dinsdag 14 april 2015

Maart, u was geweldig!

Ik weet dat ik wat achter loop, maar hé, technisch gezien moet ik zelfs nog het Secret Santa verslag schrijven dus valt het eigenlijkfeitelijk nog mee dat ik half april (al) een verslag schrijf over maart. Want dat het een goeike was, laat daar vooral geen twijfel over bestaan. Er stonden maar liefst 6 feestjes op het programma (4 voor Olivia, 1 voor de superbomma, én 1 voor mijn zus, de metie van Olivia).


Het eerste feestje was in het kinderdagverblijf. Olivia vierde feest met haar vrienden van de Gibbongroep, de dag voor haar verjaardag.


De dag daarna, haar échte verjaardag, begonnen we onze dag rustig. Olivia nam een dagje vakantie van de crèche, ik was ook vrij en Michael moest maar een paar uurtjes gaan werken. Olivia en ik aten croissants en gingen in bad. Na het bad kwamen er pakjes aan. Een Duplo-Batmanset van Michael en van mij kreeg Olivia deze wondermooie print van Matte Stephens. Net zoals vorig jaar blijft het plan dat Olivia wanneer ze 18 is, 18 kunstwerkjes heeft gekregen.

Daarna kwam haar Peter nog even langs om een knuffel, 3 zoenen en een kaartje te geven en gingen we richting In den Olifant waar ze nog een cadeautje van ons twee mocht uitkiezen: Haba ijsjes! (De rest van de dag heeft ze ze niet meer losgelaten.) en wij het Haba Dier op dier spel uiteraard niet konden laten liggen en ook nog meenamen, 't was tenslotte feest! Om dan een écht ijsje te gaan halen en dat op te smullen in de zoo, waar Olivia -uiteraard- assisteerde, een ijsje met 2 bollen krijgen wij niet op zonder haar deskundige hulp. Duh! 








Waarna we huiswaarts keerden, sushi bestelden, Olivia voor't eerst wasabi proefde -op eigen initiatief voor alle duidelijkheid- en we kaarsjes aanstaken en zongen en daarna Laduréé macarons smulden. 






Bord gemaakt door Nina, als eerste kunstig cadeautje.

De zondag na haar verjaardag was het dan tijd voor een groots feest, Olivia -met versgeknipte haren!- en haar gevolg (14 man, variërend tussen 14 en 84 jaar oud) wandelden door de zoo én aten pannenkoeken. Een topmiddagje!








Dat vond ook Olivia die nog voor we het station uit waren al in slaap was gevallen!



Dankjewel voor alle cadeautjes iedereen!


Meer verjaardagsfoto's van ons feestbeest?



Olivia familiefeest deel één - twee

dinsdag 10 maart 2015

Brieven aan Olivia - 24 maanden

Mijn lief Olijfje,

Het is nu 26 februari half één 's nachts en je bent -zoals wel meer de laatste tijd- net wakker geschoten uit een nachtmerrie. Je slaapt nog steeds bij ons op de kamer en toen jouw papa en ik je daarnet aan het troosten waren zeiden we tegen elkaar dat het toch fijn moet zijn om niet gigantisch hard te moeten schreeuwen als je verdrietig bent, maar gewoon meteen getroost kan worden. 


Dat troosten verloopt meestal vlot (yay! nachtrust!) door onze nabijheid en door je favoriete comfortfood: mamamelk. Wie had gedacht dat ik je 2 jaar lang zou voeden, ik alvast niet. Je drinkt nog vaak: voor je middagdutje, 's avonds, 's nachts of gewoon tussendoor, wanneer je wat mamahonger hebt. En hoewel ik sommige avonden wel eens geen zin heb in een clusterkindje zo aan mijn borst geplakt, ben ik trots dat wij -na ons moeilijk begin- toch maar mooi de WHO-norm halen vandaag en koester ik ze, onze borstvoedingsmomenten. Er gaat een dag komen dat je niet meer drinkt (of op mij in slaap valt) en er komt -oh help!- waarschijnlijk, hopelijk, zelfs een dag dat je je eigen leven leidt. Maar dat laatste negeer ik voor nu, terwijl ik mijn neus in jouw haren begraaf en voor altijd die heerlijke babyharengeur probeer op te slaan in mijn geheugen. 





Behalve co-sleepen en borstvoeding word je ook nog regelmatig gedragen. Voor een doek heb je geen geduld maar de Tula vind je best oké. Vorige week wilde jij -altijd anti-rugdragen- zelfs op mijn rug naar de Kind&Gezin-afspraak (waar je volledig in orde werd bevonden!). Zotter moet het niet meer worden. 

Laat het duidelijk zijn, attachment parenting, daar hebben jouw papa en ik ons helemaal in gevonden. Ik ben wel benieuwd hoe het ons zal vergaan met je ik ben twee en ik zeg nee-fase die er onvermijdelijk aan zit te komen. Afgelopen week heb je heel de weg van de supermarkt naar huis gekrijst terwijl je anders zo blij bent op de fiets. De reden? Eerst MOEST je een banaan hebben om hem vervolgens TOTAAL NIET MEER te willen. Begrijpe wie begrijpe kan. Ik probeer alvast, ik kreeg voor Kerst een opvoedboek van Alfie Kohn cadeau, We'll see.

Gelukkig heb ik nog wel even tijd om me in échte opvoedingsboeken te verdiepen, meestal ben jij niet boos maar blij en moeten wij ettelijke keren per dag hard lachen met de dingen die je zegt of doet. Je zegt: oh ow, nee, jaaj, tching (wellicht teveel getoast de laatste feestdagen) en ok dan op de meest maffe momenten. Je stelt vragen en beantwoordt ze dan vervolgens zelf: Olija koek eten? Ok dan. Olija titty spelen (lees: met je Hello Kitty's spelen!)? Jaaj! Soms loop je door het huis en roep je: Ipad, waar ben je? Als we de straat in fietsen heb ik je trouwens ook al: huisje waar ben je? weten roepen. Om nog maar te zwijgen over die keer toen ik superplechtig een neuskeutel van je overhandigd kreeg met de mededeling: playdoh spelen mama. Of toen we naar de kokende aardappelen keken en de conversatie als volgt ging: 

Olivia (terwijl ze in de kookpot kijkt): appel 
Sarah: nee, AARDappel of patat 
Olivia: iPad?

Andere favoriete meerwoordzinnen zijn "kom dan poesje" (inclusief met je handje op de zetel kloppen), als je de poezen wil lokken, die dat tot jouw grote frustratie net als een signaal zien om niet te komen. Of "mama ook", onlangs waren we met drie zot aan het doen op't bed, wat uiteraard eindigde in een Olijfje die tegen de muur botste. Om terug een lach op je gezichtje te toveren liet jouw toppapa zich express op de grond vallen wat op een lach en een "mama ook" werd onthaald. En zo liet ik mij dan ook maar express vallen. Hilariteit alom ten huize indestad. "Poesje maken", één van je recentere combinaties wil dan weer zeggen dat ik een poesje moet tekenen, en blij dat jij wordt van mijn slechte tekenkunsten. Al kunnen ook mijn valse zangkunsten je steevast bekoren. Hansje pansje kevertje, hoedje van papier, in een klein stationnetje en in het bos zijn maar enkele van je huidige favorieten.





Ook top vind je het als we spelletjes spelen op de iPad: Toca Boca en ook de Pim en Pom app hebben voor jou geen geheimen. Al vind je ook dansen, knutselen, stickers kleven op alles dat vast en los zit in ons huis en puzzelen de max. Dat laatste doen we meestal wanneer je op je potje zit, we zijn nog niet superlang bezig maar het begin is alvast veelbelovend! Ook Duplotorens bouw je dagelijks, met volle overgave. De blauwe teennagel die je overhield aan een onzachte confrontatie met een omvallende Duplotoren noem je zelf liefkozend "playdoh". Want Playdoh, dat is ook al een favoriete bezigheid van jou, gelukkig niet alleen met neuskeutels maar ook met the real thing. En -uiteraard- zijn boekjes lezen (indoctrinatie gelukt!) en met papa 'dario' (Mario) of andere spelletjes spelen ook altijd fijn. En dat vindt ook je papa, afgelopen week kwam hij glunderend naar mij dat hij zo leuk met jou Zelda gespeeld had terwijl ik in bad zat. Winwin voor alle partijen alsgetmijvraagt.







Behalve spelen wil je ons ook continu helpen, ik moet nog maar een halve stap in de keuken zetten of je begint je triptrap al van de tafel richting keuken te sleuren. Cakebeslag mixen, sla mengen, eitjes breken en bakken je kan het allemaal, samen met ons in de echte en zelf in je houten keuken. Eten doe je meestal flink, vooral als er eieren, soep, croissants of olijven op het menu staan.



Jouw spel begint ook echt spel te worden, soms hou je je twee favoriete Disney Infinity's vast: Elsa en Anna, en zit je hele verhalen met hen te vertellen. Dát en de explosie in je woordenschat heeft vast en zeker met je vernieuwde crècheliefde te maken. Een jaar geleden was je net buitengegooid bij je vorige crèche en nu, na 6 maanden 3 dagen per week bij Anita, Nancy en Vera zien we jou gewoon openbloeien tot een fijn peutertje. Elke week ligt er wel een knutselwerkje in je bakje. 


Je bent er graag en je doet dat goed. En hoewel het een fantastisch gevoel is om met een gerust hart te kunnen gaan werken kom ik je toch ook vreselijk graag halen. De manier waarop jij, als een klein vogeltje met je vleugeltjes gespreid naar mij toe loopt als ik binnenkom, mijn mamahart wordt er elke keer weer warm van. Maar nog warmer word ik van de wetenschap dat mijn 4/5 ouderschapsverlof goedgekeurd is en dat ik vanaf april tot augustus, de zoo, de stad, die andere stad, de zee en de living met jou onveilig mag maken. Ik kijk er echt zo hard naar uit om weer meer tijd met jou door te brengen. Let it go mee te kweelen en je te knuffelen tot je plat bent. Je bent een toppertje!

Allergelukkigste verjaardag lief meisje,
Dikke zoenen,
Je mama




Meer brieven? maand 1 - maand 12 - maand 18
 In navolging van de brieven van i. aan Mira en van Elise aan Ellerie

zondag 22 februari 2015

Naai-high

Een van de dingen waar ik naar opkijk in mijn mama en grootmoeder is dat ze de kunst van het handwerken (haken, breien, borduren, naaien, you name it!) echt helemaal onder de knie hebben. Ik daarentegen, ben vooral expert in het een beetje kunnen van allerlei dingen. 

Basic skills op allerlei gebied bezitten heeft natuurlijk ook zijn charme, al wil dat wel'ns botsen met mijn perfectionistische kant. Ik zou namelijk het liefst al mijn knutselarijen meteen perfect afwerken, maar als je maar basic kennis hebt dan is de kans dat dát lukt uiteraard klein. Op dat vlak is en blijft mijn voorbeeld Elise. Zij is ook van het proberende type maar kan precies veel makkelijker beslissen dat iets niet goed gaat komen en stopt dan, zonder zich druk te maken in verloren tijd of geld. Indien ze wel doorzet, kan ze helemaal leven met de imperfecties van haar knutselarijen. Een schril contrast met mezelf, ik zal altijd vooral dát zien waar ik niet tevreden over ben. 

Het gevolg van een alles proberende knutselaarster te zijn is dan wel weer dat ik een kast heb die tot de nok gevuld is met knutselgerief. Wol, papierwaren, stempels, looms in alle vormen en maten, ik heb het allemaal. Zo ook stof, een hele schuif vol. Mijn -van de bomma gekregen- naaidoosje puilt uit van de fournituren en klosjes garen, nogal belachelijk voor iemand die amper een slabbetje kan naaien.

Maaaaaaar in mijn hoofd is elk stukje stof dat ik onder andere tijdens Fragile stofverkopen, op Van Katoen en in Nippori fabric town kocht gerechtvaardigd omwille van het feit dat ik me al jaaaaaren geleden voornam dat ik ooit met een naaimachine zou leren werken. Kwestie van ook dát aan mijn lijstje basic skills toe te voegen. 



Vorig jaar deed ik al een eerste poging en volgde ik in april en juli bij Veritas de workshops 'exotische tas' en 'a-lijn rokje' naaien en toen viel mijn drang om te leren naaien weer stil. 

Tot vriendin S. ergens eind vorig jaar vertelde dat ze iemand kende die naailessen gaf en dat ze toch ook graag eens achter een machine wilde kruipen. Nu moet u weten dat die zin, uit de mond van vriendin S., mij totaal choqueerde. Pas op, ze zit in mijn hart, al 17 jaar intussen, maar zij: sportief en muzikaal en helemaal niet zo van de creativiteit die ik aanhang, willen leren naaien?! Dat ging mijn verstand te boven. Ik heb de kans dus met beide handen aangegrepen en zo kwam het dat wij in januari en februari 5 maandagavonden op rij naar Berchem afzakten om daar van Petra de kneepjes van het vak te leren. 

Eerst leerden we een basispatroon tekenen... (stress!, niemand had ons gezegd dat naaien met tellen zou zijn!)


En daarna naaiden we, soms zelfs recht -steljevoor!-, aten we cake van de week en dronken we thee en had dat 12,5 uur later, -in mijn geval- een alijnrokje met beleg als resultaat.


Toen ik nog wat stof over had werd er door de andere dames van ons groepje gezegd dat ik een bijpassend rokje voor Olivia moest maken. Onlangs had ik een paar Olivia-vrije uurtjes tussen het afleveren op de crèche en het beginnen werken en in plaats van huishouden te doen haalde ik mijn eerste druk van Allemaal rokjes uit de kast, begreep ik voor't eerst de uitleg volledig en maakte ik op de Pfaff die ik van het bonneke van Michael kreeg een klokrokje voor Olivia. Enige nadeel, 't is veel te lang. Ik debateer nog met mezelf of ik er een centimeter of 5 af knip (met het risico dat het er dan slechter uit gaat zien) of ik wacht of ze er tegen de zomer misschien vanzelf in groeit. 

Klokrokje uit Allemaal rokjes

Tijdens een toevallige passage bij Veritas, voor katoen, want éigenlijk zit ik in een haakperiode (zei ik al dat ik het concentratievermogen van een goudvis heb en misschien alleen al daardoor nooit expertstatus zal bereiken in om het even wat?) kocht ik een lapje voorverpakte stof: poesjes met neongele polkadots. Wat resulteerde in nóg 2 rokjes voor Olivia, voor amper €12 (€7,95 voor de stof en €4 voor 2 meter elastiek) daar kunde niet voor sukkelen denk ik. 

Rimpelrokje op elastiek volgens de handleiding van MinaDotter
A-lijn rokje uit Allemaal rokjes

En zijn ze perfect, mijn rokjes? Bijlange niet, verre van zelfs. Maar dochterlief is in de zevende hemel met haar poesjesrokjes. En ik, ik laat de drang naar perfectie los en ga deze zomer gewoon naast haar lopen, blinkend van trots. Nagenietend van mijn naai-high.


donderdag 19 februari 2015

Efteling

Vorige week donderdag waren we alledrie tegelijk min of meer gezond (en dat was lang geleden! leve crèchebacteriën!) en besloten we dat het tijd was om de Eftelingtickets die we vorig jaar kregen op te gaan gebruiken. Het park opende pas om 11u, waardoor we zelfs nog een beetje konden uitslapen. 

Hoera!

Iets na elf zetten we onze auto op een boogscheut van de ingang, ik denk oprecht dat wij nog nooit zó dicht stonden. We gingen het park binnen en Olivia rende al recht de strategisch geplaatste souvenirwinkel in. Gelukkig is ze nog klein en konden we haar toch overtuigen mee met ons naar het Sprookjesbos te gaan. (Deels) verouderde poppen maar toch (misschien net daarom?) jeugdsentiment ten top. De Fakir, de waterlelies, muzikale paddenstoelen, Roodkapje, de kabouters, de dansende schoentjes, Hans en Grietje, Vrouw Holle, ezeltje strekje, Langnek, allemaal passeerden ze de revue...








Gefascineerd door de sprookjesboom.




Onze sprookjesboswandeling werd afgerond met de obligatoire tienjaarlaterfoto.
In 2005, toen we enkele maanden samen waren, gingen we immers ook al naar de Efteling.
Hashtag amaaiwatwarenwijtoenbabys.

Inmiddels was het tijd om een hapje te eten. We kozen voor het restaurant van Pandadroom alwaar Olivia gedurende de volledige maaltijd naar een pluchen panda zat te lonken. Groot was haar vreugde toen ze hem daarna ook effectief mocht aanraken.


Na het eten wandelden we langs Holle Bolle Gijs, gingen we op de Stoomcarrousel en vervolgens werd Olivia gedoopt met haar eerste échte ride: de droomvlucht. Heel de rit zat ze tussen ons, stilletjes en met open mond te kijken terwijl ze stevig in mijn hand kneep. Ik zou gezworen hebben dat ze bij de trollen harder kneep maar dat kan ook mijn inbeelding geweest zijn... Toen we buiten gingen zagen we op de foto van de ride immers geen Olivia boven de veiligheidsstaaf uitkomen. Het kan dus best zijn dat Olivia 5 minuten supergeconcentreerd naar een zwarte ijzeren staaf heeft zitten kijken. En haar vol enthousiasme over trollen en elfen vertellende mama niet begreep. Oeps. 


Na de droomvlucht was het dan weer tijd voor het Land van Laaf. 






Glijbanen, lachspiegels en rare Laafjes, Olivia vond het allemaal top.



We trokken het park nog wat dieper in en stapten op ride nummer 2: het Carnavalfestival. Bovenstaande foto werd daar genomen en vind ik -ondanks de algehele wazigheid- een topfoto. Dat snuiteke! Denk er -aan het einde van de ride- nog een op de maat van de muziek bewegend Olijfje bij en u begrijpt dat mijn hart weeral op ontploffen stond. 

Kort na het Carnavalfestival viel Olivia in een diepe slaap. Tijd voor wat ouderpret: eerst frietjes en dan op de coasters. Wegens geen kat in't park makkelijk afwisselend te doen. Dat ik de hele Joris en de Draak-rit bang was dat ik mijn bril tussen de houten staketsels zou moeten gaan zoeken nam ik er met veel plezier bij. En Olivia? Die sliep zelfs gepositioneerd onder 3 ratelende rollercoasters nog lustig door.



   


Toen ze terug wakker was sloten we onze dag af met een pannenkoek bij Polle,


een familie(s)elfie voor Fata Morgana (bestaat er een zelfhulpgroep voor mensen die die pamperreus in FataMorgana akelig vinden? Daar gingen we dus niet in!),


en een bezoekje aan de souvenirwinkel. Voor zij die het zich afvragen, Olivia kreeg -tot haar eigen grote spijt- géén roze brol maar wél 2 boeken.

Topdag!