Als muziek in mijn oren...

Ik zei het al, ik hou van taal. Al wil dat niet zeggen dat ik elk vak tijdens mijn opleiding plezierig vond. Zo zal ik wellicht voor de rest van mijn leven last hebben van rechtopstaande haren wanneer ik de woorden synchrone of diachrone taalkunde hoor. Gelukkig was lang niet elk vak met het woord 'taalkunde' in de titel een kwelling. Algemene taalkunde, en meer bepaald het onderdeel: de eerste (en bijkomende) taalverwerving deed mijn hart wél sneller slaan.

Wat nog fantastischer is dan erover te leren, is het gewoon live voor mijn ogen zien gebeuren. Ik diepte zelfs mijn cursus terug op uit een of andere plastic bak die op de zolder stof staat te verzamelen, zodat ik de fases beter zou kunnen volgen.

De laatste weken heb ik de indruk dat er bij Olivia een klik geweest is. De zogenaamde woordenschatexplosie, die ervoor zorgt dat een kind tussen 18 maanden en 2 jaar zo maar even van het beheersen en actief gebruiken van een woord of 50 naar een woord of 600 gaat, is begonnen. Ze herhaalt meer dan vroeger de woorden die je haar 'aanbiedt' en probeert er wel eens twee achter elkaar te kleven (nieuwe woorden welteverstaan, want 'poesje kijken' of 'pom kijken' dat kan ze echt al lang héél goed zeggen). Om nog maar te zwijgen over de tientallen liedjes die ze al kan zingen (lees: af en toe een duidelijk woord gecombineerd met een herkenbare melodie).

Maar het meest blij met haar woordenexplosie was ik gisteren, toen bleek dat ze eindelijk het verschil kende tussen een banaan en... Kijkt u vooral zelf:

Na meer dan een half jaar papa en teveel andere woorden. Zo'n keer of 10 per dag was mijn reactie, 'serieus Olivia, wel [insert een of ander random woord] maar niet mama?' is deze mamama nu de gelukkigste vrouw op aarde.

En ook Michael kan zijn geluk kan niet op, zijn reactie ging als volgt: Oh, Olijfje, nu heb je mama superblij gemaakt. Goed zo! En papa ook want dan stopt mama met haar gezaag over het zeggen van 'mama'.

Wat denkt ge, volgende maand zou ze toch 'jij bent de liefste mama van de héle wereld?' moeten kunnen zeggen, nee?

Over bloggen

Ik hou van letters, van taal, van verhalen. Opstellen schrijven was in de lagere school zowat het fijnste huiswerk dat ik kon krijgen. Net zoveel als ik van schrijven hou, hou ik van lezen. Ik denk dat het 2007 of 2008 was toen ik, via mijn internetlievend lief, geïntroduceerd werd aan Craftster, een forum vol knutselende dames. Via dat forum kwam ik in contact met Craftzine en craft blogs. De eerste blogs die ik volgde waren Elise Blaha & Mme Zsazsa en na 7 jaar zijn het nog steeds mijn absolute favorieten. Toen ontdekte ik personal, food & design blogs, ik nam een Google reader* and never looked back... 
*intussen is Google Reader ermee opgehouden en gebruik ik Feedly

Op een dag begon het te kriebelen om ook zelf te gaan schrijven, op 25 juni 2007 maakte ik mezelf een Tumblr en toen puntje bij paaltje kwam gebruikte ik die amper. Toen ik een jaar later ging samenwonen probeerde ik nog eens, dit keer bij Blogger.

Laat ons even een open deur instampen, een prijs voor meeste blogposts per jaar zal ik nooit winnen en ook supergestructureerde planningen over wanneer welke blogpost moet verschijnen dat marcheert niet voor mij. Als ik voel dat ik iets wil vertellen, dan moet het eruit en dan wordt er ook gewoon gepost. Heel vaak veranderen blogposts nog sterk na hun initiële posting, omdat ik nogal van het-eerst-schrijven-dan-denken-type ben. Al worden blogposts sinds Olivia al iets vaker een semi-uitgewerkt idee in Evernote dat meer dan 2 keer nagelezen of zelfs in stukken geschreven wordt voor ik het online gooi. 

Al die jaren heb ik bloggen beschouwd als iets dat ik deed, gewoon voor mezelf, als ik goesting had, zonder het verder echt te benoemen. Meer nog, als ik mensen ontmoet is mijn blog eigenlijk niet iets dat ik meteen zal vermelden. Hoewel hij open en bloot online staat voor iedereen die mijn hersenspinsels wil lezen, voelt het toch raar om er de aandacht op te vestigen bij mensen die ik n(i)et ken. Alsof ze dan teveel over mij gaan weten terwijl ik hen niet ken en ik afgekraakt ga worden op iets dat ik geschreven heb en niet in real life kan uitleggen of duiden. Of omdat ze gaan lachen dat ik mijzelf een blogger noem en ze dan gaan komen kijken naar mijn virtueel plekkie en ik al een maand niets geschreven heb. Of omdat ze wát ik schrijf ook gewoon slecht geschreven gaan vinden of mijn humor niet begrijpen. Ofzo. 

Een tijdje geleden las ik bij Madrina: Bloggen is een hobby [...] maar ik moet tijd maken, net zoals voor mijn andere hobby's. Daarna zag ik de superinspirerende speech van Elise en toen viel mijn euro. Mijn blog ís mijn hobby. En als er hier weinig verschijnt is dat omdat mijn andere bezigheden: lezen, dingen maken, mijn 20 maander entertainen, werk en huishouden, teveel tijd opeisen. Zoals bij iedereen toch? 

Misschien niet zo mind blowing voor u maar wel voor mij. Huishouden en hobbytijd gebeurt wanneer Olivia slaapt (of zich in stilte bezig houdt -NOT-) of tijdens de late op het werk als ik het geluk heb dat ik al mijn werk snel kan afronden. En dan is bloggen gewoon niet altijd wat bovenaan het lijstje staat, (zeker niet met een laptop die op sterven na dood is en na elke drie zinnen uitvalt). Soms schijnt de zon en ga ik gewoon eens graag met dochterlief naar de zoo, of is het koud en wil ik die handgemaakte sjaal voor Olivia afwerken of met een vriendin naar een koffiebar in plaats van achter mijn scherm te kruipen. 

Nog een voorbeeld: met een hand-mond-voet-ziek Olijfje de twee eerste weken van november, was ik gewoon al blij als ze -eindelijk- aan de borst in slaap viel en ik even doelloos op Instagram kon scrollen én ik op't einde van de week mijn berg was binnen de perken had kunnen houden. Maar dat, beste mensen, betekent niet dat ik geen blogger ben. Schrijven maakt mijn hoofd rustig, van schrijven word ik blij. En wie wat ik schrijf niet wil lezen moet deze url maar vermijden. 

Om een lang verhaal nog iets langer te maken, ik veranderde vandaag mijn woordenwolk op mijn cv, de plaats waar ik voorheen vooral niet sprak over mijn blog. En ik ben vast van plan ook luidop te zeggen dat ik blog wanneer men mij vraagt wat ik fijn vind inhetleven. Bold statements af en toe moet je ze durven maken.

En als het hier weer even stilvalt, op Instagram en de sarahindestadfacebookpagina 

verschijnt zéér regelmatig wat nieuws.  

Tram 2, rond 17u

Olivia zit te "tekenen" in haar kleine agenda. Er stappen een vijftal 8-jarige jongetjes op. Ze gaan zitten en beginnen te ruziën welke halte ze gaan nemen om het dichtst bij het voetbalveldje af te stappen. Ineens roept 1 van de jongens, kijk die baby is superklein en kan al schrijven. De jongens kijken, wijzen en zijn onder de indruk.

Ik antwoord: Oh, maar die schrijft niet hoor jongens, ze kribbelt maar wat in dat boekje. Kijk maar.

Jongen: Maar mevrouw, die kan haar potlood al goed vasthouden. Mijn neefje is 5 en die houdt zijn potlood nog zo vast (maakt een vuist).

Er is bijval onder de jongens want het kleine broertje van een andere jongen kan het ook nog niet en hij is ook al 'groot'.

Waarop een derde jongen zich naar mij toe draait en zegt: Mevrouw, uw baby gaat later zeker een bekende kunstenaar worden.

Ik: :)

#wereldveggiedag

Het idee voor deze blogpost kwam van Mme ZsaZsa, die de mosterd bij Lilith haalde. Het opzet is simpel: een hoop links naar vegetarische gerechten delen omdat het vandaag wereldveggiedag is. Ik had ongeveer een halve seconde nodig om te bedenken dat ik mee wilde doen. Sinds april dit jaar heb ik de kaap van het langer wél vegetarisch dan niet eten bereikt.

15 jaar al.

Mijn liefde voor eten was er altijd. Logisch gevolg daarvan, is dat er ook een liefde voor koken zich ontplooide, de eerste keer dat ik op het aanrecht gezet werd om mee te helpen was het al zover vrees ik. En als ik zie hoe dat drommeltje van ons nu al luidkeels "mmm..." roept als ze in de verte de groentenwinkel ziet, denk ik dat we voor de volgende generatie ook al safe zitten.

Op mijn instagram vind je met de regelmaat van de klok eetfoto's die vaak gehashtagd worden met #eetwatgepint, een bescheiden poging om mijn pinterest-prikbord te testen en -al dan niet- goed te keuren. Dus ook daar kan u zeker en vast terecht, maar omdat u nu toch hier bent, een overzicht van enkele favoriete gerechten:

 

Als ik morgen moet beslissen wat ik de rest van mijn leven als ontbijt zou willen eten dan kies ik avocado-smos. Het recept van Joanna is een goed begin, maar voor mijn part is het nóg beter als er ook: tomaat, rode ui en verse koriander in de smos zit.

De bloemkooltaart van Dorien, en bij uitbreiding gewoon alles op haar blog.

Gisteren nog alweer op ons bord, vandaag gewoon hier: de wraps van Michael.

 

Ideaal om in grote getale in uw diepvries te hebben zitten en om instant indruk te maken op het Antwerpse mama's houden van eten-facebookgroepje: bietenburgers. Epische proporties hebben ze al bereikt in dat groepje. Binnenkort in elke Antwerpse diepvries alsgetmijvraagt. Trouwens ook lekker met wat couscous en groentjes.

En nu ik er toch over begin, couscous (vooral deze). Het recept van Albert Heijn: couscous met verse kruiden en granaatappel is hands down mijn favoriet. Ik voeg nog wat ras-el-hanout toe en bak er wat halloumi bij.

In de categorie recepten die ik met mijn ogen toe kan maken: risotto met champignons (of ei), quiche of filodeegtaart, pizza, courgette- of pompoenfritters of spinaziepannenkoekjes, gewoon nen doodsimpele wok met tofu zoals vanavond of Mexicaanse sla (sla en andere groentjes naar believen, veggie gehakt+pikante tomatensaus, zure room, chips en wat gemalen kaas, veggie hoeft dus niet persé gezond te zijn).

                

En dan tot slot, pasta, in al zijn vormen en maten, ook altijd goed.

Deze noedels met miso en gember zag ik onlangs verschijnen op smitten kitchen en lagen binnen de week op ons bord. Gelukkig, want ze zijn héérlijk.

 

Deze venkel- en tomatenlasagna is dat ook en totaal geen werk. De prei-ricotta-tomaten lasagna van Jamie Oliver mag er overigens ook zijn. En uiteraard is ook een gewone groentenlasagna altijd de max. Mijn ultieme luievrouwentip omtrent gewone groentenlasagna is trouwens de volgende: maak spaghettisaus en vries ze in, als ge dan eens goesting hebt in lasagna moet ge enkel bechamelsaus maken. Gemakkelijk zat.

Citroen-orzo met spinazie, feta en amandelen is ook een super lekker slaatje of bijgerecht en tevens goedgekeurd door de vrouw die dit alles in gang zette.

Tortellini's in de wok. Knapperige groentjes, pasta en veel boursin, dat kan niet anders dan een succesrecept zijn.

De overheerlijke tagliatelle met pompoen en prei van Stien, die ik bij gebrek aan feta in de ijskast ook gewoon met parmezaan maak, mag ook niet ontbreken.

Tot slot, nog een laatste favoriet: de asperge carbonara van BBC Vegetarian food -een van mijn favoriete magazines- 

Het allerbelangrijkste ingrediënt is parmezaan, véél parmezaan, als zoute vervanging van het spek in de klassieke carbonara. Het recept is trouwens ook multifunctioneel, afgelopen week heb ik het nog gemaakt met een prei/champignon/diepvrieserwtjes-combinatie omdat asperges momenteel niet te betalen zijn. Over asperges gesproken, dat het maar rap terug het seizoen is want dan kan ik de asperge pasta van Ilse proberen. Zoveel spijt dat het er niet meer van gekomen is afgelopen lente. 

Het leven van een voedsellievende veggie is hard, jom.

Onze Borgerhoutse beebiotheek

Met een bibliotheekkaartje als geboorteaankondiging en ouders die ALTIJD minstens 1 boek in hun tas meeslepen, was er geen ontsnappen aan: Olivia moest en zou een boekbaby worden.

Voor haar geboorte hadden wij al een kleine stapel boeken gekocht en ook op haar boekenfeest kreeg ze verschillende exemplaren cadeau. We maakten een librarything aan (op dit moment niet helemaal up-to-date, ik denk dat ze inmiddels 100+ boeken bezit), bompa Berry zorgde voor een boekenbak en het leesplezier kon beginnen.    

Hoog tijd voor een overzicht van haar favoriete boeken tot nu.

0-6 maanden

Dag Dieren, Dag beestjes - Smriti Prasadam (in dezelfde reeks ook: Dag voertuigen en Dag wereld)

Baby's eerste badboekje - Stella Baggott

Baby ziet... - Chez Picthall

Jip en Janneke dieren, Jip en Janneke spelen - Annie M.G. Schmidt

Al deze boekjes hebben iets gemeenschappelijk, ze zijn namelijk zwart/wit met accenten in felle kleurtjes. Contrasten zijn -volgens de website van Kind en Gezin- het eerste wat een pasgeboren baby kan opmerken. Kleuren onderscheiden kan een baby pas vanaf 4 weken. Over de ontwikkeling van het 'zien' weet ik verder niet veel zinnigs te zeggen, maar Olivia was fan, laat daar vooral geen twijfel over bestaan. Dat ze ook allemaal onder de 10 euro zijn maakt van de boekjes hierboven ook een ideaal (extra) kraamcadeautje alsgetmijvraagt.

6-12 maanden

Daar is Sinterklaas! - Ballon Kids

Baby's eerste speel- en voelboek - Stella Baggott

Dieren - Ballon 

Schanulleke koffertje - Kiekeboe! Waar is Beer? - Willy Vandersteen

Nijntje labelboekje, Kleuren - Dick Bruna

Bij mij thuis in het bos - Sara Gillingham

Andy Warhol's Colors - Susan Goldman Rubin

Nijntje en de seizoenen - Dick Bruna

De boekjes waar Olivia tussen 6 maanden en 1 jaar vooral naar greep waren boekjes die méér waren dan alleen kijken. Olivia wilde haar boeken voelen, aaien en jawel, ook proeven (gelukkig kan een dik kartonboek wel redelijk goed tegen wat babykwijl). 

Daar is Sinterklaas heeft uitgesneden pagina's die het Olivia makkelijk maakten om ze te draaien, net als Bij mij thuis in het bos, dat daarbij ook nog eens een vingerpopje heeft (dubbel succes!). Het Schanulleke boek heeft een handvat en -alweer- uitsnijdingen in de pagina's. Het labelboekje heeft labels (duh!) en het voelboekje allerhande texturen en uitsnijdingen. Het boekje Dieren heb ik in de collage geplakt als voorbeeld van kleine (10x10cm) kartonboekjes die Olivia rond deze tijd steeds beter kon hanteren en wat later ook al kruipende overal mee naartoe sleepte. Dit soort boekjes vind je echt overal. Wij hebben er vooral van bij Hema. Ze zijn ook goedkoop en dat is goed want we hebben ze al ettelijke keren moeten vervangen wegens volledig beduimeld (denk: koek, snot, kwijl en iets met een diepgaand empirisch onderzoek van ene Olivia over de gevolgen op een kartonboek na een plons in de WC). 

Colors kocht ik jaren geleden in de solden van IMS. dat boek stond dus in mijn boekenkast en toen ik eens was wilde opvouwen, kreeg Olivia dat bij wijze van entertainment in haar handen geduwd (onze bibliotheek dubbelt als waskot). Er staat een prent van een poesje in, bijgevolg was dit boek een instant hit. Nijntje en de seizoenen heeft dan weer heel lang op een andere strategische plaats gelegen, in de badkamer, dat boek en de extra IKEA badmat (zodat het drommeltje tenminste een zacht, warm plekkie had om te zitten) hebben ons allemaal aangename moment op de WC bezorgd. (Noot voor bijna mama's: alleen naar toilet gaan is een luxe, enjoy it while you can!) 

1-1.5 jaar

どうぶついろいろかくれんぼ- いしかわ こうじ

Poesje Nel - Dick Bruna 

Mama kwijt - Chris Haughton 

Dikkie Dik op de boerderij - Jet Boecke 

Poezen tellen met Pim en Pom - Fiep Westendorp 
コトコトでんしゃ- とよた かずひこ

Rupsje nooitgenoeg - Eric Carle

Is dit een poes? - Guido Van Genechten

Wanneer ik deze collage bekijk dan valt het mij op dat het op één boek na allemaal dierenboeken zijn. Chanceke dat we de laatste maanden dan ook véél gebruik maakten van de besteaankoopvan2014.

Laat mij even beginnen met het Japanse boek dat duidelijk geen dierenboek is, we kochten het in februari bij Book-Off, onze favoriete Japanse tweedehandsboekenwinkel met een filiaal in Parijs. Het is een boek over een treintje dat onderweg is van het ene station naar het andere. Heel basic, maar schoon. Het andere Japanse boek combineert kleuren met dieren én heeft alweer uitsnijdingen in de pagina's. Ook Rupsje Nooitgenoeg heeft uitsnijdingen in de kartonboekversie die wij bezitten. Behalve een onmisbare klassieker, voor Olivia vooral dolle pret omwille van al het eten dat erin staat.

Een andere klassieker is uiteraard Poesje Nel, een boek met een poes, meer heeft Olivia niet nodig om fan te zijn. Dikkie Dik op de boerderij alweer een poezenboek, is ook een flapjesboek. Aangezien 'kiekeboe' hier al ettelijke maanden doorgaat als het beste spel ooit, is kiekeboe in een boek al even fantastisch. We kochten dus in dezelfde serie ook Dikkie Dik in de dierentuin. Nog méér poezen in Poezen tellen met Pim en Pom, ook altijd een succes.  

Is dit een poes? zou nóg meer van hetzelfde kunnen zijn maar is het niet. Weet je nog hoe je vroeger soms een tekenspel speelde en om de beurt een stukje van een dier tekende om daarna het blad dichtgevouwen door te geven aan de volgende? Wel zo is dit boek ook opgebouwd, het is een uitvouwboek, en wat op het eerste gezicht het oor van een poes lijkt te zijn, wordt *spoiler alert* de bek van een eend, de vleugel van een papegaai, een stuk pijlstaartinktvis en tot slot de bek van een toekan. Supermooi getekend door Guido Van Genechten, alleen daarom al een aanrader van jewelste.

Tot slot nog even een paar woorden over Mama kwijt, in 2012 het prentenboek van het jaar. Hoewel het verhaal niet super origineel is: baby uil valt uit het nest en gaat met behulp van andere dieren op zoek naar zijn mama, het boek eindigt -oh verrassing!- met de hereniging van mama en baby uil en alle dieren die hielpen zoeken krijgen een koek als beloning. Maar los van het verhaal valt dit boek op door de prachtige tekeningen en kleuren én is net lang genoeg om voor te lezen zonder dat Olivia's aandacht verslapt. Wij zijn fan! 

Meer boekentips voor kleintjes? Kijk eens op Pluizer of Boekbaby's. Of op andere mamablogs zoals Elise of Taza. Boekentips voor ons? Laat ze achter in de commentaren!

*zomeropkuis* wijvenweek-bis: Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten.

Onder het motto: zomeropkuis, een paar (half)afgewerkte blogberichten die bij mijn concepten staan te verstoffen, dit keer eentje van maart 2012.

 

Ik vind mezelf niet echt zo'n beautyqueen, al ben ik wel (bijna) dagelijks van een beetje make-up en andere oplap voorzien. Oordeelt u vooral zelf.

From top to bottom:

Mijn haar is nogal dik en sinds ik de beste kapper van de stad ontdekte is het ook op regelmatige basis deftig gesnipt. Verder is het grijs (en ik haat dat) en heb ik het afgelopen december voor het eerst bij de kapper laten kleuren. Het was overigens niet de eerste keer dat mijn haar van een kleurtje voorzien werd, toen ik jonger was heb ik wel eens een behoorlijk langdurige acajou-zelfkleur-fase gehad. 

Wassen doe ik om de dag, met eender welke shampoo die in reclame staat. (Sinds Sunsilk mijn allerfavorietste shampoo uit de handel haalde is er hier een chronische zoektocht naar een nieuwe favoriet, Palmolive en Syoss komen voorlopig in de buurt.) De dag waarop ik mijn haar was droog ik mijn frou'ke en laat ik de rest zijn springerige zelf, de dag waarop ik het niet was haal ik al eens de stijltang boven. Conditioner heb ik niet, daar ben ik te lui voor, wel dit, van bij de kapper.

Op mijn vrije dagen is mijn gezicht uitsluitend van Clinique Superdefense voorzien. Op non-vrije dagen zweer ik bij een zwart lijntje onder mijn ogen. 't Was eveneens het eerste make-upding dat ik deed, toen ik een pubertje werd. 

Wat ik verder doe (foundation, coverstick en als ge chance hebt ook een streepje oogschaduw), heb ik allemaal geleerd tijdens die Nivea-workshop in Brussel ergens in 2004 of 2005. De producten die ik toen heb geleerd te gebruiken gebruik ik nog steeds, of beter gebruikte. Want kaka-Nivea heeft beslist om geen make-up meer te verkopen in België.

En bijgevolg ben ik dus dringend op zoek naar een nieuw oogpotlood. Eentje dat niet te dik aanbrengt en ook na 1 uur nog aan mijn oog hangt in plaats van onder mijn jukbeen.


Mijn nagels zijn sinds kort niet meer afgekloven (hoera!) en worden al eens van een (doorzichtig) lakske voorzien. Dat laatste was geleden van mijn spicegirls-periode (1997!). Jammer genoeg heb ik sindsdien nog altijd geen geduld geleerd *denk: omvallende potjes en boebbelkes en putjes in de nagellak*.


Ik kom nooit de deur uit zonder wat Rexona en Boss Intense, Clinique Happy of Kenzo aan mijn lijf. En als mijn lijf wat droog aanvoelt dan smeer ik wel eens wat Dove bodylotion. Mijn vel wordt in bad verder ook wekelijks verwend met de Hammam-lijn van Rituals. Ooit eens in een cadeaupakket gekregen en helemaal geweldig.

Mijn benen (en oksels) zijn nagenoeg altijd geschoren. Ik ga niet ontkennen dat mijn werkuniform daar ongeveer alles mee te maken heeft. Minimum 38u. per week heb ik een rokje aan. Weer of geen weer. 
Op mijn vrije dagen vertik ik het scheren al eens. Héérlijk.

Verder zou ik u graag nog willen melden dat ik helemaal niet zo'n rokjes en kleedjesmeisje ben -zoals u wel eens zou kunnen vermoeden uit bovenstaande of wanneer u mijn pinterest-inspiratieborden volgt-. Ik zou wel willen hoor, maar ik trek héél vaak gewoon uit gemak één van mijn 2 broeken aan (yep, dat lees u goed, ik heb 2 broeken, allebei jeans overigens).

Aan mijn voeten zal u bijna altijd een hakje terugvinden. Ik heb een beetje complexen over het (net) niet halen van de meter zestig, vandaar. 
Mijn platte schoenen zijn op één hand te tellen: 

1x allstars (valse, knalgroene, gekregen in 2005 in Rotterdam, op mijn eerste reisje met M. Ze zijn sinds de werkeensaanuwhuismaand klaar voor de vuilbak al ben ik nog niet klaar om er afscheid van te nemen. In de ene schoen staat immers 'shoebidoebidoe' en in de andere 'iloveyou' - hoe cool is dat?)

1x birkenstocks (steevast gecombineerd met gekleurde teennagels)

1x sportschoenen (een erfenis uit 2003, het einde van de middelbare school, sindsdien ongebruikt)

1x DrMartens (een erfenis uit 1997, het einde van de lagere school)

1x ballerina's (ook wel de werkschoenen voor als de werkhakken zeer doen en ook: geen link wegens dat u anders mogelijks mijn stinkvoeten door de computer zal kunnen ruiken).

Zo, wat denkt u ervan? Beautyqueen, yay of neej? 

Wijvenweek is een initiatief van i. en lilith. 

edit: Een héél aantal verzorgingsproducten die ik hierboven beschrijf zijn de laatste 2 jaar inmiddels vervangen (door dier- en milieuvriendelijkere exemplaren). Ik update binnenkort.

Brieven aan Olivia - maand 18

Mijn lief Olijfje, 

Jij bent vandaag 1.5 jaar oud. 1.5, dat zijn 18 maanden, 548 dagen, 13152 uren, waarin we jouw kleine karaktertje gaandeweg hebben leren kennen. Jouw papa en ik zijn het er over eens, je bent gewoon het beste dat ons had kunnen overkomen. En elke dag met jou bij ons is gewoon een tikkeltje leuker dan de leukste dag van die 8 jaar dat wij samen waren voor jij er was.
 

Toen jouw papa onlangs op seminarie moest vertelde ie me dat hij jou nu nog harder zou missen dan vorig jaar (toen was je net geen 6 weken toen hij een nachtje weg moest), gewoon omdat hij je nu beter kent en je vreselijk leuk bent. En ik deel zijn mening helemaal, soms wil ik jou in een doosje stoppen en je voor altijd bewaren zoals je nu bent.

Altijd zo hard aan het lachen dat de deugenieterij van je bolle kaken spat. En als je weet dat we je gaan berispen omdat je deugenieterij uitspookt, dan hou je snel je hand voor je mond (en kan ons hart bijeengedweild worden).

Op deze foto geen deugenieterij (maar het uitpakken van een kinderei, waarvan ze dus nog niet weet dat de verpakking eetbaar is, en dat gaan we nog even zo houden ;)) maar de hand voor uw mond houd-pose is in elk geval dezelfde.

Een van de redenen waarom ik je dus zó in een doosje zou stoppen is omdat je zoveel kleine dingen doet die ik voor altijd wil onthouden, bijvoorbeeld hoe jij door het brievenbusgat naar de poesjes wil kijken. Elke keer als we vertrekken of aankomen.

Ik wil voor altijd onthouden hoe jij -als je besluit dat het tijd is om op te staan- 's morgens uit de co-sleeper kruipt, naar de andere kant van ons bed loopt en met onze brillen in de hand het bed weer op kruipt. Om die vervolgens in onze gezichten te komen duwen.

Ik wil onthouden hoe jij onze ringen van onze vingers neemt -eist zelfs- en ze vervolgens terug op onze vingers, of nog beter, je eigen tenen zet (met die fijne motoriek van jou is er echt niets verkeerd gelopen).

Ik wil onthouden hoe je helpt met het ophangen van de was, hoe je ons hoopjes was uit de machine aanreikt en zelf dingen 'ophangt' op het wasrekje. Dat de vuile was die gesorteerd op de vloer van de bibliotheek ligt niet opgehangen hoeft te worden heb je wel nog niet helemaal begrepen.

Ik wil onthouden hoe je stiekem de trap op klimt, maar het gepets van je kleine handjes op het hout van de trap je telkens weer verraden.

Ik wil onthouden hoe ik altijd mijn flesjes sojasaus moet komen zoeken in jouw buurt omdat je er zo vreselijk graag mee speelt.

Ik wil onthouden hoe eigenlijk ál ons gerief altijd twee kamers verder ligt. Bij voorkeur in een zakje dat zo groot is als jij zelf en waar je dan het huis mee rond sjouwt. Ik wil onthouden dat jouw papa je daarom soms kleinenJohnMassis noemt.

Ik wil onthouden hoe graag je eet (kwestie van later die zen boven te kunnen halen als je je neus optrekt voor eten dat ik voor je hebt gekookt, zo gauw je doorhebt dat je eten ook niet kan/mag lusten gaat dat toch wel eens gebeuren, nee?).

En in diezelfde lijn wil ik ook onthouden dat ik je "mmmmmm....." hoor roepen elke keer als we de straat van de Marokkaanse groentenwinkel in fietsen. Maar, ik ben de eerste om het toe te geven, mijn drommeltje, dat uitgestald eten ziet er écht mmm uit.

Ik wil onthouden hoe wij op diezelfde fiets liedjes zingen, van 'handjes draaien' en 'hoofd schouders knie en teen'. Vals maar vrolijk. En hoe gelukkig dat mij dat maakt.

Ik wil onthouden hoe plezant gij het vindt als wij onnozele gezichten trekken met de voorkantcamera op mijn gsm.

Ik wil onthouden hoe jij mij volgt als ik ga plassen, WC papier afscheurt en het dan plechtig overhandigd.

Ik wil onthouden hoe hard jij verslingerd ben aan de ING-reclame met de poes, die aan het Centraal Station hangt. Altijd moet ik even omfietsen omdat er poesje ge-eist wordt in het zitje achter mij. Man, jij gaat niet de enige zijn die een beetje huilt als er op een dag andere reclame hangt.

Ik wil onthouden hoe ik woorden en verbanden zie klikken in je hoofdje. En of ik dat zie klikken, meerwoordzinnen enal. Als persoon voor wie taal altijd een belangrijk deel van het leven is geweest zwel ik elke keer van trots: Poesje, Poesje aai, Dada Poesje (als we weggaan en de deur op slot doen), Poesje kijken, Danku, Papa, Bébé, gedaan, drinken, lekker, mmm..., kijken, koek, huis,...

Ik wil onthouden hoe fijn ik het vind om de mama te zijn van een 1.5 jaar oud Olijfje (en hoe trots ik ben als jij mijn hand vastgrijpt om samen door de zoo te wandelen).

Maar het zou nog fijner zijn mocht je dan ook eens écht mama zeggen tegen mij. Kan dat? 

Alstublieft?

Danku,

je M-A-M-A

maand 1 - maand 12

Gebaseerd op de brieven van i. aan Mira en van Elise aan Ellerie