2016!

In maart schreef ik al over mijn nieuwe favoriete app: 1SE. 9 maanden later ben ik nog steeds fan. Mijn telefoon (in mijn bezit sinds februari) kreunt voorlopig wel onder de 1152 opgenomen filmpjes maar we doen ook in 2017 lustig voort.

Want 't leven, dat zit em immers in die kleine momentjes. De zetel vol zand omdat iemand -ik noem geen namen- nogal onhandig haar schoenen uit heeft gedaan. Het speelgoed of de inhoud van de Tupperware kast o.ver.al. Het geknutsel. Die warme lijfjes tegen mij 's ochtends in bed. Haar hand in de mijne bij het naar huis wandelen van school. Dit zijn de dagen... Dit was ons 2016.



Wat warrig in't begin, maar warm van't begin tot het einde.

Ik wens jullie voor 2017 dus ook minstens 1152 memorabele, lieve, kleine momentjes.

Winterslaap.

Een maand zonder werk intussen. Mijn god, wat had ik wilde plannen: hier schrijven, onze gang schilderen, uitgebreid koken, solliciteren en nog een keer van Marie Kondo doen op zolder, om er maar enkele te noemen. En toen werd ik ziek, met koorts en niet op mijn benen kunnen staan enal. 7(!) familiale doktersafspraken verder sluiten wij 2016 af met elk een eigen portie antibiotica en krakende longen. 't Stoort toch niet dat wij bijgevolg wat van winterslaap gaan doen hé?

Disclaimer: Wat volgt is géén voorbeeld van veilig samenslapen. Lees hier hoe het wel moet. 

Leon ligt -als wij zelf gaan slapen- nooit in het bed van Olivia. Hier was hij in slaap gevallen tijdens het verhaaltjes lezen voor Olivia. ♥

Ah, dekentjes, eten en gezelligheid. Wij zijn zó klaar voor u. ♥

I ♥ Griet

Het was hier de laatste maanden oorverdovend stil. Niet dat er niets te vertellen was, integendeel. Leon ging voor't eerst naar de crèche, Olivia zit in de eerste kleuterklas, en zo mogelijk nog belangrijker, ik begon -met zo'n luttele 3 jaar vertraging- aan het oeuvre van Griet Op de Beeck.

Ik hoorde haar eerder dit jaar vertellen bij Lieven van Gils en na de aflevering van Zomergasten wist ik het zeker, zelfs zonder één letter van haar te lezen: hartjes voor Griet.

Tijdens de opleiding voor mijn nieuwe job, op de trein naar Leuven en Gent, verslond ik haar boeken. Mijn lichtpuntjes. Want al heel snel bleek de droomjob om heel veel verschillende redenen toch niet 'den droom'. Ik gaf het wat tijd en at af en toe een boterham maar dat veranderde mijn OMG-dat-feestje-waar-ik-zoveel-van-verwachtte-is-eigenlijk-toch-niet-zo-leuk-gevoel niet.

Gisteren, exact drie maanden na mijn eerste werkdag, trok ik de deur voor de laatste keer achter mij dicht.
Vrijwillig werkloos, nooit gedacht dat ik zoiets zou durven.

Leef hard en goed en schoon en wild. Kijk goed, voel beter. Wees niet bang. Kies voor wat u blij maakt, wat het ook moge zijn. Durf proberen wat te lastig lijkt. Leg de lat hoog genoeg. Koester en laat u koesteren. Geef anderen wat ze verdienen, en uzelf minstens ook. Blijf hopen, willen, dromen, wensen.

Griet Op De Beeck - Vele hemels boven de zevende

Dees dus. Leve de onverwachte (en zoals iedereen weet, stiekem altijd veel leukere) feestjes.

Benieuwd enal.

The end of an era.

Het was gisteren 11 jaar, 8 maanden en 14 dagen geleden dat ik voor't eerst mijn -toen nog blauwe en vooral afzichtelijk lelijke- winteruniformpje aantrok.

Gisteren om 0u30 trok ik voor de laatste keer de bioscoopdeur achter mij dicht. Er zijn daar toen (en later in de zetel bij Michael) mogelijk traantjes gevloeid. Maar daar gaan we het nu niet over hebben, of het is hier helemaal gedaan met mijn online imago...

Ik schrijf dit omdat ik even wilde stoeffen met mijn bedankjes. Want intussen zit ik hier op de trein naar mijn nieuwe werk, na amper 5 uur slaap (nachtvoedingen waarvoor ik ook wakker was, er voor de gemakkelijkheid bij geteld) en een mens moet iets doen om zichzelf wakker te houden.

Ik wist al heel snel dat ik iets persoonlijks en individueels wilde maken voor elk van mijn 40(!) collega's. Na 11 jaar ben ik me namelijk zeer bewust van het feit dat alleen zij die pauze hebben op het moment dat je snacks voorziet, de snacks te zien krijgen. Mijn collega's en ik, wij zijn mensen die graag eten maar niet altijd evenveel zelfcontrole hebben. Zelfkennis enzo.

Na een rondje Pinterest (nog steeds mijn go-to plek voor creatieve inspiratie) besloot ik dat ik de choco van Jeroen Meus eens zou proberen maken. Michael en een handvol andere proevers gaven hun goedkeuring en zo geschiedde. 

Ik bestelde 40 kleine potjes bij Dille en Kamille, verdriedubbelde het recept van Jeroen, vulde ze zo proper mogelijk (gelukkig zijn mijn collega's na 11 jaar op de hoogte van mijn onhandigheid). Ik schreef 22 afscheidsbriefjes (eentje voor iedereen in mijn team en de nauwste andere collega's) en daarbij kocht ik nog wat drop. En toen zat't d'rop (hebt g'em?).

Dacht ik.

Want om 23u00 verschenen plots twee van de liefste collega's op het bureau en kreeg ik behalve een krop in mijn keel ook nog cadeautjes van het hele team.

Afscheid nemen van de plek waar ik derde van mijn leven heb doorgebracht. Ik was er gelijk precies toch nog niet helemaal klaar voor.

Het leven zoals het is: tandemvoeden!

Een superlieve foto van de kindjes, al zeg ik het zelf. Maar voor u denkt dat tandemvoeden wil zeggen dat ze altijd samen drinken en het er dan zo zen uitziet, ben ik even heel eerlijk: Eigenlijk vind ik er over't algemeen helemaal niets aan, aan twee kindjes die samen drinken... Teveel gedoe, teveel prikkels. 

Zo. Qua bekentenis kan dat tellen, nietwaar?

Nu, voor u zou gaan twijfelen, ik geef nog steeds graag borstvoeding en ik ben dankbaar dat het lukt dat tandemvoeden. Want het heeft er wel anders uitgezien...

Toen ik zwanger was van Leon en mijn productie stilviel ben ik echt heel erg droef geweest. Olivia bleef 'droog' drinken en hoewel dat pijn deed en ik het niet altijd fijn vond, hielden we vol. Nadat mijn vliezen gebroken waren heb ik haar nog in slaap gevoed en dan heeft ze 2 dagen niet gedronken. Om op de dag dat ik stuwing had, voor't eerst terug te drinken. Ik vergeet nooit haar blije blik toen ze merkte dat er terug melk à volonté was. En ik straalde zo mogelijk nog harder omdat ze mij van die gruwelijk pijnlijke stuwing verloste...   

Kort daarna dronken ze voor't eerst samen en tot mijn eigen grote verbazing vond ik dat dus geen fijn gevoel. Olivia leek plots zo groot, haar armen zaten in de weg van Leon. Om nog maar te zwijgen over al dat gewriemel op mijn schoot, brrr. Ik wist met mijn gevoelens geen blijf en dacht dat het wel aan mijn gierende hormonen moest liggen. Tegelijkertijd, vond ik twee kindjes voeden ook zó schoon, en ontplofte mijn hart elke keer als Olivia vertederd naar Leon keek. Een heel speciaal iets dat ik met heel mijn hart had gewenst, die band van hun twee aan mijn borst. Het was heel dubbel. Ik merk dat ik het meer dan een half jaar later nog steeds niet goed in woorden krijg gevat...

Of ik nu de exacte goeie woorden vind of niet. Geloof me maar als ik zeg dat januari en februari heel erg moeilijke maanden waren, op tandemvoed vlak dan. Olivia was erg vaak ziek -in februari ging ze zelfs geen enkele volledige week naar school. Tijdens die thuisblijfdagen eiste ze heel de dag mamamelk, compleet met boosheid en huilbuien als het even niet kon, omdat ik bijvoorbeeld 5 minuutjes wilde douchen. 

We hadden ons voorbereid dat ze zich met een baby in huis misschien plots te groot zou voelen voor mamamelk, omdat ze tijdens de zwangerschap eigenlijk ook al minder dronk. Maar niets was minder waar, het werd heel snel duidelijk dat Olivia, wiens wereld met de komst van Leon al wat overhoop stond, écht nog niet klaar was om afscheid te nemen van de mamamelk, integendeel zelfs. Ze is zó gevoelig, dat meisje van mij.  

Om boosheid te vermijden stemde ik dus maar zoveel mogelijk -en vaak met tegenzin- toe, wat onze relatie moeilijk maakte. Ik voelde me meer dan ooit een wandelende melkfles. Alles draaide om zoveel mogelijk tiethangerij. Een strijd, all day, every day. Want gekolfde melk uit een bekertje weigerde ze pertinent. Nog steeds trouwens. Trust me, I've tried.

Begin maart las ik op een van de mamasites die ik volg een artikel over 'nursing agitation' (ook wel 'nursing aversion' genoemd, niet te verwarren met D-MER). En toen viel de puzzel in elkaar. Herkenning enal. Ik zou zelfs durven zeggen dat mijn borstvoedrelatie met Olivia gelijk terug positiever werd. Ik verdiepte me erin, las tips en paste ze toe.

Sindsdien probeer ik mijn eigen noden niet over te slaan, want ik weet dat ik, als ik nog vanalles wil doen, moe ben of honger heb, veel minder geduld heb tijdens het voeden. Ik kan die momenten beter (h)erkennen, waardoor ik iets anders kan voorzien om mij tijdens het voeden op te focussen: Blogposts schrijven op mijn gsm, weekmenu's samenstellen of doelloos scrollen op Instagram. Het helpt allemaal. 

Maar dé allerbelangrijkste tip, die waar ik het meeste gemoedsrust uit heb geput: structuur. Olivia drinkt niet meer all day, every day. Leon is de enige die op verzoek toegang heeft tot het tettenbuffet. Olivia drinkt (bijna) uitsluitend voor het slapengaan. De keren dat ze de laatste maanden nog overdag dronk zijn op 1 hand te tellen. Olivia is dus redelijk organisch, na lichte aanmoediging van ons, een avonddrinkster geworden. Tenzij ik de avondshift werk, want dan gaat ze vrolijk met haar papa en een bekertje 'koetjesmelk' naar bed. Maar op mijn vrije avonden, dat half uurtje samen in haar bed, dàt is ons momentje. We vertellen elkaar wat we het leukste vonden die dag, lezen een boek, geven elkaar knuffels en zij drinkt tot ze slaapt. En ik geniet weer met volle teugen.

Als Michael de avondshift werkt en ik alleen ben met hun twee weet ze dat ik eerst Leon in slaap voed in het grote bed en dat het dan haar beurt is. Wanneer Leon wakker wordt tijdens haar drinktijd, een paar maanden geleden genoeg ammunitie voor een groot drama, zegt ze 'oh mama, Leon heeft nog niet genoeg gedronken'. Ze wéét dat ik mijn uiterste best doe om hem zo snel mogelijk terug te laten slapen zodat zij ook verder kan drinken. En als ze slaapt vóór Leon, omdat hij besluit te blijven krijsen, -yep zo'n avonden hebben wij hier ook- dan maak ik haar later op de avond nog even wakker voor een slokje. Met tijd en boterhammen komt alles goed ook 'nursing agitation'...  

Het mooiste bewijs daarvan zijn de avonden waar ik me echt helemaal goed voel. Dan drinken Leon en Olivia wél gelijktijdig, zoals op bovenstaande foto. Momenten waarop ik foto's neem die ik later met een warm hart aan hen zal tonen. Omdat het is zoals ik het in mijn dromen had voorgesteld. Broer- en zusliefde recht onder mijn neus. Tandemvoeden zoals in de boekskes. 

Soms vragen mensen mij hoe lang ik Olivia nog zal voeden. Ik moet hen het antwoord schuldig blijven. Ik heb elke doelstelling die ik had inmiddels al gehaald. Voor de duidelijkheid: ik had in elk geval nooit de bedoeling om 3+ jaar te gaan voeden. Wat ik die vraagstellers wél kan zeggen is het volgende: We gaan door zolang we dat beide willen. Het kan dus elke dag de laatste zijn. We stopten bijna tijdens de zwangerschap. Ik heb een paar keer op het punt gestaan te stoppen toen de nursing aversion het ergst was. En vorige week wilde ze op een avond plots niet meer met mij gaan slapen maar moest papa met haar naar boven gaan. (Krak, deed mijn hart.)

Op dit moment is ze gaan kamperen met haar grootouders. VOOR.EEN.HELE.WEEK. Dat kindje dat vorig jaar deze tijd nog nooit bij iemand was gaan slapen. Dat nog nooit langer dan 1 nacht van ons weg was. Zij vertrok zojuist met de grootste lach naar de tipi van haar bomma en bompa. Misschien ben ik volgende week dus wel tandemvoedster af. Misschien niet. En dat mag, want wat het ook zij: ons borstvoedingsavontuur was een relatie als een andere, intiem en met ups en downs.

Ik ben dankbaar dat ik het heb mogen meemaken met haar. Zoiets schoons.     

Meer lezen?
Over nursing agitation | over tandemvoeden | 
over gewoonefkestweesecondengeenaanrakingenmeertewillen | over grotekindjesaandeborst

Worldbreastfeedingweek.

1 augustus.
Exact 7 maand Leon, zijn lange wimpers en dat pols-lijntje, daar gaat mijn mamahart sneller van slaan. Maar dat is niet het enige... Het heerlijke klokkende geluid van gulzig drinken never gets old, zelfs niet na drie jaar voeden.

1 augustus.
Dag 1 van de world breastfeeding week, een week waarin er aandacht gevraagd wordt voor borstvoeding in al zijn facetten. Het thema van dit jaar is "Breastfeeding: A key to sustainable development", omdat borstvoeding zeker en vast een rol kan spelen in de duurzame ontwikkelingsdoelstellingen die door overheden over de hele wereld vorig jaar in september werden vastgesteld. 

Net zoals in 2013 en 2014 overlaad ik deze week mijn Instagram pagina met brelfies en verhalen. Volg gerust mee...

Werk met zin.

Hoewel het vast en zeker lijkt alsof ik totaal geen gêne ken, met al die borstvoedingsfoto's en bevallingsverhalen die ik hier al deelde. Toch zijn er dingen waar ik heel bewust niet over schrijf. Zo zijn de blogposts over mijn werk op één hand te tellen. Omdat dat er mijns inziens niet toe doet. Omdat ik vooral schrijf om dingen in mijn hoofd een plaats te geven en mijn werk 'pretty self explanatory' is. 

Het is te zeggen, mijn job is vooral gewoonte. Een goeie gewoonte. 11,5 jaar intussen. Als 19-jarige studerende snotneus werd ik aangenomen. Initieel als kerstvakantie kanonnenvlees (dé drukste periode van het jaar), maar om één of andere reden ben ik er 'blijven plakken'. Ik maakte op die tijd een hele evolutie door: van deeltijds werkende, studerende, thuiswonende jongedame veranderde ik in een full-time werkende vrouw met vele petjes: afgestudeerde en ploegleider maar bovenal mama én lief. Want ik leerde er Michael kennen en intussen zijn we ruim 11 jaar, 2 appartementen, 2 katers, 1 huis en 2 kinderen verder. Alleen daarom al onvergetelijk, mijn 'cinema'-periode. 

Ik leerde naast Michael tijdens die 11,5 jaar ook superveel andere mensen kennen. Ik zag de mentaliteit van de collega's en klanten drastisch veranderen -echt niet altijd in goede zin-. Maar ik kon doorgroeien en stak ontzettend veel op. Dat doorgroeien betekende tegelijkertijd dat ik meer en meer afweek van waarvoor ik studeerde. Het kriebelde al langer om wat meer Sarah in mijn werk te stoppen. Iets wat nu totaal niet het geval is. Om wat meer uitdaging te hebben ook, want ik wil mijn hoofd gebruiken, veel en graag zelfs. Liever dan mij met de regelmaat van de klok steendood te vervelen.  

Ik las bij Sofie over loopbaanbegeleiding en toen ik tijdens een mamacafé verzuchtte dat ik iets anders wilde doen, liefst met mama's en baby's maar niets medisch, werd het mij ook al aangeraden. Het moest wel iets magisch zijn, die loopbaanbegeleiding.

Aangezien ik bitter weinig te verliezen had, stuurde ik een mailtje naar Christine van Werk met zin. Op goed geluk, gewoon omdat zij het dichtst bij huis zat. Christine bleek een topmadam met veel levens- en werkervaring. Ideaal om wat orde te scheppen in mijn hoofd. Het is natuurlijk een feit dat, hoe meer je ermee bezig bent, hoe meer je zal leren. Aangezien ik de laatste maanden héél veel over mijn loopbaan en mijzelf heb nagedacht, kan ik met zekerheid zeggen dat ik echt vreselijk veel heb geleerd. Dat ambitie geen lelijk woord is, bijvoorbeeld. Dat 'bore-out' een ding is. Dat ik dromen heb (een huis met een tuin en mogen schrijven als beroep!). Daarnaast leerde ik overigens ook vanalles over hoe ik als persoon in elkaar zit (zelfstandig, taakgericht, perfectionistisch) en wat mijn stokpaardjes zijn (work-life balance). 

Maar nóg meer leerde ik dat ik kansen moet grijpen. Dat je als mama ook wel eens aan jezelf mag denken. En dat ik zelfvertrouwen moet hebben. Een paar weken geleden was ik nog vol overtuiging dat ik in de aanloop naar die gewilde pers- en communicatiejob, komend academiejaar een combinatie zou doen van de basiscursus borstvoeding (een onderdeel van het postgraduaat lactatiekunde dat ik al 3 jaar wil volgen, maar waarvoor ik niet in aanmerking kom omdat ik geen vroedvrouw ben) en (een deel van de vakken van) de master journalistiek. De mails naar de scholen waren zelfs al verstuurd.

En toen kreeg ik plots een topjob in mijn schoot geworpen. Nee, niet met schrijven. Maar wel met borsten. Vanaf september ben ik store manager voor Boobs-'n-Burps in Antwerpen. Dat betekent, een 4/5 contract met vaste vrije dagen. Elke avond onze kindjes in bed kunnen leggen. Vrij zijn met kerst! En ook al eens tijdens schoolvakanties. En op 1 januari, als Leon jarig is.  

En -vooral!- mama's en baby's en borsten met melk. All day every day. Man, man. Zo.veel.goesting.