woensdag 1 februari 2017

Olijfje spreekt

Eigenlijk zou ik elke dag een blogpost kunnen vullen met wat Olivia allemaal zegt... Maar omdat dat ons te ver zou leiden, bij deze een best of van wat ze de laatste 2 maanden allemaal heeft uitgekraamd (en ik tijdig heb kunnen noteren).

-Mama, kusjes zijn hartjes van je mond. 

-Ik ga dat vertellen tegen mijn kinderen. 
(de kindjes van de klas)

-Waarom zijn er wippertjes? 
(ruitenwissers)

-Ik was eens aan't dachten. 

-Het was een lelijke Sint op school.

-Mama, kijk! De Sint heeft dezelfde plakband als jij.
(really, nu al?!)

-Mijn eten is al ingezakt. 
(lees: ik wil nu snoepen.)

-Nu gaan we een beetje lauw vliegen.
(ze wil wel door de lucht vliegen maar niet te snel) 

-Olivia ziet Prince op het jaaroverzicht van Karrewiet: 'Oh, dat is een rare mevrouw.' 
S: 'Dat is een meneer, Olivia.' 
O: 'Dan heeft hij wel een mevrouwengezicht hoor.' 

-Olivia kijkt 'Als het binnenregent' van K3: 'Mama, K3 weet niet goed wat ze moeten doen als het regent, dan moet je onder het afdak staan dan word je niet nat.' 

-Olivia kijkt 'Alle kleuren' met de originele K3 bezetting, ze roept verbaasd: 'Mama, K3 is nu al groot geworden!'

-Olivia kijkt -gelukkig- ook naar de liedjes van de Kapitein: Kijk mama, de Kapitein heeft een patoe op zijn arm. 

-Kom, we gaan kerkje spelen. 
(Totaal géén idee waar ze dat vandaan haalt. Zeker niet van bij ons en ik denk dat 80% van haar klasgenootjes moslim zijn.)

-O: Mama, toen jij nog een kindje was, zat ik nog in je buik hé. 
S: Ja. 
O: Waarom gaat dat zo in het leven? 
(WTF)
S: Omdat je buik nu nog niet groot genoeg is voor een kindje. 
O: Jamaar, ik ben wel al mama van Robin (haar pop) hé. 
S: Ja schat, dat wel. En als je groot bent dan kan je een kindje maken. 
O (verontwaardigd): Máken? Ik wil een kindje KRIJGEN.

En dan over mijn vegetarisme. Het lijkt wel alsof dat finaal doorgedrongen is. Tegen Michael zei ze: 'Sommige mamaatjes eten geen vleesje, sommige mamaatjes eten wel vleesje. Zo gaat dat met mamaatjes.' Ik had nooit gedacht dat ik mijn keuzes al zou moeten verdedigen tegenover die bijna-vier-jarige. Zo ongeveer dagelijks word ik er aan herinnerd dat ze het niet eens is, want minstens één keer per avondmaal krijg ik -naast mijn veggie vleesje- volgende oneliner op mijn bord: 'Ik ga een mama worden die wél vlees eet.' Geen verrassing want een vleeseter is ze. Als je haar vraagt wat ze 's avonds wil eten is het antwoord standaard: 'Spek.' Toen ze onlangs vroeg wat het rode stukje in haar vlees was, zag ik mijn kans schoon. Ik antwoordde dat het het bloed van het diertje was. Ze reageert niet. Ik doe inwendige vreugdedansjes. Vijf minuutjes later zegt ze plots. 'Oh mama, dat diertje heeft écht lekker bloed.'

Het is toch ok voor jullie dat ik dan nu wat in een hoekje ga zitten huilen hé?



Meer sprekende Olijfjes vind je hier.

donderdag 26 januari 2017

Gedichtendag 2017

Foto

Weemoed is een foto van voor twintig jaar. 
Familie, nog samen, nog gezond. 
Is toen. Met een lijst van nu errond. 
Het nu houdt het verleden bij elkaar.

En omgekeerd. Want nu is maar even. 
Is opschrikken en vragen: 
waar waren we gebleven? 
Bij jou. In Die Dagen.

Alles is ver. En de liefste dingen nog verder. 
Maar door het verleden wordt het bij elkaar 
gehouden, als schapen door een herder.

Herman de Coninck 


-Omdat ik van Herman de Coninck hou, veel.
-Omdat ik van foto's hou, ook veel.
-Omdat foto's troosten. ♥ 
-Omdat S. jarig is vandaag (die ik als we echt juist tellen dit jaar nog maar 19 jaar ken, maar daar gaan we nu niet over struikelen). Iets met vriendinnen die familie worden. En hartjes. En overmorgen gaan eten met al die pubers van toen, die om een of andere manier zijn samengebleven, ook al zien we elkaar lang niet meer dagelijks. Dat er nog veel foto's mogen volgen die we over 20 jaar nog koesteren. (En koffies en taart.)


Meer poëzie? Hier, hier en hier

vrijdag 20 januari 2017

Weekmenu *week 1-2

Ik weet niet precies hoelang ik al ga lezen op het virtueel erf van Mme Zsazsa, in elk geval al van toen Jef zijn beenwarmers net was ontgroeid en Abel maar niet geboren wilde worden. Oldschool Mme ging vaak over naaien (vooral rokken en pelsen frakken) en eten. Naaien is nog steeds niet mijn forté, maar eten is dat gelukkig altijd al geweest. 

Ik apprecieerde haar quasi dagelijkse stroom aan recepten nóg meer toen ik in 2008 ging samenwonen. Als thuiswonende 23-jarige kende ik Jamie natuurlijk wel, maar het is geheel Madame haar verdienste dat ik ook Tessa, Dorien en Yotam leerde kennen. Ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat ik minstens een kwart van mijn kookboeken heb gekocht op haar aanraden.


Toen ze een paar weken geleden een Facebookgroep begon en een invulbaar weekmenu online gooide, moest ik, als fan van het eerste uur, meedoen. En omdat deze slow blog ondertussen al bijna helemaal ingedommeld was dacht ik, tiens, misschien moet ik er dan ook maar ineens over schrijven.

Voor Leon geboren werd, deden we van (bijna) dagelijkse supermarkt bezoekjes. Maar omdat je daar eigenlijk onnoemelijk veel tijd mee verliest, zijn wij sinds een goed jaar zo'n gezin dat aan wekelijkse boodschappen bij de Colruyt doet. Of hoe kleinburgerlijkheid plots uw deel kan zijn. 

Nu kan ik daar met enige vreugde meteen aan toevoegen dat, als het niet het soort van 'de auto wassen op zondag' kleinburgerlijkheid betreft, dat best wel tof is. Net zoals mijn hoofd rustig wordt van wat staan prutten in potten, ben ik ook fan van mij aan tafel zetten met een kookboek om het weekmenu te finaliseren. Ideaal excuus om uw lief de kinders even te laten entertainen, en zelf een tas koffie en een koekske te nuttigen alsgetmijvraagt.

En omdat er gevraagd is om hashtags te doen: #warmetenislekkerderdanboterhammen #veggievoormij #derestnotsomuch
Of om het met de woorden van Olivia herself te zeggen: 'Mama, ik word later een mama die wél vlees eet.' 

Dat weten we dan ook weeral.


Week 1 is nogal straightforward: Spinaziestoemp met veggie en niet-veggie worst. Witloof met ham, zonder ham en voor Olivia: ham zonder witloof. Die klassiekers werden aangevuld met wat minder Vlaamsche kost: de pizza van Jamie, couscous met halloumi, kruiden en granaatappel en Mexicaanse wraps waarvan het recept ook al eens een keertje uitgeschreven werd. 

Note to self: what was I thinking. Leon couscous geven.
Nuja, voor de goede orde, onder Olivia's stoel zag het er eigenlijk niet veel beter uit.
Zoals altijd op vrijdag aten we pasta, deze week diepvriestomatensaus met veel groentjes. Tot slot maakte ik ook nog de overheerlijke pompoensoep van Albert Heijn. Ik weet niet wat dat is met soep, maar een pot op't vuur is zo ongeveer het toppunt van huiselijkheid vind ik. Gewoon de wetenschap dat wat er ook gebeurt (lees: in geval van jengelende kindertjes), er nog gemakkelijk én gezond eten in huis is dat ze altijd lusten. Soep en mijn kinders, dat is namelijk dikke liefde.

Week 2 begon met een bezoek aan Kind en Gezin. Aangezien het ook verloren maandag was deden we van snelle kaas- en charcuterieschotel, lees: vers stokbrood, tapenades, olijven,... en daarna aten we een appelbol als dessert. Vervolgens stond er gevulde paprika op het menu. Wij vullen met getomateerde orzo, mozzarella, ui, oregano en olijven. Een receptje uit één van mijn eerste veggie kookboeken, Vegetarisch genieten.

#kidsproof

Daarna was het weer hoog tijd voor wraps (no shame, wij eten dat gaarne), voor de verandering eens zonder zure room maar met looksaus. Wat wij daarnaast ook graag eten is okonomiyaki, dus toen ik in de fb-groep een recept zag passeren moest ik het ook proberen. Zeer succesvol experimentje datte. Zo goed zelfs dat het zijn eigen post krijgt. Misschien straks al, maar ik beloof niets. 

We sloten de week af met champignon-roomsaus en pasta. Zo'n goed sausje (lees: met overschotjes tapenade van maandag enal) dat alles na 1 dag al op was terwijl we normaal ook op zaterdag champignonpasta zouden eten. Gelukkig kende ik nog een recept met amper ingrediënten dat ik nog dringend aan een test wilde onderwerpen: de tomatensaus met boter van Smitten Kitchen. Totaal niet goed voor de lijn waarschijnlijk, maar wel heel lekker. Op zondag, tot slot, was het dan nog uitgesteld nieuwjaarsfeest: gourmet bij ons mama. Met allemaal mensen naar mijn hart.

Print te koop bij LeePrints op Etsy 

zaterdag 31 december 2016

2016!

In maart schreef ik al over mijn nieuwe favoriete app: 1SE. 9 maanden later ben ik nog steeds fan. Mijn telefoon (in mijn bezit sinds februari) kreunt voorlopig wel onder de 1152 opgenomen filmpjes maar we doen ook in 2017 lustig voort.

Want 't leven, dat zit em immers in die kleine momentjes. De zetel vol zand omdat iemand -ik noem geen namen- nogal onhandig haar schoenen uit heeft gedaan. Het speelgoed of de inhoud van de Tupperware kast o.ver.al. Het geknutsel. Die warme lijfjes tegen mij 's ochtends in bed. Haar hand in de mijne bij het naar huis wandelen van school. Dit zijn de dagen... Dit was ons 2016.



Wat warrig in't begin, maar warm van't begin tot het einde.

Ik wens jullie voor 2017 dus ook minstens 1152 memorabele, lieve, kleine momentjes.

zaterdag 24 december 2016

Winterslaap.

Een maand zonder werk intussen. Mijn god, wat had ik wilde plannen: hier schrijven, onze gang schilderen, uitgebreid koken, solliciteren en nog een keer van Marie Kondo doen op zolder, om er maar enkele te noemen. En toen werd ik ziek, met koorts en niet op mijn benen kunnen staan enal. 7(!) familiale doktersafspraken verder sluiten wij 2016 af met elk een eigen portie antibiotica en krakende longen. 't Stoort toch niet dat wij bijgevolg wat van winterslaap gaan doen hé?











Disclaimer: Wat volgt is géén voorbeeld van veilig samenslapen. Lees hier hoe het wel moet. 
Leon ligt -als wij zelf gaan slapen- nooit in het bed van Olivia. Hier was hij in slaap gevallen tijdens het verhaaltjes lezen voor Olivia. ♥



Ah, dekentjes, eten en gezelligheid. Wij zijn zó klaar voor u. ♥

zondag 20 november 2016

I ♥ Griet

Het was hier de laatste maanden oorverdovend stil. Niet dat er niets te vertellen was, integendeel. Leon ging voor't eerst naar de crèche, Olivia zit in de eerste kleuterklas, en zo mogelijk nog belangrijker, ik begon -met zo'n luttele 3 jaar vertraging- aan het oeuvre van Griet Op de Beeck.

Ik hoorde haar eerder dit jaar vertellen bij Lieven van Gils en na de aflevering van Zomergasten wist ik het zeker, zelfs zonder één letter van haar te lezen: hartjes voor Griet.

Tijdens de opleiding voor mijn nieuwe job, op de trein naar Leuven en Gent, verslond ik haar boeken. Mijn lichtpuntjes. Want al heel snel bleek de droomjob om heel veel verschillende redenen toch niet 'den droom'. Ik gaf het wat tijd en at af en toe een boterham maar dat veranderde mijn OMG-dat-feestje-waar-ik-zoveel-van-verwachtte-is-eigenlijk-toch-niet-zo-leuk-gevoel niet.

Gisteren, exact drie maanden na mijn eerste werkdag, trok ik de deur voor de laatste keer achter mij dicht.
Vrijwillig werkloos, nooit gedacht dat ik zoiets zou durven.

Leef hard en goed en schoon en wild. Kijk goed, voel beter. Wees niet bang. Kies voor wat u blij maakt, wat het ook moge zijn. Durf proberen wat te lastig lijkt. Leg de lat hoog genoeg. Koester en laat u koesteren. Geef anderen wat ze verdienen, en uzelf minstens ook. Blijf hopen, willen, dromen, wensen.
Griet Op De Beeck - Vele hemels boven de zevende

Dees dus. Leve de onverwachte (en zoals iedereen weet, stiekem altijd veel leukere) feestjes.
Benieuwd enal.