25@25: Macarons eten!

Aangezien niemand een goeie nummer 25 had voor mijn lijstje 

fabriceerde ik er afgelopen week dan maar zelf een. 

Foto: weheartit

Al heel erg lang word ik in magazines en op het interweb aangetrokken door foto's van kleurrijke macarons. De nood om er zelf eens te maken werd groot. Sinds Bakerella een workshop volgde bij Tartelette -macaronkoningin- en er uitvoerig over blogde (hier en hier) had ik een goed recept om me op te baseren. Alleen, ik had er nog nooit geproefd, dus had ik eigenlijk niets om mee te vergelijken. 

Een probleem! 

Om dat probleem te verhelpen kijk ik elke keer als ik in de Delhaize passeer (en geloof me, ik kom er vaak) of de macarons daar met korting in de winkel liggen -10 mini-macarons kosten om en bij de €5- wat ik nogal prijzig vind voor supermarkt-macarons. Tot op heden in de Delhaize, géén succes.

Vorige week was ik op vakantie in Parijs {foto's}, waar de macarons overal opdoken. Toen ik in Le Carrousel du Louvre (het shoppingcenter onder het Louvre), La maison du Chocolat zag met zijn felgekleurde macarons heb ik in een impuls beslist om mij, geheel gelijk de gemiddelde Japanse toerist die in de winkel stond, een doosje van 6 aan te schaffen, kostprijs: 9 euro's. 

Het was vakantie en dit was 'nen echte' in plaats van een supermarkt, dus dat kon er wel'ns af. 

Zo praatten wij dat namelijk goed, geld uitgeven.

De macarons zelf zagen er in elk geval geweldig uit en ik heb er de hele dag verlekkerd naar uitgekeken. Toen ik ze uit mijn shoppingbag haalde om ze eindelijk op te smullen, zagen ze er spijtig genoeg al heel wat minder geweldig uit.

Ik heb het in elk geval niet aan mijn hart laten komen en ik heb geproefd en geproefd 

en geproefd en zéér lekker bevonden. 

 

 

De absolute favoriet, hands down: pistache.

Wat later in de vakantie passeerde ik ook nog bij Ladurée.
Daar heb ik -wijselijk, maar met pijn in het hart en in tegenstelling tot Lisa Welge-
enkel in de etalage gekeken, want toen was het budget voor macarons helemaal op.

Dat kwam omdat ik de dag voordien, geheel in de sfeer,
nóg 2 macaron-gerelateerde aankopen had gedaan. 

Ten eerste: een macaron-ketting, bij het standje van Miam op de Japan expo.  

Miam, het (online-)winkeltje van een Chinees meisje, Xi Lu, dat de meest prachtige fimo-eetwaren maakt, is echt de moeite. Aangezien ze ook naar het buitenland verzendt vermoed ik dat er in de toekomst nog koopjes zullen volgen. Op mijn persoonlijke wishlist staan nu al de brioche en de pommes d'amour.  

Het is maar dat u het weet hé.

 En ten tweede: dit Japanse magazine over hoe je fimo-eetwaar moet maken. Het tweede fimoboek voor mijn collectie, aangezien ik voor mijn verjaardag van M. al deze fimo-bijbel als cadeautje kreeg. 

U begrijpt dus dat er zo, na €60 voor macarons allerhande, echt geen geld meer over was voor Ladurée. 

Toch, mijn macaron-liefde is nu helemáál geprikkeld. 

Misschien volgt binnenkort dus nog een 25@25bis. 

Handgemaakte macarons: in fimo én in't echt. 

Ik hou u op de hoogte.

Googlereaderliefde, weeral.

Ik hou van mijn google reader, dat is al lang geen geheim meer. Keer op keer inspireren en verbazen de blogs/websites die ik volg me. Ik leer nieuwe dingen kennen en raak nog meer geïnspireerd.

Momenteel ben ik bezig met mijn favoriete items uit de google reader te verzamelen op flickr. Omdat ik er een inspiratie boekje van wil laten maken en omdat ik een beter overzicht wil krijgen van wat me de laatste 2 jaar (sinds ik google reader gebruik) boeit. Jammer genoeg kan ik deze foto's omwille van copyright niet publiek zichtbaar maken op flickr. Zelfs wanneer je de oorspronkelijke bron erbij vermeldt, zoals ik steeds deed, blijft flickr streng en is de kans dat de foto's eraf gehaald worden te groot.

Geen nood echter, nu ik de foto's meer en meer per categorie verzamelde: crafts, home&deco, kids&toys, artwork, knitting&crochet, kitchen, flowers&stuff, pictures, clothes en food wordt het ook makkelijker om hier opnieuw vrolijksvandegooglereader te posten. Mijn google reader was met honderden gesterde items en tags zo een kluwen geworden dat dat een beetje moeilijk werd.

Hier volgen alvast mijn 3 absolute favorieten voor in
ons toekomstig huis:

{Als je op de foto's klikt kom je uit bij de bron.}

Zo vreselijk juist!
Een versie van deze Beatles-quote -waarschijnlijk net iets discreter, denk op een mooi stuk papier geprint en proper ingekaderd-
zal niet ontbreken in onze slaapkamer.


Familierecepten en -geheimen geschreven en geïllustreerd op de binnenkant van je keukenkastjes. I'm in. En ik weet ook al wat er zeker niet mag ontbreken, oa. de kastanjetaart van mijn bompa en de foccaccia van de bomma van M. (die op het 25@25 lijstje staat).


Deze vintage winkel-letters zijn al belachelijk geweldig, an sich.
Dat deze foto "Cinema S M" en ook mijn favoriete groen bevat maakt het al helemaal geweldiger. Onze initialen zijn immers SM -een beetje ongelukkig, dat wel- en meer dan 5 jaar geleden leerden wij elkaar kennen op het werk: juist ja, de cinema.

Tot slot ook nog een filmpje, net gevonden in de googlereader en te mooi om niet te delen:

The Dog Who Was A Cat Inside from trunk animation on Vimeo.

25@25

-klik op de foto voor de grotere versie-

Omdat er hier eigenlijk nooit veel knutsels zijn verschenen, meteen een overzicht van wat ik de laatste maanden zoal maakte. Al deze juweeltjes werden gemaakt van halfedelstenen
en/of Indisch glas.

Kleine Sarah kon haar ogen ook al niet van de Blokker 199BEF kralendozen houden, dus dat ik er sinds kort weer zo vreselijk geobsedeerd door ben is niet echt een verrassing.

Onmisbaar in deze hervonden verslaving vond ik de workshop "maak je eigen oorhaakjes en slotjes". Zonder enige twijfel heb ik hem dus ook meteen op mijn 25@25 todo-lijstje gezet.

14 juli is het al zover en dat maakt me helemaal vrolijk. Wat me nog vrolijker zou maken is een waardige nummer 25.
Vertel, wat ontbreekt er op het 25@25 todo-lijstje?

Mogelijke inspiratie vind je onder andere bij
Sarah: 29 dingen die ik zeker gedaan moet hebben voor ik echt 30 word
of
Elise: 23things@23, 24@24, 25@25.

"Sarah is koppig", oftewel "Hoe ik mijn teennagel bijna achterliet in een Sunparks-zwembad" een guest blog van M.

Wat raakte Sarah tijdens het Sunparks-weekend binnen de 2 uur na aankomst én binnen de eerste 30 min. in het zwembad kwijt, om 'het' pas op zondagnamiddag terug te vinden?

a. het sleuteltje van haar zwembadlocker | b. haar bril | c. haar maagdelijkheid | d. de zilveren ring die ze van M. kreeg toen ze 6 maanden samen waren | e. M.

Om het antwoord te kennen: lees even mee...

Voor diegenen die een beetje achterstaan op het hele verjaardagsverhaal, allow me to recap:

*Sarah nam M. mee naar een Sunparks-domein voor een 3-daags verrassingsfeestje met al zijn vrienden.

Dus...

De eerste avond na aankomst hadden we nog geen gasten op het lijstje staan. Dit leek ons het ideale moment om het dan nog rustige en plasvrije zwembad te bezoeken. Zaterdag en zondag ging ik een resem vrienden over de vloer krijgen, en leek ons de kans klein om voor een uurtje weg te glippen naar het zwembad.

We droppen snel onze bagage in't bungalow'ke, verzamelen badpakken en vertrekken gezwind naar het Aquafun-zwembadcomplex. Een kwartier en 2 euro later staan we in een plasje lauw tweedehands zwembroekwater aan onze lockers waar we elks onze outfit proberen in te duwen. Ik meende mij te herinneren dat de lockers vroeger meer plaats boden en dat het jasje dat ge aan zo'n kapstok hangt, effectief "hangt" en niet met de onderkant de vochtige bodem van de locker aan't opnemen is. Ik zet mijn bril af en plaats dit liefdevol in vestzakje, kwestie van dit nuttig voorwerp niet kwijt te spelen. Het is tevens niet echt de moeite om zo'n zwempark in haarscherp HD te zien.

Sarah is ook klaar, maar heeft nog steeds haar bril op. Ik meld dat zij die vergeten af te zetten is:

M: "Ge hebt uw bril nog op."

S: "Ja, ik weet het, maar ik zie niet graag onscherp, ik hou die altijd aan als ik ga zwemmen."

M: "..."

Ik doe over heel weinig dingen moeilijk, zelfs al ben ik overtuigd van mijn juistheid over bepaalde standpunten. Nobody likes a smart-arse, dus ik laat het gesprek hierbij. Sarah geef ik graag haar goesting, kwestie van debatten te vermijden op onze eerste dag vakantie. Mensen die vinden dat ik onder hare sloef lig en voor mijn rechten moet opkomen, moet ik wel even inlichten dat als puntje bij paaltje komt en ik gelijk blijk te krijgen achteraf, dat ik niet aarzel om mijn "told-you-so" nog eens in haar gezicht te wrijven. Een heilige, I am not.

Anyways, een kwartier later was Sarah haar bril kwijt. We hadden net de wildwaterbaan voor de tweede keer gedaan en Sarah stak haar hoofd uit het water zonder een limoengroen montuur.

Eerst een minuut langs de bodem gedoken, en alle anderskleurige objecten daar is bepoteld: pleisters, stukjes tropische plant, afzuigputjes met haar. Maar geen bril te bekennen.

En nu komt het stuk waar gevoelige lezers even naar de laatste paragraaf skippen:

Dus ik loop eerst voorzichtig op de natte vloer naar de ingang van de wildwaterbaan. Ik wil deze nog eens af glijden en op de rustpunten kijken of er een bril in een lus van wild water vastzit. Eenmaal boven aan de ingang neemt mijn enthousiasme toe en spring ik de laatste trappen op om zo snel mogelijk mensen tegen te houden, zodat ze met hun kilo's de bril niet verpletteren.

Ipv mijn voet, of teen, zet ik mijn haast mijn nagel neer op een stenen trap en hef mijn +100kg op. Mijn nagel begeeft het en neemt afscheid van mijn teen. Ik kijk naar mijn voet langzaam realiserend waarom mijn voet in brand lijkt te staan, en tref mijn nagel aan: niet meer evenwijdig met de vloer, maar met een hoek van 40° richting plafond.

Oh well, ben nu toch boven, dus ik besluit de wildwaterbaan zowieso te doen. Ik voel het water onder mijnen losse nagel klotsen. Gelukkig brandt de chloor de andere pijn weg.

De komende 10 minuten treffen andere zwemmers een man aan die zijn voet vasthoudt terwijl hij naar beneden glijdt, lichtjes huilend van pijn en af en toe pauzerend om zijn hoofd onder water te steken.

Er wordt geen bril de resterende 30 minuten van ons verblijf gevonden. Elk zwembad hebben we binnenstebuiten gekeerd, en telkens als ik even uit het water ging en voorzichtig om mijn nagel drukte om deze terug in mijn teen te duwen, spoot er een straaltje chloorwater uit de voegen van mijn nagelriem. Nice!

Sarah droevig, want ze heeft geen bril, M. ongerust over de toekomst van zijn linker grote teen. Aan de receptie gegevens achtergelaten, mocht de bril nog gevonden worden, en dan hinkend naar huis.

Twee dagen later was de bril terecht en kleurde mijn teen een mooi hemelsblauw. Nu, een week later, heeft mijn nagel terug contact gezocht met mijn teen en is alles terug beter dan normaal. Ik heb immers geen ingegroeide nagel meer die me de voorbije 15 jaar irriteerde.

Dank u, Sarah

Graag gedaan liefje!

*blij dat mijn koppigheid soms toch nog iets positiefs oplevert en in mijn verdediging: al mijn juwelen had ik braafjes uitgedaan, in tegenstelling tot die vorige keer in Centerparcs, toen ik een gouden armbandje kwijtraakte. Ik leer dus weldegelijk bij, slowly but steadily*


mijn bril, nog nooit zo proper als toen ie 2 dagen
in het chloor- en pipi-water van Sunparks lag!

Er is een ander...

Ik had jullie nog iets beloofd: de reden échte van de blog-afwezigheid. Wel, hier komt ie: er was namelijk tijdelijk een andere blog.

Vorige week was mijn lief lief niet alleen 5 jaar mijn liefste, hij werd ook 30, en dat moest uiteraard gevierd worden. Aangezien hij niet zo de man is voor geweldige surprise-feesten heb ik dat op een andere manier geflikt: met een geheim fotoboek en een Sunparks-weekend waarbij hij veel vrienden -voornamelijk van het middelbaar- (na soms zelfs verschillende jaren) terugzag.

Jáaa-ren, hoor ik u daar zeggen?
De reden daarvoor is nochtans simpel: veel weekendwerk -inderdaad, werken wanneer anderen vrij zijn!- en een beetje nonchalant zijn qua afspreken en dan zijn er plots vrienden met 3 kinderen waar je geen weet van had!

De vrienden in kwestie waren blij, M. genoot en beloofde aan elke vriend meer contact en er na één telefoontje staan indien nodig. Een wetenschap waar noch de vrienden in kwestie, noch ik ook maar één seconde over zouden twijfelen. Dat is toch juist het schone aan vriendschap, meteen kunnen beginnen waar je de vorige keer halt hield.

Het werd dus het ideale feestje en dat tijdens een zonovergoten weekend...

Meer foto's, knutselwerkjes, uitnodigingen en tot voor kort grote geheimen op de blog zelf of op flickr.

5

Om niet in meligheid of cliché's te vervallen,
kort en bondig:

Het is nog steeds geweldig!
Merci mijn lief lief.




...voor de echte reden van de blog-afwezigheid, stay tuned...

Project365 - 9.04.2010

Weeral niet kunnen weerstaan aan de boekskes bij de Delhaize.
De roddelboekskes en Vogue's kunnen me gestolen worden, maar het zijn de knutselboekskes en kookboekskes die me als een magneet de rayon in zuigen.

Mijn laatste crea-boek 'ontdekking' was Marie-Claire idées. €5,30 maar ik vond het dat wel waard. Er staan immers véél DIY-projectjes in, met achteraan alle instructies en sjablonen. En het is nog goed voor mijn Frans ook! {15 april komt het nieuw nummer uit, hopelijk blijf ik zo enthousiast.}

Maar dan, de kookboekskes, dat is tot nader order mijn grootste boekskes verzameling/verslaving.
Zo is er steeds de mooie BBC Good Food, (een boekske moet ook mooi zijn, ahja) die ik al in ettelijke exemplaren bezit. Toch slagen de editors er telkens in, me te doen geloven dat ook hun nieuwe exemplaar onmisbaar is. Ahja zet er 'best buys and new recipes for the modern vegetarian cook' op en dan ben ik al helemaal gewonnen, zelfs al kost het boekske in kwestie €6,5.

Om het dure boekske verder goed te praten ben zelfs nog terug naar de groenten gelopen voor de ingrediënten van de pasta met groene asperges van op de cover.

Maar dan blijkt, eens thuisgekomen, dat M. deze salade (inclusief uitleg voor debielen) ontdekte. Hiervoor zijn bijna exact dezelfde ingrediënten nodig + een avocado, en laat het nu net een avocado zijn die al een paar dagen bijna schimmelend in onze fruitmand lag.
Het werd dus sla...

En, met meer dan 1 meter recepten in allerhande boekskes, heb ik intussen weer géén idee wat we vanavond zullen eten.

Hoe kan dat toch?