The name game...

Jááááren aan een stuk hebben wij gezegd dat we onze eerstgeborene -als we een meisje zouden krijgen- de naam Zoë zouden geven. Tot puntje bij paaltje kwam en we -weliswaar na gigantisch lang twijfelen- kozen voor Olivia. En dat 'Olijf(je)' was naar alle waarschijnlijkheid een Korneel geworden indien van het andere geslacht.

En nu moesten we het weer doen: een naam kiezen. Voor mij één van de meest stresserende zaken ooit: Zal de naam wel bij het kindje passen? Zal het kindje in kwestie er later blij mee zijn? Zal het er niet mee gepest worden? Is het ook uit te spreken door de superbomma's (lees: overgrootmoeders)? Klinkt het nog een beetje in het Engels en/of Frans? Past het bij Olivia? Past het bij de achternaam? (Bij Olivia hebben wij dat getest door ongeveer 1000 keer, "Goeieavond dit is het zevenuurjournaal met ..." te zeggen.)

Ik diepte bijgevolg zo rond juli onze oude lijstjes (in willekeurige volgorde) terug op. Deze namen heb ik naar alle waarschijnlijkheid niet meer nodig dus u mag ze schaamteloos stelen. Op voorwaarde dat er ergens eentje overblijft moest er hier toch nog een accidentje gebeuren, want dat is waar Michael van overtuigd is, dat er per ongeluk nog een nakomertje volgt binnen een jaar of vijf....

Meisjes

Elise - Stella - Zoë - Ella - Aiko - Alice - Merel - Anaïs - Matilda (veto van Michael) - Pippa - Rosie - Lena - Sien/Stien (oh, ik zag het al helemaal voor mij hé, een Olijfje en een appelSien!) - Milla - Mira - Olivia - Norah of Noor & Lucy 

Jongens

Otis (veto van Michael) - Elliot - Korneel (voor babytwee weliswaar van het lijstje geschrapt) - Pepijn (veto van een vriendin) - Victor - Kobe - Thor (mijn keuze en niet dat van mijn superheldenminnend lief!) - Vincent - Nand (veto van mijn zus) - Finn - 
Otto - Ferre & Arthur

Wij, die dachten dat we opnieuw een meisjesnaam moesten kiezen (en er zelfs bijna uit waren!), moesten nu ineens over jongensnamen peinzen... voor ons in elk geval precies 1000 keer moeilijker! Als ik denk aan een jongetje van ons, dan denk ik aan zo'n klein, lichtjes mollig manneke met krullend halflang haar. Zo eentje dat niet van voetbal houdt (net zoals zijn papa!) maar dat uuuuuuren met Lego speelt, kan Mario-karten als de beste, zich verkleedt, sous-chef is in het speelkeukentje van zijn zus en ook wel een stoer kantje heeft en kampen bouwt enal. Zoals Jef van Mme ZsaZsa, Thor van Mamasha of Arlo van Braveinlove. Maar hoe vind je de ideale naam voor zo'n topmanneke...

Een monsterlijke taak dus. Toch, wat het namenkiezen dit keer een tikje aangenamer maakte is dat Olivia superschattig alle namen papegaaide die wij naar elkaars hoofd slingeren. Haar eigen suggesties zijn overigens nog niet om over naar huis te schrijven. Nuja, de naamconversatie die Michael en ik onlangs hadden was dat ook niet echt...

M. (doodserieus): en die Vlaamse Romeo en Julia, wacht ze, Floris!, van Floris en de Blancefloer.
S.: Zoals die Floris waar we onze kat naar hebben vernoemd?
M.: Shit, ja. 

Toch kan ik met trots melden dat de naam in kwestie intussen gekozen is, al gaan Michael en ik hem niet verklappen en hopelijk kan Olivia zich ook wat inhouden. Spanning en sensatie!

De -voor u- positieve keerzijde van dit niet verklappen, is dat er wat te winnen valt! De eerste die vóór de bevalling de naam juist raadt in de comments op deze pagina (maximaal 2 gokjes per persoon!), krijgt in december een flesje cava!

Tip: De naam is uit ons favorieten-lijstje gehaald (anders is het té gemakkelijk), maar bij deze weet u al wat we óók mooi vinden!

Zo benieuwd of u hem zal kunnen raden!

EDIT: Wij kozen voor Leon en er was niemand dat juist heeft geraden... Al was het wél zeer amusant om jullie gokjes te lezen! :)

Olijfje spreekt.

Sinds Olivia's geboorte probeer ik in maandelijkse Evernote bestandjes wat van haar ontwikkeling te documenteren. Van gepalaver over tanden en al dan niet rollen of stappen evolueerden die de laatste maanden naar bestandjes vol uitspraken. Genoeg inspiratie dus voor een tweede "Olijfje spreekt".

-Loris doet een mondje.
Floris, de kater geeuwt.

-Olivia laat een boertje.
S: Wie liet er daar een boertje?
O: Nee, zusje!

-Thanks mama!
nadat ik haar poep heb afgeveegd.

-Ook een beetje dansen nu?
Normaal wordt er of voorgelezen, of gezongen, of gedanst in de crèche, maar toen ze -na het zingen- zo liefjes vroeg om ook te dansen konden ze blijkbaar niet weigeren.

-mmm... het is wel lekker.
nadat ze van de curry proefde die Michael voor haar maakte.

-bij het slapen gaan
S: Dag Olijfje.
O: Dag Sarah.
het kind kent onze namen... :)

-Mmm... zóveel koekjes...
Olivia eet voor de eerste keer cornflakes.

-Dag lieve schat.
tegen mij of de poezen.

-Na de crèche stoppen we nog even bij de GB voor een pak sla. Olivia bepotelt eerst de tomaten...
S: Niet aankomen, liefje
Vervolgens lopen we langs de boekjes, die ze ook vastneemt en wil meenemen.
S: Zet dat boekje maar terug, we hebben nog boekjes genoeg thuis.
O: Andere keer boekjes koopt.
S: Ja, schatteke, een andere keer zullen we een boekje kopen.
We wachten vervolgens aan de kassa, waar de snoepjes op ooghoogte ook Olivia's ogen uitsteken en we nog eens ongeveer dezelfde conversatie hebben. Ik laat haar het pak sla vasthouden kwestie van de snoepbepoteling te stoppen en ben al lang blij dat we tomaten, boekjes én koekjes hebben kunnen passeren zonder al te veel drama. Ze mag de sla op de band leggen en ook de man achter ons legt zijn boodschappen (oa. een pak Kindermelkschijfjes) erop. Waarna Olivia, die alles ziet gebeuren en een zéér scherp opmerkingsvermogen heeft, de volgende oneliner op mij loslaat:
O: Meneertje wél koekjes koopt, mama.
Ik heb ze dan maar een Hello Kitty laten draaien bij het buitengaan. 

-Wauw, mog een zee...

We wandelen van het dok achter het MAS naar het dok vóór het MAS.

-Oei oei, pipi daan op Olaf.
Toen er een accidentje gebeurde terwijl ze een Olaf slipje droeg.

-S: Gaan we een beetje slapen?
O: O is wakker, mama.

-Kijk mama, dikke dil!
Ze had net met Michael een Lego krokodil gemaakt.

-S: Gaan we naar buiten?
O: Jeps, Olija winkel gaan.
Het kind is geobsedeerd door winkels. Met stip de favoriet: de legowinkel in het Shoppingcenter. De drama's als we maar naar den Aldi om de hoek gaan mag u er zelf bij denken. 

-Kijk mama, poepje Nuji sleuteltje.
Ze denkt dat de aars van kater Muji lijkt op een sleutelgat?! 

-Kijk mama, Mimi doet this.

waarop ze de houding van Minnie Mouse op haar porseleinen speelservies nadoet, ook wel te vervangen door gelijk welk ander voorwerp of personage dat ze met véél bravoure imiteert.

-Kom mama, beetje luffelen.
♥ voor Olijfknuffels!

Meer Olijfje spreekt? Hier!

Sushibowl

Met een bijna twee-en-een-half jarige in huis worden er al eens dutjes overgeslagen. Meestal worden die dutjesloze middagen gevolgd door een cranky kindje en een hopeloze achterstand bij het avondeten, zo rond een uur of zes. Yay! Ouderschap! Maar, soms, soms heb ik chance en dan plan ik eten dat toch wel wat werk kost op een dag dat Olivia meer dan twee uur slaapt. De laatste keer dat ik van sushibowl deed was het zo'n geluksdag. 

Sushibowl kan héél gemakkelijk en snel op tafel staan omdat je gewoon wat groentjes snijdt en je je niet bezig houdt met het gepriegel van het rollen. Maar als ge all out gaat, dan heb je toch wel even werk... 't Goeie is wel dat ook dit gerecht weer héél erg 1 keer moeite, 2 keer eten is. Ik blijf het zeggen, 't is mijn ultieme mamatip. Op dag twee kan je -mits toevoeging van wat voorverpakte sla en geitenkaas/mozzarella- op minder dan 15 minuten een slaatje op tafel toveren. Want zeg nu zelf, een vinaigrette maken en kaas en sla uit de verpakking halen dat is nu niet het zwaarste werk hé.

Nodig:

-groentjes, in ons geval: komkommer - avocado - radijsjes - lenteui - wortels - paprika - tomaat

-1/2 kg. rijst en om die te bewerken: suiker - mirin - rijstazijn - zout

-tofu en/of eitjes, mijn vis-etend liefje at er nog wat gerookte zalm bij en Kelly gaat voor kikkererwten las ik 

-sojasaus en wasabi om het af te maken

Bereiding:

Begin met het koken van de rijst zoals op de verpakking staat. De hoeveelheid pasta en rijst die ik nodig heb juist kunnen inschatten, daar ben ik écht héél slecht in. Ik denk dat ik volgende keer voor iets minder dan een half pak ga voor ons drie (restje als lunch op dag twee ingerekend). Terwijl de rijst kookt breng je in een pannetje volgend mengsel aan de kook.

5 eetlepels rijstazijn

1 eetlepel mirin

2.5 à 3 eetlepels suiker

0.5 eetlepel zout

De verhoudingen voor dit mengsel vind ik ook altijd zo'n beetje een gok, maar de laatste keer was ik tevreden. Ik baseerde me de laatste paar keer losjes op de verhoudingen van Nele, al paste ik het zout wel drastisch aan, want dat vonden wij de vorige keer wat té. Wij zijn nu eenmaal niet zo'n zout-eters. Als de rijst is afgegoten dan kan je het mengsel -dat nu normaal ook wel volledig opgelost is- eronder mengen. Ik doe bij de rijst verder ook nog een kant-en-klaar zakje nori met geroosterde sesamzaadjes (hoera voor een Aziatische supermarkt op wandelafstand van mijn huis). 

Terwijl je de rijst laat afkoelen kan je groentjes snijden, tofu uit laten lekken en paneren, een eitje bakken,... En dan is het tijd om dit alles op tafel uit te stallen (en op een stoel te gaan staan om daar een foto van te nemen).

En je bord vol te laden. Eerst proper. 

En daarna wat minder proper.

En het allerbeste aan dutjes van meer dan twee uur is het aangename, vrolijke tafelgezelschap dat je gratis en voor niets, bij die uitgebreide kooktijd, krijgt. ♥

Rarara, wat zit er in Sarah?!

Wie hier deze zomer al oplettend meekeek, las dat het tweede puntje op de #zomervanolijfje-planning... een gender reveal party organiseren was! In één zin is dat: een feestje organiseren waar je het geslacht van je baby te weten komt (of als je het zelf al weet, meedeelt aan de verzamelde familie).

Wij besloten al snel dat de appeal van zo'n feestje is dat je de reacties van de toekomstige mama en papa in kwestie ziet. Wij kozen er dus voor om samen met de (over)grootouders, mijn zus en haar vriend het geslacht van babytwee te ontdekken. Alle redenen om te feesten zijn goed en zo'n reveal-feest leek ons in elk geval fijner, warmer en ook persoonlijker dan het van de gynaecoloog vernemen en vervolgens doorbellen.

Voor alle duidelijkheid, bij Olivia wisten wij het geslacht ook, maar kwam de familie niets te weten. Oh, hoe zalig was het om die 10e maart 's ochtends vroeg te bellen naar mijn (schoon)ouders en te zeggen, je kleinDOCHTER is geboren en ze heet Olivia! Maar nu hadden Michael en ik toch al een voorgevoel dat het een meisje zou zijn en door het geslacht te vertellen zouden we de metie, die dit keer geen metie is, en bomma's kunnen intomen qua kledingshopperij. Win-win enal zo'n reveal feest.

De manier waarop reveal feesten in zijn werk gaan is dat je de gynaecoloog het geslacht op een papiertje laat schrijven en dat je dat -zonder spieken!- bij je bakker afgeeft. De bakker maakt vervolgens een taart die aan de buitenkant neutraal is maar vanbinnen gevuld wordt met of blauwe of roze vulling (of in ons geval: blauwe bessen of aardbeien). Omdat een taart alleen uiteraard niet cool genoeg was zochten we online nog naar andere reveal-ideetjes en vonden we ook deze: waterpistolen!!!

We deden een snelle rondvraag in de familie en bleek dat de meesten konden op 15 augustus! Dat associëren wij hier met moederdag en óók met mooi weer, het waterpistolenidee bleef in onze hoofden rondspoken. We timeden de 20-weken echo voor de week vóór 15 augustus, vroegen aan een topcafé of we mochten binnenvallen met 10+ personen, kochten waterpistolen en véél spraychalk. Chanceke dat voor de deur van dat topcafé een plein is waar we naar hartenlust konden schieten! Voor alle zekerheid vroegen we onze favoriete taartenfee Evy of ze een reveal-taart wilde maken. Indien het slecht weer was konden we het zo ontdekken en deden we toch het waterpistolen-idee dan hadden we tenminste al gethematiseerde taart voor erna.

En toen... besloot de gynaecoloog de afspraak te verzetten (stresssssss!) maar konden we terecht bij Chiara. Zij was het die ons dichtgekleefde envelopjes gaf, eentje voor 'den album', eentje voor Bambi's mom en eentje voor vriend T., die de waterpistolen zou vullen.

Vandaag was het dan ein-de-lijk zover. Zo rond half twee vertrokken we gepakt en gezakt in onze 'slechte' kleren met reservekleren, handdoeken, waterpistolen, roze en blauwe bordjes van de Hema, gisteren in zenuwachtigheid gemaakte zwangeremevrouwen-koekjes én onze dichtgeplakte enveloppen met foto's van het geslacht van babytwee richting Mokkakapot. Iedereen was op post toen Evy binnenkwam met de taart. Wegens miezerregen én 3x een 80-plusser present schrapten we met pijn maar vooral zenuwachtigheid in ons hart het waterpistool-idee (sorry T.! Toch dank u dat je een uur van je leven hebt willen geven aan het vullen van onze pistolen!) en wat er toen gebeurde ziet u hier...

En dan ga ik nu nog wat nadenken over namen!!! 

#dezomervanolijfje - juli

Intussen is juli al meer dan een dikke week voorbij... Hoog tijd dus om wat nieuwe foto's te spammen van #dezomervanolijfje. 

Juli begon met een bezoekje aan het verre Landen. Het was een lange, warme autorit maar zolang je aan het eind van de rit bijna in je blootje met andermans speelgoed mag spelen is alles goed voor Olivia.

Ondanks de hittegolf mochten wij overigens meestal een vrolijke ochtendOlijf uit haar bedje halen. Nadat we eerst al soezende héél de stapel boeken van de avond voordien opnieuw gelezen hadden.

We gingen ook verschillende keren naar de exotische markt, ideaal want terwijl ik avondeten voorbereid smult Olijfje, olijfjes. (Hoe gaan wij ooit nog een even toepasselijke naam voor babytwee kunnen verzinnen?)

Hittegolf in't land betekent ook naar de tuin van de bommie verkassen en daar in't 'zwembaddeke' spelen...

En daarna op bezoek gaan bij de superbomma (want zij woont dichter bij de ijsjeswinkel!).

Al gingen we soms ook naar onze eigen achtertuin, de zoo! Hier had ik net foto's genomen van ons twee, maar stond Olivia erop om ook een foto van haar en de pinguïn te hebben. Zie ze lachen van contentement.

Nog meer zoo. Als abonnees kregen we 3 ritjes op de draaimolen gratis. Normaal gaan we op weekdagen en is de draaimolen niet open, maar nu het vakantie is, is het elke keer prijs.

Juli was ook potjestraining deel 885, rond haar tweede verjaardag (in maart) deed ze het supergoed, maar nu lijkt ze de interesse helemaal verloren. Voor alle duidelijkheid, haar zelfgemaakt fruitijsje met aardbei en munt moet wél pipi doen.

En als we niet van potjestraining deden dan speelden we met de poppen. Of met Olivia's nieuwe doktersset, Terwijl ik met mijn voeten omhoog lag, eentje ontstoken (ik heb er foto's van maar ze zijn niet zo aantrekkelijk) en de andere omgeslagen tijdens het vandetrapvallen met wasmand en gevouwen was. 

Iederéén moest eraan geloven.

De ziekte van moederlief betekende véél verhaaltjes en slaapjes op mama en véél speeltijd met papa. Namen leren van de amiibo's enzo.

Toen mijn voet al bijna beter was, was er een kleine week vakantie gepland, op bezoek bij vrienden en kleine vriendinnetjes. Waar we tijdens een lange middag buiten zitten besloten, dat we misschien toch maar eens moesten rondkijken voor een huis mét tuin. 

Verder kreeg ik tijdens mijn vakantie ook nog een kleine, maar goed getimede nestdrang-aanval: keuken uitgesorteerd, zolder opgeruimd, een masterlist van te regelen zaken voor babytwee arriveert, 3 zakken kleren naar moedervoormoeders en een volgeladen auto richting containerpark.

En dan was er Sfinks, ééntje om van het zomer todo-lijstje te schrappen. Olivia is 2 en ging al 3 keer. 

Van een die-hard gesproken. ♥

Juli mag tenslotte ook nog herinnerd worden voor het grote overlockspel. Voor de dayinthelife. Voor de verjaardagen...

Die van mijn mama, toen we de kinderboerderij bezochten.

en die van mijn papa, waar mijn zus de vreselijkste accidenten voorhad (gelukkig kwam alles goed dankzij dokter Olivia!).

En dan heb ik het nog niet gehad over mijn twee favoriete foto's van afgelopen maand. Olivia en haar superbomma's. Hartjes, zoveel hartjes. 

Meer #zomervanolijfje? hier!

Round up: 30dagenbloggen

Op 15 juni begon ik aan 30 dagen consecutief bloggen, intussen zijn we 31 juli, 47 dagen én -eindelijk- 30 posts later. We kunnen dus uit dit experiment besluiten dat ik een héle shitty daily blogger zou zijn...

Uiteraard komt dat gedeeltelijk door het feit dat ik naast bloggen ook nog moet gaan werken en een 2-jarige moet entertainen. En als ik dan vrij ben, is thuisblijven om te kunnen bloggen, ook al niet echt mijn stijl. Het is zomer dus ik wil van't zonnetje genieten in de speeltuin of de zoo. Verder ruimde ik (nesteldranggewijs?) samen met Michael het huis op (lees: zakken en zakken richting containerpark en moedersvoormoeders), vierde ik verjaardagen,...

Hoewel ik kon terugvallen op ettelijke half-afgewerkte posts, wat het proces zéker heeft vergemakkelijkt, moest ik steevast nog foto's toevoegen (en zoeken op mijn slordige volgeladen harde schijf) of nog wat herschrijven. Ik denk dat ik de eerste week telkens nog een dag op voorhand werkte, maar dan werd Olivia ziek en toen was het elke dag nadat ze in bed lag een gehaast om de blogpost van de dag nog in orde te krijgen, of niet.

Ik schrik er telkens van hoelang het maken van een post duurt: de foto's zoeken en ze indien nodig nog bewerken, schrijven of herschrijven, links zoeken en plaatsen. Het helpt natuurlijk ook al niet dat ik over't algemeen allesbehalve kort van stof ben. Maar ik ben wel blij dat een paar (mama)posts die ik al langer van plan was: over borstvoeding, over kraamcadeau's, over babyeerlijkheid en over Parijs.... eindelijk geschreven en gedeeld zijn geraakt.

En voor de nieuwsgierigen, mijn top 3 van meest gelezen posts waren de aankondiging van mijn zwangerschap, het verhaal over mijn ei (beide ook op mijn persoonlijke Facebook-pagina gedeeld) en de Rapley-post (door Tine op háár pagina gedeeld).

Als dit -totaal niet consecutief- bloggen al iets heeft opgeleverd dan is het wel dat ik mij de laatste weken opnieuw heb geoefend in het tijd máken om te bloggen. Tijd voor een nieuwe uitdaging dus: mijn beste blogjaar ooit, 2009, verslaan. Nog 15 posts voor eind december. Dat gaat misschien zelfs nog lukken ook!

To thrive

Onlangs werd er een prachtige fotoreeks gedeeld van pas bevallen mama's die binnen de 24 uur gefotografeerd werden, One day young. Ze stralen, allemaal. En dat deed mij terugdenken aan mijn eigen bevalling. Met de rush van het 'ik heb dat hier wel zonder epidurale gedaan enal' nog vers in mijn lijf en leden. Voor mij was dat zo'n empowering gevoel, zélfs al was ik amper 24 uur later al van mijn roze wolk gevallen.

Olivia en ik, ongeveer 14u na haar geboorte, gezellig op de zetel thuis.

Ik vond de transitie van géén naar één kind een behoorlijk heftig (om zoveel verschillende redenen, waarvan ik hier de laatste tijd al ettelijke heb gedeeld). Ergens had ik het wel verwacht natuurlijk maar toch was het zwaarder dan ik had kunnen inschatten. Ik had wilde plannen om tijdens mijn moederschapsrust mijn volgeladen harde schijf foto's te sorteren en fotoboeken te maken maar bleek dat ik de 'rust' in moederschapsrust toch wat had onderschat. Het is zéker en vast geen vakantie. Dingen veranderen, prioriteiten veranderen, uw relatie veranderd. Kortom, alles zal veranderen en in het beste geval heb je op't einde van de rit een nieuwe routine.

Je kán niet weten of je klaar bent voor kinderen. Je kan -zelfs al zou je elk babyboek ter wereld lezen- je er niet volledig op voorbereiden. Onlangs las ik volgende quote van Elizabeth Stone over het kiezen voor kinderen: 

“Making the decision to have a child - it is momentous. It is to decide forever to have your heart go walking around outside your body. ” 

Ik vond hem zo vreselijk waar. En onder andere dáárom was het in het begin moeilijk. 

Hoewel ik me niet wil blijven wentelen de kommer en kwel van die eerste babytijd, wil ik ook niet vergeten van hoe ver we komen. Hoe donker het soms werd als Michael de deur achter zich dichttrok om te gaan werken. Hoe raar ik het vond om te praten tegen dat krijsend schepseltje waarvan ik niet wist wat ze wilde (eten, overgeven, pampertje?). Ik heb meermaals snikkend tegen Michael geroepen dat ik het niet begreep, van die roze wolk en die gelukkige moeders, dat het de grootste vergissing van mijn leven was. 

Ik kan inmiddels met zekerheid zeggen dat het wél de beste beslissing ooit was. Om maar iets te zeggen: ik krijg applaus als ik een ei breek in de pan, als ik een vals liedje zing of als ik de kleur van de geparkeerde auto's in de straat ken. 

En nu komt er een tweede (en voor 99% zeker, laatste) prutsje aan en zo traag als die vorige zwangerschap kroop, zo snel vliegt deze voorbij, over anderhalve week zit ik in de helft (en alles moet nog geregeld worden). 

Ik wil ons gezinnetje zoals het nu is in een doosje stoppen, omdat ik er zoveel van hou. Omdat ik blij ben met de routine die we hebben, omdat we zijn gegroeid, alledrie. En tegelijk ben ik ook superblij met het nieuw leven dat ik elke dag beter en harder in mijn buik voel rondfladderen. Maar ik ben ook bang en zenuwachtig. Ik vraag me oprecht af of het nu makkelijker zal zijn, of ik die eerste drie maanden eleganter zal doorstaan. Of ik Olivia niet teveel aandacht en liefde zal moeten ontzeggen. Want het is al begonnen, ze moet nu al haar geliefde borstje missen (de melk is op, al 'drinkt' ze soms nog wel). Of ze niet te jaloers zal zijn. Of we er wel goed aan deden, aan nog een kindje willen...  

En dan post Nina een filmpje van kindjes die hun broertje of zusje voor't eerst ontmoeten, denk ik aan mijn eigen zus en hoe plezant dat is (geweest), wil Olivia meekijken, terwijl ze met haar pop knuffelt en kunt ge mij gelijk bijeenvegen. 

En dan besluit ik nu al maar te beginnen duimen opdat wij in 2016 een nieuwe routine gaan vinden en dat het een goeike zal zijn. 

---

"to thrive" één van mijn favoriete Engelse werkwoorden (ja, ik doe aan favoriete woorden, nog een afwijking waarschijnlijk), het dekt hier perfect de lading alsgetmijvraagt:

°To grow or increase in bulk or stature; to grow vigorously or luxuriantly, to flourish.

°To increase in wealth or success; to prosper, be profitable.