Vrolijks van de google reader

 

Photo by Jossan

Het is herfst indestad, het ideale moment om nog een paar mooie project365-foto's te gaan nemen. Om te koken met de groenten van het seizoen -vanavond alvast deze pompoen-pasta op het menu- of om gezellig binnen lekkere dessertjes en gepofte kastanjes te maken met een grote tas verse warme chocomelk. Uiteraard wordt al dat lekkers vervolgens opgesmuld bij mijn favoriete film onder een mooi zelfgemaakt dekentje.

Helaas is de herfst ook het moment van terug naar school en terug aan het werk. Al ben ik vastbesloten om van mijn laatste verlofdag een blije dag* te maken.

*En of ik daar een blije dag/avond van maakte...

25@25: Minimum 3 give-aways

In de reeks opdrachten tijdens mijn 26e levensjaar: 
blijven bloggen en minimum 3 give-aways.
Bij deze is give-away nummer één een feit. Hoera! 

---

Een tijdje geleden las ik bij Karen dat er een benefiet gehouden zou worden voor een klein ziek meisje. Heel erg toevallig bleek de tante van het meisje een ex-collega en de andere tante het liefje van iemand die in het middelbaar in mijn jaar en vriendenkring zat. Het feit dat ik de familie ken en ook al té dikwijls het kankerbeest ontmoette in mijn eigen familie maakte dat ik dus niet kon achterblijven toen ik hun oproep las om handgemaakte spulletjes te maken! Ik trommelde mijn familie op en samen besloten we te helpen.

Ik geef dus helaas niets weg aan jullie maar wél aan de familie van Ada Liora. Ik vond mijn centjes véél beter geïnvesteerd bij die kleine pruts en aangezien er voor jullie vóór april nog zeker 2 give-aways aankomen was enig protest van jullie kant alleen daarom al onterecht. 

Bij deze doe ik dus wél een warme oproep om op 3 oktober naar Edegem af te zakken en daar een gezellige middag door te brengen. Je kan er een rasechte "sarahindestad goes kindercollectie" op de kop tikken en veel centjes super-verantwoord uitgeven aan eten, drinken en de andere geplande activiteiten!

Hier alvast een sneak peek van wat ik weggeef en wat dus op 3 oktober verkocht zal worden 

ten voordele van 

Ada Liora en vzw. KIND, OUDERS, KANKER:

Een bloemetjes- en lieveheersbeestjesketting (43cm.) met bijpassende oorbellen uit Boheems glas.

Een setje uit houten kralen (ketting: 40cm., armband: 16,5cm.).

Een setje uit houten kralen (ketting: 40cm., armband: 18cm.).

Een setje uit houten kralen (ketting: 37,5cm., armband: 15,5cm.).

Een setje uit houten kralen (ketting: 41cm., armband: 20cm.).

Een setje uit houten kralen (ketting: 40cm., armband: 16,5cm.).

Kinderkettingen met glazen hartjes (41cm., 40cm., 40cm.).

 

Allerhande oorbelletjes (hout, agaat, plastic, parelmoer). 

Ik verwacht jullie!

Mad about...

Wat we tijdens het diner in de zetel* eten toonde ik u eerder deze week, wat we qua televisie verorberen vertelde ik u nog niet. Bij deze... 

Momenteel kijken wij het grappige How I met your mother (seizoen 5) afgewisseld met de reality van Top chef (seizoen 7) & Project Runway (seizoen 8) en het heerlijk dramatische eerste seizoen van Mad Men. Zo geïnspireerd dat ik ben door die laatste, niet normaal. 

Voor zij die niet helemaal mee zijn, Mad Men is een serie over een reclamebedrijf in New York tijdens de jaren zestig. Nu, die reclame is niet zozeer mijn fetisj (meer die van M., ), ik heb er gewoon een gezonde liefde voor. Liefde zoals ik die voel voor déze reclame uit de sixties bijvoorbeeld:

 Bovenstaande reclamefoto voor de Grand Bazaar werd door mijn bompa geschoten, 

het kleine meisje in het rode jurkje is mijn mama en de jongen is Bob, ook familie.

Maar dan, wat is wél mijn allergrootste fetisj? Uiteraard zijn dat de jurken, de juwelen, de styling, -ja, zelfs het behangpapier. Helemaal geweldig vind ik het. Ik ben zo bijvoorbeeld gewoon gigantisch verliefd op elke van onderstaande jurken, en dat is meteen ook de reden waarom het boek van de costumière zich al, na amper 9 afleveringen, een weg heeft gebaand naar mijn immer langer wordende boekenlijstje. 

 Copyright: AMC

Ik zou er zowaar geld voor geven om eens te mogen snuisteren in het rekwisieten- of kostuumdepartement. En, voor zo'n show setdresser mogen zijn lijkt me, ambitieus als het gaat over een job binnen de culturele sector, al helemaal het einde. 
Helaas zit zoiets er nog niet meteen in en zou ik me al tevredenstellen met een, -laat ons eerlijk zijn- iets minder Hollywoodglamoureuze job bij de Vlaamse opera of bij HetPaleis. Ook daar mocht ik namelijk al eens een kijkje nemen in beide departementen en dat stelde niet teleur, een aanrader mocht j'er ooit de kans toe krijgen. En al waren het daar zelfs geen uitgesproken sixties maar eerder een mishmash van vanalles en nog wat, ik zou er nog steeds gelijk voor tekenen. HetPaleis & Vlaamse opera, u las dit goed, het is zowaar een spontane sollicitatie.

Toch, zolang snuisteren in kostuum- en rekwisietendepartementen nog niet tot mijn jobomschrijving behoort, zoek ik maar een andere manier om mijn brein, huis en kleerkast van wat swinging sixties te voorzien, 3 tips deel ik met u! 

1. Bij Etsy, geweldig onlinekoopwalhalla, leveren de zoektermen 'sixties' of 'madmen' je meteen hopen moois op, het ene al wat betaalbaarder dan het andere... 

Gevonden in de winkeltjes: XimisModNest - Brown sugar vintage - Audrey and Grace

 2. Madmenyourself, (maak een Madmannetje of Madvrouwtje naar je eigen evenbeeld, of toch zo ongeveer) is ook plezierig tijdverdrijf, terug te vinden op de officiële site van Mad Men.

 
3. Tot slot kan je ook nog hopen en bidden dat je bomma (de mijne alvast een dertiger in de sixties) haar schattige kleedjes, brillen en huishoudgerief bijhield. Als dat het geval is, is de volgende stap het smeken om die spullen te krijgen. Lukt het voorgaande om een of andere reden niet, dan kan je nog altijd haar foto's aanslagen, of wie dacht u dat die schone, jonge, breedglimlachende deerne in het midden van deze foto was, misschien?

Mijn bomma!

*yep, dat las u goed, wij eten in de zetel, scha en schande! Bij deze beloven we plechtig, dat we dat -eens we verantwoordelijke ouders zijn- zullen veranderen. Voorlopig is en blijft het echter onze vrij-gezellige onder ons-gewoonte -Nah!

Van de wraps tot in de eeuwigheid

De laatste tijd is het hier -en in project365- al eten wat de klok slaat. Dat hoeft niet te verbazen, na een hele dag aan mijn bureau'tje is het avondeten en het bijbehorende teeveetje het uitkijkmoment bij uitstek. 

Qua eten stonden er afgelopen week onder andere wraps op het programma. Sinds ik M. ken één van mijn favoriete go-to-comfort-food-maaltijden. 

U mag gerust weten dat M. mij niet had bij hallo (rarara, welke film?) maar me wél had en gelijk tot diep in de eeuwigheid, toen hij voor't eerst, en toen de relatie nog helemaal piep was, voor mij kookte. Ook toen stonden deze wraps op het menu en sindsdien zijn die gegarandeerd zo'n twee keer per maand op onze borden terug te vinden. 

Ik doneer u bij deze ons M.'s geweldige recept, probeer het gerust, het zal u niet teleurstellen! 

De duiker, zijn hand en de kleine reuzin :: Royal de Luxe

Mijn ene scriptie is nog maar net afgegeven en ik droom al weg bij het denken aan de volgende. Het onderwerp stond al langer vast maar werd mij gisteren nog een keer bevestigd bij het zien van de verwondering op de gezichten van velen. In januari hoop ik dus een master in de Theater- en filmwetenschappen te behalen dankzij (minimum) 25000 woorden over openluchttheater.

Kijk en geniet:

Helaas was ik net te laat om de grote ontmoeting mee te maken en zijn het allemaal 'slaap-foto's'. Ik kon het echter niet aan mijn hart laten komen, na 2 dagen achter mijn bureau gekluisterd (stomme grammaticaexamens) terwijl ik liever indestad had vertoefd, was ik maar al te blij dat ik ze eindelijk zag... Ze waren wondermooi, zo dichtbij elkaar en snurkend in de avondzon!

♥ ♥ ♥ Royal de luxe ♥ ♥ ♥

Omdat de frambozen nu op hun best zijn en een beetje chocolade daar zo lekker bij is.

 

Wanneer we S. en R. zien is er altijd een dosis gezelligheid en een portie spelletjes mee gemoeid. Vorige keer speelden we Lego-pictionary en gisteren overtroefden we dat door maar liefst 3 verschillende spelletjes te spelen: De grote Dalmuti (waarvoor dank), Carcassonne (eindelijk begrepen) 
en Dixit (wondermooi). 

En van spelen krijg je honger, vandaar dat ook de innerlijke mens gesterkt werd met oa. 

En omdat ik vandaag in mijne goeie ben: voor uw hoogsteigen veelvuldige gebruik: het recept!

Smakelijk!

Het prille begin van de nineties waren schone tijden voor kinderen.

Omdat ik het u hier beloofde
Omdat ik in die 2 jaar bloggen nog nooit een stokje nutteloze weetjes met u deelde en het daar na al die tijd het wel'ns tijd voor werd, bij deze: een klein verhaaltje over mijn jeugd:

De nineties, die schone tijd, toen er qua Studio100shizzle enkel Samson en de bijbehorende Samson-commerce was. Aan dat laatste deden mijn ouders trouwens amper mee, gemakkelijk zat, toen toch. 

Hoe hard ik ook wilde, ik kreeg géén boekentas van Samson - ik kreeg een lederen boekentas die ik tot het zesde leerjaar zou kunnen moest gebruiken. Om mijn verdriet af te kopen kreeg ik ter compensatie in het eerste leerjaar Samsonetiketten en -kaftpapier, maar niet teveel want dat was eigenlijk wel duur. Naar Samson kijken was echter geen probleem, maar ik denk dat dat eigenbelang was, uitslapen op zondag enal. 

Mijn andere favoriete programma's waren Postbus X, Merlina & Johan en de Alverman (toen al herhalingen), Carolientje en kapitein Snorrebaard, De draaimolen, Dag Sinterklaas, Kulderzipken, De Kinderacademie, Kinderen voor Kinderen, Dag Coco, De droomfabriek, Het Liegebeest en Hélène et les garçons. 

Mijn god wat wilde ik ook graag mijn droom (die week tot week veranderde) verwezenlijkt zien of zo'n hele zak Petit Gervais ontvangen uit de handen van Walter. Jammer genoeg kreeg ik keer op keer een bijzonder lelijk kaartje terug dat mijn droom toch nog niet speciaal genoeg was (waarop ik dan de volgende week weer een spannender exemplaar instuurde) en aangezien ik het zangtalent van 'ons moeder' erfde was meedoen aan de Kinderacademie ook geen echte optie. 

Ik begrijp nog altijd niet dat de mama en de papa op de reizen naar Frankrijk niet gek werden van mezelf en de zus luidkeels -lees: vals- meezingend met de Kinderen voor kinderen en het Droomschip-cassettekes. Enfin ik dwaal af, dit laatste dus geheel terzijde.

Maar ik leerde snel bij. Wanneer ik iets wilde bereiken in de media moest ik het dus -toen al!- hebben van mijn creatieve skills! 
Ik besloot mijn pijlen te richten op Dag Coco, een dierenprogramma op de commerciële zender dat keer op keer afgesloten werd door een creatief kindje. Grote plus was dat Bea Van Der Maat presenteerde, in die tijd mijn allergrootste idool {don't ask}.  

Mijn knutselwerkje was een sokbeest dat ik "krokosluis" had gedoopt wegens oren van een muis, ogen van een krokodil en het tongetje van een slang. (Ik huiver nog steeds bij het denken aan dat laatste, u moet weten dat ik toen al en nu nog steeds een gigantische fobie heb voor alles wat geen poten heeft: worm, slang, paling, you name it.) De biografie van het beest was snel gemaakt, het at graag kaaskroketten, want dat lustte ik immers ook graag. 

De papa typte op onze eerste aftandse computer wat ik hem opdroeg (het uitleggen vormde toen ook al geen probleem en was tevens een andere skill waarmee ik de media later nog'ns haalde, maar dat is voor een andere keer) en mijn briefje vertrok. 

Toen ik bijna iets nieuws wilde beginnen knutselen kwam er dan de verlossende brief, eentje die ik tot op heden koester maar die ik momenteel even niet kan vinden. Of ik naar de studio's wilde komen voor een opname! Natuurlijk wilde ik dat. En zo geschiedde, met zijn vieren trokken we naar de studio, ikzelf geheel uitgedost in fleurige Benetton-outfit met door de mams assortie geverfde turnsloefkes. 

Ik zat in een aflevering die tevens handelde over een gek met een vlooiencircus in luciferdoosjes en jawel, daar zijn bewijzen van. Gelukkig enkel op een verdwaalde videocassette ergens achteraan in een kast van mijn ouderlijke thuis, dus bewegende beelden toon ik u vandaag helaas niet. Wel een paar foto's, omdat het zo eens wat anders is dan communiefoto's scannen, nietwaar?

Omdat ik toen al welopgevoed was en proper op mijneigen had ik ook een sokbeest gemaakt voor Bea én eentje voor Willy Sommers. Ik vraag me nog altijd af of hij dat gekregen zou hebben...

En over die mislopen Petit Gervais? Na de opname kreeg ik zowaar ne Pictionary junior die me nog veel plezier zou verschaffen. In het eerste leerjaar deed ik niet meer mee aan Jan, Rik en Leen, de magie van die lettertjes had ik mezelf al een jaar of 2 eerder geleerd. Samen met een vriendinnetje (die ook al kon lezen) speelde ik steevast achteraan in de klas Pictionary junior. Eat that Walter!