38

Als je mij ergens deze vorige jaren bent tegengekomen en het ging over werken en studeren dan durf ik mijn hand ervoor in het vuur stoppen dat je mij "oh ik kan niet wachten om fulltime te werken" hebt horen zeggen. Meer centjes en vooral minder schoolwerk waren mijn hoofdzakelijke beweegredenen. Nu puntje wat dichter bij paaltje komt (lees: vanaf morgen en voor de komende 40 jaar, minimum) piep ik wel een beetje anders. Gezaagd dat ik daarover al heb tegen M., ge kunt het u niet voorstellen. 

Dat is dus wel:
-dubbel zoveel werken*, maar niet dubbel zoveel centen
*Ik heb wél de dikke chance dat ik kan blijven werken op mijn studentenwerk van bijna 7 jaar, de plaats waar ik ook de man van mijn leven vond. Zeker niet dát waar ik mijn hele leven van heb gedroomd maar hopelijk een opstapje en ervaring die kan leiden tot een job in 'de cultuur'. Pers en communicatie van 'iets cultureels' (museum, uitgeverij, theatergezelschap, distributeur,...) mogen verzorgen of betaald worden om hele dagen te knutselen is wél de droom, al lang. Helaas liggen die jobs niet voor het rapen.  
 -geen middagdutjes met de poezen meer
-veel minder M.
-geen knutselmiddagen gecombineerd met slechte realitytv
-niet meer naar de supermarkt wanneer het daar kalm is
-geen blogs + een tas koffie voor de eerste 2 uur na het opstaan
-gedaan met mijn schoon leven (daarom dat ik vandaag letterlijk heel den dag op mijn badonkadonk heb gezeten, tot na de noen mijn pyama heb aangehad en die na mijn uitgebreid bad heb geruild voor een joggingbroek, mijn haar extreem slonzig was, ik blogs heb gelezen, foto's heb gelabeld, slechte realitytv heb gekeken en vooral niet heb ingepakt, nah!) 

Maar met een eigen huis, !yay! komt verantwoordelijkheid, dus vanaf morgen ben ik groot en volwassen en gewassen op een degelijk uur, ofikdatnuwilofniet. En omdat een voorbereid vrouw er twee waard is, en omdat ik niet de financiën heb om elke dag uithaaleten te kopen zoals sommige van mijn collega's, ben ik gisteren rond de middag mijn keuken in gekropen en er zo rond een uur of negen in het gezelschap van mijn lief lief weer uitgeraakt. 

Resultaat: 3 porties chili con carne, 2 porties pesto, 5 porties courgette&waterkerssoep, 11 porties lasagna (4 veggie - 7 vlees), 2 porties witloof in de oven, 7 porties peekes+zoete aardappelstoemp, 1 portie witloofstoemp, 4 porties spinaziestoemp en 2 porties pompoenstoemp. En toen zat de diepvries vol en was de tupperware-schuif desolaat & verlaten, terwijl die normaal -zoals het een tupperware-schuif betaamt- uit zijn voegen barst. 

Stoemp tot het onze oren uitkomt dus, dagelijks, vanaf volgende week. Want de ingrediënten voor couscous met groene kruiden en granaatappel, risotto met champignons en peterselie, gevulde paprika's, nasi goreng, tikka masala en tortellini's werden ook al gekocht, maar nu had ik de -bij nader inzien niet zo doordachte- beslissing gemaakt te beginnen met gelijk 7,5 kilo aardappelen te snijden, koken en stoempen. 

Op het 'nog te kopen voor het huis-lijstje' werden dan maar meteen een 2e diepvries en tupperware-pottekes bijgeschreven. We weten weeral waarvoor we dat doen, gaan werken.

De ware toedracht

van het woord brainfreeze ken je pas als alle kranen in huis onaangekondigd dienst weigeren, je je ingezeepte haar dringend moet uitwassen omwille van het help-ik-moet-over-45minuten-beginnen-werken-fenomeen en het enige water dat je kan vinden een fles MontCalm van den Delais is,
die helaas recht uit de ijskast komt. 

Brainfreeze², ik zeg het u.

gelukkig had ik tussen al het gevloek nog even tijd om een foto te nemen voor uw aller vermaak

Commisj'kes

Wanneer ik in de buurt ben van supermarktkarretjes en -mandjes hou ik altijd mijn ogen open voor het beste dat daar te vinden is: namelijk: de boodschappenlijstjes van iemand anders*.

*noot: enkel zelfgevonden boodschappenlijstjes tellen, liefst doorstreept en op een vodje papier geschreven. Achtergelaten rekeningen zijn niet half zo plezant. En hoewel ik helemaal voor recyclage van papier enal ben, wil ik u graag even aanmoedigen uw boodschappenlijstjes indestad en omstreken gewoon in het mandje achter te laten, met dank.  

Niet alleen kan je daar inspiratie voor het weekmenu vinden. 't Is eveneens vermaak van de bovenste plank. Toon mij uw boodschappenlijstje en ik zeg u wie u bent, is een aanrader. 

Ik doe het nekeer voor, hier gaan we:

Sommige zijn gewoon saai, of drinken alleszins teveel.

Andere doen Nicci French gewijs aan co-auteursschap voor hun lijstje. Geweldig vind ik hoe hier maar één optie voor het weekmenu opgepikt wordt en de andere straal genegeerd. De co-auteur is overigens duidelijk een liefhebber van de ongezondere dingen des levens (choco, suiker en pita) om de koekjes dan toch op de valreep nog te elimineren. Nuja, ik had ze daarop laten staan, al was het maar om die melk of kamillethee mee door te spoelen.

Ook een koppeltje alhier, maar Jens heeft het in dit geval nog niet tot co-auteur geschopt, nog niet zolang samenwonend, alsgetmijvraagt. Wel krijgt ie woensdag, wanneer de vrouw des huizes niet thuis is  #girlsnight, noedels met kip en tomaatjes, attent nietwaar? Voor dit boodschappenlijstje gok ik op tweeverdienende twintigers, in het bezit van een druk sociaal leven. Dat laatste onder het mom: 'we pakken het ervan zolang er nog geen kinderen zijn'. 

Jens en zijn eega doen van zaterdag veggiedag. Spaghetti, omdat er veel vrienden op bezoek komen en dat gemakkelijk voor een grote groep te maken is. En ook wel omdat dat gewoon hip is, zo'n beetje half veggie zijn *voor alle duidelijkheid: dit is geen verwijt, gewoon een vaststelling klein detail daaromtrent: ik ben altijd veggie en dus ook altijd hip, aahjaa... 

Zondag is uitrust en ontkaterdag en dan worden er rap, gemakkelijk, vettig én goedkoop croqueskes gemaakt. Goedkoop, want het budget moet in't oog gehouden worden wegens al teveel uit eten en gefeest deze maand. Gelukkig zijn er nog de maaltijdcheques die het eetbudget duidelijk uit het slop gaan halen.

Doch, mijn kostbaarste lijstje is dat hierboven: duidelijk van een lief en schattig bomma'tje, ik gok zo'n jaar of 85. De kinderen mét achterkleinkinderen komen zondagmiddag op bezoek, zo rond een uur of drie. Voor de kinderen is er koffie met melk en suiker, voor de achterkleinkinderen cola en frietjes met mayonaise (in een koffiefilter wegens te lui voor het maken van puntzakjes *elke gelijkenis met mijn eigen grootmoeder berust op louter toeval*). En toen ik 'badschuim rozekes' zag staan, toen smolt mijn hart een beetje...

Fan van de boodschappenlijstjes? 

Check dan zeker eens deze jaszakschatten en de postparels en mailjuweeltjes.

En toen...

-ging de knutselmarathon nog een beetje verder...

 Muffin-ketting

-wandelde ik met een letterbak van 3,5kg. (én fiets én boodschappentas) 3km. dwars door de 30°C warme stad terwijl ik mijn nieuwe schoenen van 8 cm. hoog aanhad - niet zo mijn beste idee, al maakt de mooiheid -én het feit dat ie amper €10 was- héél véél goed ! (♥ soldekes bij Zahia)

 

-hing ik de toerist uit op de vélo

 

-bleek dat ik tegen alle verwachtingen in het taalkundemonster -eindelijk- verslagen had

Diploma 1 is binnen! Na veel bloed, zweet, tranen en €1600 taalkundebijlessen. Mijn portemonnee zegt nog steeds een beetje auw, maar ik ben blij! Hoera! Eén tip: de beste examens maak je blijkbaar als je 24u. daarvoor de compromis voor je huis gaat tekenen. 

Nu nog tegen 16 augustus 25.000 zinnige woorden verzamelen over openluchttheater indestad en dan ben ik de trotse bezitster van meerdere universitaire diploma's, al klinkt dat wel graver dan het eigenlijk is. En dan moet u mij nu even excuseren want ik ga een danske placeren in mijn living en alvast beginnen dromen over de mooie Murano-ketting die ik mezelf beloofde en die mogelijkerwijs, zo ergens rond eind september, rond mijn nek zal hangen. 

I ♥ Purl soho

Toen mijn zusje in april een reisje maakte naar NYC was ik stikjaloers. Toen ik er in 2007 naartoe ging had ik mijn creatieve zelf immers nog niet herontdekt. Veel boeken-  en CD-winkels hebben wij toen bezocht maar van het bestaan van Purl Soho, daar was ik toen -helaas- niet van op de hoogte. Inmiddels volg ik al een hele tijd de knutselblog van de winkel maar iets online bestellen, zover was het nog niet gekomen. Ik polste even of de zus zo goed wilde zijn daar een keertje langs te gaan en ik denk dat ze die winkel uiteindelijk half leeg heeft gekocht met de gecombineerde verlanglijstjes van de mama, mezelf en zichzelf.

Ik nam me voor dat het einde van de examens het begin van een knutselmarathon zou zijn en zo gezegd, zo gedaan:

Mijn tweede afgewerkte naaiproject ooit: de liberty baby bib-kit. 

(Mijn eerste naaiproject was een rok, -na twee jaar nog steeds onafgewerkt-. 

Mijn eerste afgewerkte naaiproject was een ovenwant voor mijn zusje.)

Het rode slabbetje was een probeersel (meer over mijn trial en error vind je hier). Maar de drie anderen zijn inmiddels al cadeau gedaan aan een klein boeleke dat afgelopen week geboren werd. En omdat ik vind dat elk baby'tje -dat buiten mijn examenperiode geboren wordt- een handgemaakt cadeautje zou moeten krijgen deed ik er nog een gepersonaliseerd kruiskessteek-slabbetje bij.   

De andere kit die mijn zusje voor me meebracht, en die ik gewoon cadeau kreeg voor mijn verjaardag, was de Liberty coin purse kit. Gisteren probeerde ik het al een keertje... mijn derde afgewerkte naaimachine-project was een feit. 

Nog niet perfect maar omdat mijn zusje nog 2 extra clasps heeft gekocht kan ik mezelf nog verbeteren bij de volgende twee. (En aangezien drie portefeuilles voor één persoon lichtjes overdreven is, wordt er zoiezo eentje gedoneerd aan haar, slim is ze wel natuurlijk.)  

Hoewel het dus nog geen overdonderend succes was, mijn kleingeld zal er -zelfs bij dit eerste probeersel- niet uitvallen en dat is uiteindelijk toch de bedoeling. 

Inmiddels ontdekte ik trouwens dat de Japanse sluitingen (en een pdf van het Japanse patroon) ook dichter bij huis te vinden zijn en dat opent perspectieven, vooral voor u. Als u tenminste een ongeduldige, beginnende naaimachine-knutselaarster bent en als u niet in het bezit ben van een zus die knutselwinkels aan de andere kant van de wereld afschuimt. Het is het ideale naaiprojectje: het is erg gemakkelijk, je kan het maken met een restje stof en het is relatief snel klaar.

En als u dan na al dat knutselen een hongertje hebt gekregen dan kan ik u absoluut couscous met kruiden, granaatappel en halloumi aanraden, inmiddels al twee keer kundig klaargemaakt door M. (en kundig opgepeuzeld door ondergetekende). 

Ik denk dat het mijn nieuw lievelingseten is.

volgens dit recept + halloumi + snuifje ras-el-hanout 

-en voor de intensieve vleeseters + lamskoteletje- 

Smakelijk!

In de categorie (niet) ons beste idee ooit...

tussen 2 belangrijke examens naar een huis gaan kijken. Een huis dat het -voor de zoveelste keer- net niet was. Vervolgens lichtjes depressief thuiskomen (ik), beginnen panikeren, in hoofdzaak omwille van de verhuisdeadline, gevoed door een examengewijs gebrek aan slaap (ik), rekenen op het gegaathetzienalleskomtgoed van M. (dit wordt eentonig: ik).

En toen, toen werkte M. zijn M.-magie. Dat gaat zo ongeveer als volgt: Ik, de opgeruimde controlefreak, ben al 6 maanden geabonneerd op alle mogelijke immosites. Ik krijg en check dagelijks updates via mail, en heb -laat ons eerlijk zijn- niet al teveel succes. 

Michael, de non-neuroot (over de 7 geweldige verschillen had ik het overigens al eerder), checkt de overige sites gewoonlijk enkel een keertje tijdens het weekend, maar ging voor de gelegenheid nog eens snel naar de koopjeskrant kijken. De gelegenheid zijnde: een paniekerige examengestresste Sarah, als een mantra herhalend zeurend: liiiieef, maar wij gaan noooooooooit iets vinden, naast hem op de zetel.

En toen werden wij daar gewoon keihard head-over-heels verliefd op de foto's van een huisje indestad. Een huisje dat ook op immoweb stond maar mijn eagle-eyes was ontkomen omwille van een andere prijs aldaar.

Het was al te laat om nog te bellen, volgende ochtend was dat ons eerste werk, mét gekruiste vingers. Gelukkig bleek het nog beschikbaar. Om onze kansen te vergroten liepen we 's avonds een uurtje weg op het werk, zo'n huisje zouden we niet laten schieten. 

Resultaat: we werden nog een beetje verliefder en in het half uurtje tussen de bezichtiging en het terugkeren naar het werk, beslisten we dat we gingen bieden.
Eén telefoontje later bleek ons bod aanvaard. Nog nooit waren wij zulke vrolijke werkers, echtigwaar. 

De volgende dag volgde dan nog een formaliteit, het verplicht bezoekje met de mama's en papa's. We mochten vervolgens eigenhandig het 'te koop'-bordje van het raam halen (10 punten voor P., verkoper van het huis) en een klein weekje later tekenden wij de compromis (exact 24u. voor ik mijn examen zou aftekenen, ideaal enzo, ik zei het al).

Op 1 oktober krijgen we de sleutel en kunnen we beginnen schilderen, lattekes-erafhalen en gaatjes boren, ahja, want het huisje is van ons (en ook wel van de bank, maar dat is een detail) en dan mogen wijle gaatjes boren waar we willen. *kleintraumaoverhetnietmogenborenindeappartementsmuren*

We kijken er zó naar uit.

Ik kan me geen beter mens wensen om mee samen te leven, M.-magie is geweldig, altijd parkeerplaatsjes, altijd chance, als hij zegt dat het wel in orde zal komen, dan is dat ook zo.

Ik kan me geen liever lief wensen om naar de IKEA of de Habitat mee te gaan, om nog 25 jaar een lening met af te betalen, om al scanderend "wij hebben een huis gekocht" met te vreugdedansen in de living, om met te high-fiven, te dromen en om die dromen na lang dromen samen waar te maken. 

Ons eigen nest (en zo'n goei nest), soms kan ik het nog altijd niet goed geloven. 

 

Meer foto's van het vieren bij Canton en onze woonsten vind je hier.

Happy list

In tijden van bijna-examens moet een mens zich al eens optrekken aan de kleine dingen des levens, ziehier mijn tien vrolijkmakers:

1. een ge-updated CV., klaar om verstuurd te worden

2. succes in de kringloopwinkel
3. twee dagen vakantie voor M. en dus 's ochtends samen wakker worden met een babbeltje en een tasje koffie
4. photoshopdisasters bij de Decathlon 
5. de summer minibook video-updates van Elise: 1. 2. 3.
Ze doen mij zin krijgen om deze zomer te documenteren. Een summer minibook heb ik al, ik kocht er namelijk eentje in 2009, al lag die -omdat mijn zomer toen niet zo geweldig begon- tot voor kort onaangeroerd in de kast.
6. bijna vakantiegeld op de rekening 
7. zien dat mijn tomaatjes het goed doen, ondanks het gebrek aan groene vingers 
8. nog eens wat juweeltjes (2 haarspelden, 2 paar oorbellen en 2 kettingen) maken -want dat was veel te lang geleden-, die maaksels 's avonds laat op facebook posten en de volgende dag bij je ochtendkoffie ontdekken dat er reeds verschillende positieve reacties achtergelaten zijn
9. een ketting verkopen, eentje cadeau doen en een bestelling ontvangen voor 3 andere exemplaren
10. andermans boodschappenlijstjes vinden in de karretjes aan de supermarkt


Meer vrolijkheidjes vind je zoals steeds op pinterest (laat even je e-mailadres na als je een uitnodiging wil) en flickr!