn papa en andere bomma, Esther en Kristof en dan ook nog metieLien en haar gezin, en ik voelde mij de koningin van de living. Mijn hart ontplofte elke keer als Olivia met verve haar nieuwjaarsbrief voordroeg, elke keer als Leon aanhapte alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En ook voor Michael waren er extra veel vlinders als ik zag hoe hij Leon en Olivia knuffelde.

 


Het leven was goed en schoon die eerste januari. Zo rond een uur of acht kropen wij met vier gezellig in ons familiebed. Uitgeteld en dolgelukkig. En met de zekerheid dat ik gemaakt ben om te baren, dat ook.

We lachen er intussen al een dikke week mee. Maar als je van 6cm. ontsluiting naar geboorte gaat op een klein uur én als uw lichaam, en ik quote Celia Ledoux nog een keer, zich herstelt als een elastiekje dat op zijn plaats vliegt, dan mag je dat zeggen vind ik. 

Tijdens mijn zwangerschap was ik zeker, het is de laatste keer. Maar zo zeker als ik toen was, zo hard kan ik me sinds de geboorte van Leon niet meer voorstellen dat ik het nooit meer zal moeten doen, dat bevallen. (En vervolgens die héérlijk verse baby ruiken.) 

Over mijn vorige bevalling schreef ik dat het een droombevalling was. Maar ik kom terug op mijn woorden. Dít was er één. Met Michael als steun en toeverlaat, exact zoals ik wilde en droomde en net daarom vreselijk empowering. En als wij ooit tóch nog voor dat nakomertje gaan, dan ga ík alvast voor niets minder dan die pijnloze bevalling. Ik hou u op de hoogte! 

woensdag 13 januari 2016

40w5d

Mijn lieve Leon,

Voor ik jou vertel over hoe je geboren werd wil ik eerst nog even vertellen over hoe het was toen jij in mijn buik zat. Jij was ons gelukje. Na een windei (ik blijf het een lelijk woord vinden) begin vorig jaar bleek ik pril zwanger toen we in april naar Parijs gingen om te vieren dat jouw papa en ik jarig waren én 10 jaar bij elkaar. Ik denk dat ik qua verjaardagscadeau voor je papa nooit meer beter zal scoren.


De eerste drie maanden was ik vaak misselijk, maar, ik sloot alweer een zwangerschap af zonder braken. (Waarvoor dank! Later vertel ik je nog wel eens in geuren en kleuren waarom ik overgeven haat met een passie. Maar we zullen het hier en nu even deftig houden.)


Ongeveer halverwege de zwangerschap, op moederdag, 15 augustus (zeg later niet dat je de datum niet kende!) ontdekte ik samen met je papa en alle mensen die we graag hebben dat jij een jongetje zou zijn. Terwijl we zo overtuigd waren dat het opnieuw een meisje zou worden. Jouw papa en ik kozen een naam en de weken vlogen voorbij. Toen ik zwanger was van Olivia ging alles precies zo traag, en nu ging alles zo snel. Maar ik genoot (meestal). 


Er gaat gewoon niets boven de wilde buitelingen van een baby'tje in je buik. Bij jouw zus voelde ik ze pas rond 20w, maar de eerste vlinderachtige kusjes die jij in mijn buik achterliet werd ik al heel snel gewaar, al was ik toen nog niet helemaal zeker of jij het wel was. Daar kwam verandering in toen we rond die tijd ook op consultatie gingen bij de vroedvrouw en je er een sport van maakte zoveel mogelijk tegen de doppler te shotten! Jouw zus maakte er een erezaak van om mij in de ribben of maag te stampen maar jij niet. Met jou had ik zowaar een superbeweeglijk kindje in de buik, zelfs nog die laatste dagen! maar zonder pijn voor moederlief *vuistje voor Leon!* Mijn gsm staat vol met buikbeweegfilmpjes. Ik weet nu al dat ik er één dezer weemoedig naar ga terug kijken. Als tegengif voor die buik die ik binnenkort nog ga missen liggen overigens ook de draagdoeken al klaar... Nog wat extra vetjes kweken, lieve Leon, en dan gaan wij de stad onveilig maken!


Laat er geen twijfel over bestaan voor ik hier te melig wordt, soms zat mijn buik in de weg en was ik hem beu. Deze zwangerschap was echt wel zwaarder, vooral het laat werken dat gedurende de laatste zes weken gecombineerd werd met vroeg opstaan om jouw zus, die in november een echt kleutertje werd, naar school te brengen.


En toch kende ze een ontspannender einde dan de vorige zwangerschap, ik stopte op 37w3d met werken en dat was de beste beslissing die ik maakte. Goed, we hadden wel verwacht dat je vroeger zou arriveren, dus een nadeel was wel dat al die (super)bomma's op hete kolen zaten en bleven zitten. En mij met hun zenuwachtigheid ook zenuwachtig maakten, maar ge kunt u niet voorstellen hoeveel gemoedsrust ik heb geput uit die drie weken waarin we op jouw aankomst aan het wachten waren...


De wetenschap dat ik thuis was (bij jouw zus braken mijn vliezen op het werk), dat het huis min of meer opgeruimd was (toen jouw zus geboren was, was ons huis een klein stort), dat er eten was (toen jouw zus geboren was bestelden we pizza, want we hadden niets in huis!), dat het bevalbad opgeblazen klaarstond (al prikten de katers er last minute nog een gaatje in), dat ik naar de kapper was geweest (bij jouw zus had ik een afspraak gemaakt, maar was ik bevallen voor ik er was geraakt) maar bovenal, dat ik in schoonheid afscheid heb kunnen nemen van jouw zus als enig kindje. Wij hebben met volle teugen genoten van de kerstvakantie: we bakten koekjes, lazen verhalen voor, hadden de rustigste, gezelligste Kerst met drie, knutselden nieuwjaarscadeau's,...


We waren allemaal zo klaar voor je komst. 

En hoewel we altijd hadden gezegd dat we hoopten dat je niet met Kerst of met de jaarwisseling geboren zou worden, braken mijn vliezen om 19u00, 31 december. Exact een jaar nadat we vervroegd van een oudejaarsfeestje vertrokken omdat het begon te dagen, dat al dat bloedverlies die avond niet oké was en wellicht zou resulteren in een miskraam (wat een tweetal weken later officieel werd).

Lieve Leon, klein gelukje, symbolischer kon je het niet timen. Jij kwam én vijf dagen te laat én gewoon helemaal op tijd! 

vrijdag 1 januari 2016

SuperOlijfje introduceert...


Wij zijn trots en blij want er kwam een nieuwe superheld bij ons wonen! Hij kwam gewoon thuis en 't ging vliegensvlug maar 't was intiem en schoon en oh zo fijn (én vooral, exact zoals we op voorhand stiekem in onze gedachten gedroomd hadden). 

We recupereren nu nog even maar willen alvast deze foto's met jullie delen! 




01.01.2016 - 4u25
50 cm. - 3,240 kg.

Binnenkort dus afspraak hier voor méér verhalen en belevenissen!


vrijdag 2 oktober 2015

The name game...

Jááááren aan een stuk hebben wij gezegd dat we onze eerstgeborene -als we een meisje zouden krijgen- de naam Zoë zouden geven. Tot puntje bij paaltje kwam en we -weliswaar na gigantisch lang twijfelen- kozen voor Olivia. En dat 'Olijf(je)' was naar alle waarschijnlijkheid een Korneel geworden indien van het andere geslacht.

En nu moesten we het weer doen: een naam kiezen. Voor mij één van de meest stresserende zaken ooit: Zal de naam wel bij het kindje passen? Zal het kindje in kwestie er later blij mee zijn? Zal het er niet mee gepest worden? Is het ook uit te spreken door de superbomma's (lees: overgrootmoeders)? Klinkt het nog een beetje in het Engels en/of Frans? Past het bij Olivia? Past het bij de achternaam? (Bij Olivia hebben wij dat getest door ongeveer 1000 keer, "Goeieavond dit is het zevenuurjournaal met ..." te zeggen.)

Ik diepte bijgevolg zo rond juli onze oude lijstjes (in willekeurige volgorde) terug op. Deze namen heb ik naar alle waarschijnlijkheid niet meer nodig dus u mag ze schaamteloos stelen. Op voorwaarde dat er ergens eentje overblijft moest er hier toch nog een accidentje gebeuren, want dat is waar Michael van overtuigd is, dat er per ongeluk nog een nakomertje volgt binnen een jaar of vijf....


Meisjes
Elise - Stella - Zoë - Ella - Aiko - Alice - Merel - Anaïs - Matilda (veto van Michael) - Pippa - Rosie - Lena - Sien/Stien (oh, ik zag het al helemaal voor mij hé, een Olijfje en een appelSien!) - Milla - Mira - Olivia - Norah of Noor & Lucy 

Jongens
Otis (veto van Michael) - Elliot - Korneel (voor babytwee weliswaar van het lijstje geschrapt) - Pepijn (veto van een vriendin) - Victor - Kobe - Thor (mijn keuze en niet dat van mijn superheldenminnend lief!) - Vincent - Nand (veto van mijn zus) - Finn - 
Otto - Ferre & Arthur

Wij, die dachten dat we opnieuw een meisjesnaam moesten kiezen (en er zelfs bijna uit waren!), moesten nu ineens over jongensnamen peinzen... voor ons in elk geval precies 1000 keer moeilijker! Als ik denk aan een jongetje van ons, dan denk ik aan zo'n klein, lichtjes mollig manneke met krullend halflang haar. Zo eentje dat niet van voetbal houdt (net zoals zijn papa!) maar dat uuuuuuren met Lego speelt, kan Mario-karten als de beste, zich verkleedt, sous-chef is in het speelkeukentje van zijn zus en ook wel een stoer kantje heeft en kampen bouwt enal. Zoals Jef van Mme ZsaZsa, Thor van Mamasha of Arlo van Braveinlove. Maar hoe vind je de ideale naam voor zo'n topmanneke...

Een monsterlijke taak dus. Toch, wat het namenkiezen dit keer een tikje aangenamer maakte is dat Olivia superschattig alle namen papegaaide die wij naar elkaars hoofd slingeren. Haar eigen suggesties zijn overigens nog niet om over naar huis te schrijven. Nuja, de naamconversatie die Michael en ik onlangs hadden was dat ook niet echt...

M. (doodserieus): en die Vlaamse Romeo en Julia, wacht ze, Floris!, van Floris en de Blancefloer.
S.: Zoals die Floris waar we onze kat naar hebben vernoemd?
M.: Shit, ja. 


Toch kan ik met trots melden dat de naam in kwestie intussen gekozen is, al gaan Michael en ik hem niet verklappen en hopelijk kan Olivia zich ook wat inhouden. Spanning en sensatie!

De -voor u- positieve keerzijde van dit niet verklappen, is dat er wat te winnen valt! De eerste die vóór de bevalling de naam juist raadt in de comments op deze pagina (maximaal 2 gokjes per persoon!), krijgt in december een flesje cava!

Tip: De naam is uit ons favorieten-lijstje gehaald (anders is het té gemakkelijk), maar bij deze weet u al wat we óók mooi vinden!



Zo benieuwd of u hem zal kunnen raden!


EDIT: Wij kozen voor Leon en er was niemand dat juist heeft geraden... Al was het wél zeer amusant om jullie gokjes te lezen! :)

zaterdag 15 augustus 2015

Rarara, wat zit er in Sarah?!

Wie hier deze zomer al oplettend meekeek, las dat het tweede puntje op de #zomervanolijfje-planning... een gender reveal party organiseren was! In één zin is dat: een feestje organiseren waar je het geslacht van je baby te weten komt (of als je het zelf al weet, meedeelt aan de verzamelde familie).

Wij besloten al snel dat de appeal van zo'n feestje is dat je de reacties van de toekomstige mama en papa in kwestie ziet. Wij kozen er dus voor om samen met de (over)grootouders, mijn zus en haar vriend het geslacht van babytwee te ontdekken. Alle redenen om te feesten zijn goed en zo'n reveal-feest leek ons in elk geval fijner, warmer en ook persoonlijker dan het van de gynaecoloog vernemen en vervolgens doorbellen.

Voor alle duidelijkheid, bij Olivia wisten wij het geslacht ook, maar kwam de familie niets te weten. Oh, hoe zalig was het om die 10e maart 's ochtends vroeg te bellen naar mijn (schoon)ouders en te zeggen, je kleinDOCHTER is geboren en ze heet Olivia! Maar nu hadden Michael en ik toch al een voorgevoel dat het een meisje zou zijn en door het geslacht te vertellen zouden we de metie, die dit keer geen metie is, en bomma's kunnen intomen qua kledingshopperij. Win-win enal zo'n reveal feest.

De manier waarop reveal feesten in zijn werk gaan is dat je de gynaecoloog het geslacht op een papiertje laat schrijven en dat je dat -zonder spieken!- bij je bakker afgeeft. De bakker maakt vervolgens een taart die aan de buitenkant neutraal is maar vanbinnen gevuld wordt met of blauwe of roze vulling (of in ons geval: blauwe bessen of aardbeien). Omdat een taart alleen uiteraard niet cool genoeg was zochten we online nog naar andere reveal-ideetjes en vonden we ook deze: waterpistolen!!!

We deden een snelle rondvraag in de familie en bleek dat de meesten konden op 15 augustus! Dat associëren wij hier met moederdag en óók met mooi weer, het waterpistolenidee bleef in onze hoofden rondspoken. We timeden de 20-weken echo voor de week vóór 15 augustus, vroegen aan een topcafé of we mochten binnenvallen met 10+ personen, kochten waterpistolen en véél spraychalk. Chanceke dat voor de deur van dat topcafé een plein is waar we naar hartenlust konden schieten! Voor alle zekerheid vroegen we onze favoriete taartenfee Evy of ze een reveal-taart wilde maken. Indien het slecht weer was konden we het zo ontdekken en deden we toch het waterpistolen-idee dan hadden we tenminste al gethematiseerde taart voor erna.

En toen... besloot de gynaecoloog de afspraak te verzetten (stresssssss!) maar konden we terecht bij Chiara. Zij was het die ons dichtgekleefde envelopjes gaf, eentje voor 'den album', eentje voor Bambi's mom en eentje voor vriend T., die de waterpistolen zou vullen.

Vandaag was het dan ein-de-lijk zover. Zo rond half twee vertrokken we gepakt en gezakt in onze 'slechte' kleren met reservekleren, handdoeken, waterpistolen, roze en blauwe bordjes van de Hema, gisteren in zenuwachtigheid gemaakte zwangeremevrouwen-koekjes én onze dichtgeplakte enveloppen met foto's van het geslacht van babytwee richting Mokkakapot. Iedereen was op post toen Evy binnenkwam met de taart. Wegens miezerregen én 3x een 80-plusser present schrapten we met pijn maar vooral zenuwachtigheid in ons hart het waterpistool-idee (sorry T.! Toch dank u dat je een uur van je leven hebt willen geven aan het vullen van onze pistolen!) en wat er toen gebeurde ziet u hier...


En dan ga ik nu nog wat nadenken over namen!!! 

woensdag 29 juli 2015

SweatshopSarah


Begin deze maand volgde ik met vriendinnen een workshop wikkeljurk maken (Burda 7828) en dat was een succes. Ik gebruikte namelijk eindelijk eens die Fragile tricot die ik in 2009 op een stockverkoop kocht!

Om mijn groeiende buik (die, nu met 18 weken, ineens voor écht gepopt is, precies) te kunnen accommoderen, keken we een beetje af hoe Fragile één van mijn favorieten jurken (eigenlijk echt bijna hetzelfde model) had gemaakt. Het voorpand is paar centimeter langer zodat de groeiende buik de jurk vooraan niet korter maakt (dat deze Burda zich perfect tot een zwangerschapsjurk leent las ik ook al bij Stien, trouwens). Als ik de jurk volgende zomer nog wil dragen dan verkort ik hem gewoon opnieuw een paar centimeter. Al zou ik natuurlijk ook een nieuwe versie kunnen maken, intussen vond ik ook een borstvoedingsversie van het patroon, helemáál een idee voor komende zomer. Welke versie ik ook maak met de deskundige uitleg van Isabelle ter opfrissing is opnieuw maken méér dan ooit een optie.

Te meer omdat de workshop in kwestie de schop onder mijn kont was om de overlock (een Singer 14SH754) die ik ettelijke jaren geleden samen met mijn mama kocht (in de Lidl!) eens deftig in orde te maken. We kregen hem namelijk wél ingeregen (dit filmpje is ideaal!) maar het stiksel was niet goed. We hadden hem gedesillusioneerd ergens in een hoekje gezet en er niet meer naar gekeken.

Tijdens die workshop wikkeljurk ontdekte ik het gemak van de overlock en wist ik weer waarom ik hem zoveel jaar terug MOEST hebben. De andere cursisten kunnen niet anders dan schattige babybroekjes en t-shirts, Dagobert Duck-gewijs in mijn ogen, hebben zien opduiken. Mijn besluit stond vast, die overlock moesten we kost wat kost in gang krijgen en rap een beetje. Om goed van start te gaan bestelde ik alvast wat tricot bij Liesellove en Kersenpitje en kocht ik boordstof, colorsnaps en wat poezenelastiek bij Veritas.


Maandag was ik vrij, had mijn mama vakantie en moest Olivia naar de crèche: een ideaal naaidagje. Een halve dag zijn we bezig geweest met het inrijgen en nog eens inrijgen en draadspanning verzetten enzoverder. Tot we ineens het licht zagen. Onze draden zaten niet voldoende ingesnoerd tussen de plaatjes van de draadspanning. Al onze problemen smolten als sneeuw voor de zon. En toen daarna ook bleek dat mijn oude -van het Bonneke van Michael gekregen- Pfaff, tegen alle verwachtingen in niet blokkeerde op een tweelingnaald kon ik mijn geluk niet op (in het boekje vond ik er niets van terug maar ik heb ze er gewoon ingestopt en die lieve Pfaff deed gewoon vanzelf wat ie moest doen!).

Tot mijn mama mij er attent op maakte dat ik de stof voor het patroon voor een babyjurk in maat 56, dat ik enthousiast had geprint, misschien nog niet moest knippen. Aangezien dat mogelijk niet meer gebruikt zou worden voor mijn buikbewoner. Shit seg, dat ik mij dat nog niet had bedacht... We weten het geslacht nog niet en moeten nog tot half augustus wachten, al dénk ik dus wel (on)bewust dat het een meisje is ;)

Na de helft van ons naaidagje verkwist te hebben aan overlock-gezoek maakte we 's middags nog snel een tiny harem pants (wat een gepruts om die kleine stukjes boordstof aan de pijpen vast te zetten, tips zijn uiteraard welkom!) en een omkeerbaar mutsje en toen gingen we Olivia wat vroeger van de crèche halen.

Moet ik echt nog expliciet vermelden dat ik de héle maandagavond nog patronen en stof heb geknipt? Samen met mijn kleine commandeur die alles nauwkeurig in de gaten hield.


'kijk eens streng Olivia'

Dinsdag (gisteren) moest ik pas na de middag beginnen werken en deed ik van SweatshopSarah.


In de rapte maakte ik een tweede versie van de tiny harem pants (zonder boordstof aan de pijpen, gewoon omgezoomd met de tweelingnaald). Die versie is nu al mijn nieuw go-to zelfgemaakt kraamcadeau bij uitstek.

Vervolgens besloot ik de babylegging van Emma en Mona te testen. Duidelijke instructies zelfs voor beginnelingen, maar hier vooral teleurstelling omtrent het uitlubberen van de stof (slechte kwaliteit? of onvoorzichtigheid?) en ook de elastiek in het broekje zetten was nog geen overdonderend succes. Maar babytwee heeft géén keuze vrees ik. Met een t-shirt erover ziet geen kat die slechte elastiek op de achterkant, of in elk geval toch alleen maar die kat van ons die altijd op de verzorgingstafel wil slapen, maar zolang het bij die kat blijft kan ik er perfect mee leven.


Daarna was het tijd om iets voor Olivia te maken, ik had al stof geknipt voor het onderhemdje van Van Katoen. Natuurlijk had ik géén boordstof in een aangepaste kleur in huis dus heb ik van een restje tricot een boordje gemaakt (zoals ik bij de versies van Oon had gezien). Volgende versie haal ik mij wél boordstof want het mankement aan dit project was dus dat die tricot toch niet zo mooi mee rekte bij het bevestigen aan de t-shirt zelf.


Tot slot was er nog tijd voor een laatste kledingstuk: een longsleeve t-shirt met enveloppehals van de Droomfabriek, omdat de knopenversie mij vooralsnog zenuwachtig maakte. Turns out, zo'n enveloppehals is ook geen evidentie en een golvende lijn recht stikken met een tweelingnaald... Laat ons zeggen dat ik daar toch ook nog eens op zal moeten oefenen.

Gelukkig is Olivia echt gigantisch blij met haar schots en scheef genaaide 'Watman'-t-shirt.

Maar allez, we klagen niet. We zitten nog maar aan zes stuks gemaakt met de overlock ooit en ik denk dat mijn volledige naaicarrière tot nog toe ook niet meer dan 20 stuks bedraagt (ovenwanten voor mijn zus (in 2011!), 2 rokken voor mij, 3 rokjes voor Olivia, een tas, onderzetters, een slabbetje of 4, een portefeuille of 2 en het ge-overlock dat ik hier net beschreef).

Elk stuk dat ik probeer te maken zie ik verbetering in mijn begrip van patronen én in mijn kunde om het daarna dan nog daadwerkelijk uit te voeren. Ik gok dat -als babytwee een jaar of 10 is- ik wel iets zal kunnen maken waar ik hem/haar ook van dichtbij in durf fotograferen. Want tussen ons gezegd en gezwegen, zolang ik maar van ver genoeg een foto neem ziet dat er toch al bijna deftig uit, nee?

Stofjes: Batman - Andrea Lauren (gekocht bij Kersenpitje) * Charley Harper Koala - Birch fabric (gekocht bij Kersenpitje) * Boordstof turquoise (gekocht bij Veritas) * Bloemetjesstof - Fragile (stockverkoop van 2009). 

Uw favoriete supergemakkelijke babystuff-overlock-patronen/boeken mag u overigens altijd in de commentaren achterlaten. Intussen heb ik alvast gepind hoe je overlockstiksel kan uithalen zonder dat je veel moet lostornen. Iets van een voorbereid vrouw ofzo.

dinsdag 21 juli 2015

Punten scoren bij een versbevallen mama

Toen Olivia geboren werd hadden wij een geboortelijst voor de essentials die we in elk geval nodig hadden (lees: bed, relax, park, verschoontafel, lakens...). Die geboortelijst werd vooral leeggekocht door onszelf en de naaste familie. Qua inspiratie voor de iets verdere familie en vrienden hadden we een verlanglijstje op de persoonlijke blog van Olivia (vooral boeken en speelgoed, nu ik erover nadenk, eigenlijk zowat half De Kleine Zebra). Mensen konden op de blog het gewenste item afstrepen en vervolgens gaan halen in een winkel naar keuze. Ik ben nog altijd héél blij met onze strategie van toen. We hebben een overdaad aan knuffeldieren kunnen beperken, Olivia heeft een mooie collectie boeken verzameld en toen Sinterklaas vorig jaar een speelkeukentje bracht kon hij dat meteen vullen met houten/vilten speelgoed dat al op de zolder klaarstond omdat we het 1,5 jaar eerder gekregen hadden. ♥

Maar mijn aller- allerfijnste, meest onverwachte cadeaus waren de kraamweekpakjes die ik van mijn mama en zus kreeg. Zij kwamen de dag dat Olivia geboren is, ons huis binnen met elk een mand vol ingepakte cadeautjes. Elke dag van de kraamweek mocht ik er open doen. Ik kan u verzekeren, dat doet wat met het hart van een hormonale verse mama.

Vijf maanden nadat ik beviel van Olivia, beviel mijn vriendin sinds de derde kleuterklas ook van haar eerste kindje, Pablo. U kan vast en zeker raden wat ik voor haar heb gemaakt. En wat het plezantste aan een scorenbijeen(firsttime)mama-pakket is, is dat je het zo aangepast aan de mama haar wensen en noden, goedkoop, duur, handgemaakt of van de geboortelijst-gekocht kan maken als je zelf wil.

Tips nodig? Bij Kiind of gewoon hier, in de mini- gift guide die volgt:

Eerst en vooral, de categorie: altijd goed!
-een zwart-wit babyboek Olivia was er extreem door gefascineerd in het begin en ze zijn niet duur!
-een One line a day-diary een dagboek voor 5 jaren waar je dagelijks een lijntje in kan schrijven, verse mama's hebben geen tijd voor hele epistels maar willen wel de dingen onthouden, ahjaaa
-Relax mama, de posters altijd herkenbaar
-een paar repen Tony's Chocolonely ideale troost bij kraamtranen
-Feliway indien de kersverse ouders gestresseerde katten bezitten maar daarvoor nog niets in huis haalden (mogelijk spreek ik uit ervaring)
-een nieuwe, zachte badjas inderdaad, dat heeft de mama al, maar tussen ons gezegd en gezwegen, de kans dat die vol melk en babyovergeefsel hangt is reëel
-Babymassageolie eventueel met een bon voor een cursus babymassage
-een fles douchegel de eerste 6 weken mag je toch geen bad nemen blijkbaar kan het geen kwaad (zie de reactie van Tiene), in dat geval doet ge mij plezier met badschuim :)



-een draagdoek eventueel met een bon voor een draagconsult
-je eigen favoriete kinderboek van vroeger met een boodschap voor de baby erin ♥ Annie MG. Schmidt, Astrid Lindgren, Roald Dahl


Ja, er moest nog een -w achter 'jou', ik steek het op mijn eigen verse mama-moeheid van toen
-een fles vlekkenmiddel en de link naar de wipperkak-post van Soetmin 
-een mamaboek mijn persoonlijke aanraders vind je hier (scroll door naar puntje 10)
-een mooi notaboekje om plaspampers, slaapjes en voedingen in te noteren en dat daarna gewoon mee in de herinneringendoos kan
-een stuk betaalbaar, houten speelgoed ook leuk als cadeautje voor een grote broer/zus 
-kleertjes maar, mind you, dit is een tricky cadeau...  
---Koop ze alléén als je de stijl van de mama écht goed kan inschatten, zonde van je geld als de mama de kleertjes niet graag ziet (tip! als ze Pinterest heeft, hou haar borden in de gaten, die van mij verraden dat ik val voor hevige kleuren en prints, géén zalmroze babypakjes of roze glitterprinsessenjurken tenhuizeindestad). 
---Let ook een beetje op de combinatie grootte baby en seizoen, niets is erger dan een mooi zomerpakje hebben liggen waar je kindje in past tijdens putje winter. Natuurlijk vallen ook niet alle merken even groot of klein wat het al helemaal moeilijk maakt (niet in het minst als nieuwbakken mama vond ik! Vraag desnoods vriendinnen met kinderen om raad, in de rapte alvast 2 tips: Hema valt groot, Zeeman valt eerder klein). 
---En dan nóg een laatste opmerking over kleren geven: ik heb écht héél veel kleding in maat 62/68 cadeau gekregen, zoveel dat ik ongedragen spullen vond toen ik de ettelijke curverboxen kleertjes op de zolder opnieuw aan het sorteren was. Vandaar dat ik áls ik al kleertjes cadeau doe, ik meestal voor maat 80 (9m-12m) ga, het seizoen klopt dan met wat er op het moment van de geboorte in de winkels ligt en de kans is groot dat de mama in kwestie in die maat nog niet teveel in huis heeft. Kleertjes kopen als geboortecadeau in een maat groter dan 1 jaar is ook weer wat onnozel vind ik (en ja, zonder ondankbaar te willen zijn, er zijn mensen die dat doen, een maat 3-jaar cadeau geven aan een newborn van 48cm.) 
---Bottom line, ben je niet zeker: koop dan een bon voor een webwinkel (Pepatino, bijvoorbeeld), win-win, de verse mama koopt zeker iets dat ze kan gebruiken én mooi vindt én weet weeral waar ze naar kan surfen tijdens een van de vele nachtvoedingen
-sokjes, slofjes of beenwarmers (de aller- allermooiste vind je bij Kleine koning) of een badhanddoek of dekentje (Froy&Dind!) kan natuurlijk ook. En als je er écht op staat iets kledingstukachtigs te geven, dan zijn dat vaak veiligere keuzes en niet zo gebonden aan de seizoenen of kledingmaten.

Een ander deel van het cadeau voor Pablo
-supercliché maar toch ook écht wel nodig: pampers als de ouders kiezen voor niet-herbruikbaar kan je eventueel een pampertaart maken met enkele kraamcadeau's eraan vast. Geef toe, dat ziet er toch indrukwekkend uit, nee? En dus écht kakgemakkelijk. 


Pampertaart gemaakt voor een collega vorig jaar... 

Ten tweede, cadeautjes voor de borstvoedende mama, want mama's met kloven mogen al eens een extraatje: 
-Weleda borstvoedingsthee vind ik zelf namelijk de lekkerste
-een lijstje vol goeie series waarvan je denkt dat de verse mama ze kan smaken ik heb nooit zoveel series bekeken als toen ik met mijn clusterkindje op de zetel zat (een DVDbox te leen is dus helemaal top). Mijn persoonlijke absolute post-bevallings-bekijkopNetflix-topper: Call the midwife (een BBC serie over -u raadt het al- vroedvrouwen in de jaren '50 en '60, lees: totaal hormonaal meebleiten!) 
-wasbare compressen zeer tevreden over die van Medela
-een herbruikbaar flesje borstvoedingsmama's moeten goed drinken en het is dus belangrijk om altijd een voorraadje water bij je in de buurt te hebben
-koekjes! ik was altijd zo blij als ik mijn zus zag aankomen met een verse lading, voor mij, om te eten bij een hongerke terwijl Olivia op haar vaste plaats, mijn schoot, lag én voor mijn bezoek (lees: enkel nog koffie zetten en klaar!) 


-lansinoh lanolinezalf dit heeft de verse mama vast en zeker in huis maar ik kon met mijn slaaphoofd in elk geval niet onthouden waar ik dat klein tubeke had achtergelaten, ééntje voor elke kamer is dus géén overbodige luxe alsgetmijvraagt --- addendum: kamillethee en watjes werkt blijkbaar even goed (zie reactie van Tiene), ik test het in december!
-chewelry of een nursing necklace een ketting waar het kindje op kan én mag bijten
-een niet-alcoholische fles als borstvoedende mama heb je immers bitter weinig aan al die flessen (alcoholische) cava die uw huis binnenstromen, maar dat neemt niet weg dat je toch ook wel eens wil toasten op het resultaat van je bevalling. Ik kreeg alcoholvrije Vini Vici-wijn en was daar héél blij mee, maar ook een fles SiroperieSeniow-siroop zou mij toen intens gelukkig gemaakt hebben. 

Ten derde: zelfgemaakt doet altijd plezier:
En ik spreek uit ervaring, de vele handgemaakte cadeautjes die Olivia kreeg (en hun lieve makers) zitten na 2 jaar nog altijd in mijn hart. Dat iemand tijd en moeite wil doen voor jouw kindje. ♥ ♥ ♥ elke keer opnieuw. 

Wat je kan maken?
-een gehaakte ooievaar bijvoorbeeld eventueel met muziekje erin verwerkt
-een gepersonaliseerde tutketting wat macramékoord, eventueel wat letterkralen, een paar andere kralen (Haba!) en een speenclip


-zelfgemaakte slabbetjes (geborduurd of genaaid) en/of met flockfolie/textielstiften/zeefdruk versierde t-shirts je scoort zo mogelijk nog harder als je het in de stijl van het geboortekaartje doet


-een gehaakt /genaaid dekentje. 
-een gehaakt visjesspel


En dan, tot slot, de dingen die écht (bijna) niets kosten en het moederhart zo mogelijk nog het meest verwarmen:
-kraamkost, aan de deur afgezet in schotels die je mag bijhouden/weggooien om afwas- of teruggeefstress te vermijden. Dorien en Mme ZsaZsa weten er alles over! (in de ikhebnieteenstijdomvoormezelftekoken-versie kan je natuurlijk altijd ook een week Smartmat/Hello Fresh cadeau doen) 
-zoiets simpel als een kaartje om proficiat te wensen (Hema!) met volgende mededeling als slot: niet antwoorden op dit kaartje, investeer die tijd in je gezinnetje. Ik werd soms gek van het me verplicht voelen te reageren op lieve reacties, mails en kaartjes die binnenstroomden terwijl ik echt wel betere dingen te doen had.
-Het huis kuisen of opruimen deze tip kan alleen maar als je dicht genoeg staat. Ik denk dat er maar 3 of 4 mensen op deze bol zijn waar ik mijn huis zo ontploft als het soms is zou durven tonen en niet voor zou pre-kuisen (Hoewel het minder werk is voor jou, is een pas bevallen pre-kuisende vriendin natuurlijk niet de bedoeling van je cadeau!)
-In dezelfde categorie: als de mama in kwestie zich verontschuldigd voor eventuele rommeltjes repliceren met ik kom voor u en (insert naam van de baby), niet voor uwe rommel
-Geef de nieuwe mama de kans en de ruimte om aan haar nieuwe identiteit te wennen.
-En dan tot slot nog eentje van het lijstje van Roeline, ik citeer:
Kondig je bezoek aan, en zet het in de voormiddag. Rond 10u is ideaal. Vaak is dat al bijna middag voor een mama met een pasgeboren, nachtelijk actieve baby. Zeg erbij dat je er op rekent dat het huis een stal is, het ontbijt nog op tafel staat en ze nog in haar pyjama loopt. En dat jij de baby managet, zelf je koffie zet en de keukentafel afruimt terwijl zij rustig (en alleen) een douche neemt. Muziek in mijn oren enal.

Als je dan één of enkele van deze tips dan nog afgeeft/uitvoert/ter harte neemt tijdens een kort bezoek, waar je op tijd komt (de kans is groot dat er net hemel en aarde bewogen is om de baby te voeden en verschonen zodat dat niet tijdens uw bezoek moet gebeuren), en je je handen wast voor je de baby aanraakt. Dan ben je echt topbezoek. Maar allez, ik beloof bij deze plechtig dat ik u er in december niet op zal afrekenen zenne.