Naai-high

Een van de dingen waar ik naar opkijk in mijn mama en grootmoeder is dat ze de kunst van het handwerken (haken, breien, borduren, naaien, you name it!) echt helemaal onder de knie hebben. Ik daarentegen, ben vooral expert in het een beetje kunnen van allerlei dingen. 

Basic skills op allerlei gebied bezitten heeft natuurlijk ook zijn charme, al wil dat wel'ns botsen met mijn perfectionistische kant. Ik zou namelijk het liefst al mijn knutselarijen meteen perfect afwerken, maar als je maar basic kennis hebt dan is de kans dat dát lukt uiteraard klein. Op dat vlak is en blijft mijn voorbeeld Elise. Zij is ook van het proberende type maar kan precies veel makkelijker beslissen dat iets niet goed gaat komen en stopt dan, zonder zich druk te maken in verloren tijd of geld. Indien ze wel doorzet, kan ze helemaal leven met de imperfecties van haar knutselarijen. Een schril contrast met mezelf, ik zal altijd vooral dát zien waar ik niet tevreden over ben. 

Het gevolg van een alles proberende knutselaarster te zijn is dan wel weer dat ik een kast heb die tot de nok gevuld is met knutselgerief. Wol, papierwaren, stempels, looms in alle vormen en maten, ik heb het allemaal. Zo ook stof, een hele schuif vol. Mijn -van de bomma gekregen- naaidoosje puilt uit van de fournituren en klosjes garen, nogal belachelijk voor iemand die amper een slabbetje kan naaien.

Maaaaaaar in mijn hoofd is elk stukje stof dat ik onder andere tijdens Fragile stofverkopen, op Van Katoen en in Nippori fabric town kocht gerechtvaardigd omwille van het feit dat ik me al jaaaaaren geleden voornam dat ik ooit met een naaimachine zou leren werken. Kwestie van ook dát aan mijn lijstje basic skills toe te voegen. 

Vorig jaar deed ik al een eerste poging en volgde ik in april en juli bij Veritas de workshops 'exotische tas' en 'a-lijn rokje' naaien en toen viel mijn drang om te leren naaien weer stil. 

Tot vriendin S. ergens eind vorig jaar vertelde dat ze iemand kende die naailessen gaf en dat ze toch ook graag eens achter een machine wilde kruipen. Nu moet u weten dat die zin, uit de mond van vriendin S., mij totaal choqueerde. Pas op, ze zit in mijn hart, al 17 jaar intussen, maar zij: sportief en muzikaal en helemaal niet zo van de creativiteit die ik aanhang, willen leren naaien?! Dat ging mijn verstand te boven. Ik heb de kans dus met beide handen aangegrepen en zo kwam het dat wij in januari en februari 5 maandagavonden op rij naar Berchem afzakten om daar van Petra de kneepjes van het vak te leren. 

Eerst leerden we een basispatroon tekenen... (stress!, niemand had ons gezegd dat naaien met tellen zou zijn!)

En daarna naaiden we, soms zelfs recht -steljevoor!-, aten we cake van de week en dronken we thee en had dat 12,5 uur later, -in mijn geval- een alijnrokje met beleg als resultaat.

Toen ik nog wat stof over had werd er door de andere dames van ons groepje gezegd dat ik een bijpassend rokje voor Olivia moest maken. Onlangs had ik een paar Olivia-vrije uurtjes tussen het afleveren op de crèche en het beginnen werken en in plaats van huishouden te doen haalde ik mijn eerste druk van Allemaal rokjes uit de kast, begreep ik voor't eerst de uitleg volledig en maakte ik op de Pfaff die ik van het bonneke van Michael kreeg een klokrokje voor Olivia. Enige nadeel, 't is veel te lang. Ik debateer nog met mezelf of ik er een centimeter of 5 af knip (met het risico dat het er dan slechter uit gaat zien) of ik wacht of ze er tegen de zomer misschien vanzelf in groeit. 

Klokrokje uit Allemaal rokjes

Tijdens een toevallige passage bij Veritas, voor katoen, want éigenlijk zit ik in een haakperiode (zei ik al dat ik het concentratievermogen van een goudvis heb en misschien alleen al daardoor nooit expertstatus zal bereiken in om het even wat?) kocht ik een lapje voorverpakte stof: poesjes met neongele polkadots. Wat resulteerde in nóg 2 rokjes voor Olivia, voor amper €12 (€7,95 voor de stof en €4 voor 2 meter elastiek) daar kunde niet voor sukkelen denk ik. 

Rimpelrokje op elastiek volgens de handleiding van MinaDotter

A-lijn rokje uit Allemaal rokjes

En zijn ze perfect, mijn rokjes? Bijlange niet, verre van zelfs. Maar dochterlief is in de zevende hemel met haar poesjesrokjes. En ik, ik laat de drang naar perfectie los en ga deze zomer gewoon naast haar lopen, blinkend van trots. Nagenietend van mijn naai-high.

Efteling

Vorige week donderdag waren we alledrie tegelijk min of meer gezond (en dat was lang geleden! leve crèchebacteriën!) en besloten we dat het tijd was om de Eftelingtickets die we vorig jaar kregen op te gaan gebruiken. Het park opende pas om 11u, waardoor we zelfs nog een beetje konden uitslapen. 

Hoera!

Iets na elf zetten we onze auto op een boogscheut van de ingang, ik denk oprecht dat wij nog nooit zó dicht stonden. We gingen het park binnen en Olivia rende al recht de strategisch geplaatste souvenirwinkel in. Gelukkig is ze nog klein en konden we haar toch overtuigen mee met ons naar het Sprookjesbos te gaan. (Deels) verouderde poppen maar toch (misschien net daarom?) jeugdsentiment ten top. De Fakir, de waterlelies, muzikale paddenstoelen, Roodkapje, de kabouters, de dansende schoentjes, Hans en Grietje, Vrouw Holle, ezeltje strekje, Langnek, allemaal passeerden ze de revue...

Gefascineerd door de sprookjesboom.

Onze sprookjesboswandeling werd afgerond met de obligatoire tienjaarlaterfoto.
In 2005, toen we enkele maanden samen waren, gingen we immers ook al naar de Efteling.
Hashtag amaaiwatwarenwijtoenbabys.

Inmiddels was het tijd om een hapje te eten. We kozen voor het restaurant van Pandadroom alwaar Olivia gedurende de volledige maaltijd naar een pluchen panda zat te lonken. Groot was haar vreugde toen ze hem daarna ook effectief mocht aanraken.

Na het eten wandelden we langs Holle Bolle Gijs, gingen we op de Stoomcarrousel en vervolgens werd Olivia gedoopt met haar eerste échte ride: de droomvlucht. Heel de rit zat ze tussen ons, stilletjes en met open mond te kijken terwijl ze stevig in mijn hand kneep. Ik zou gezworen hebben dat ze bij de trollen harder kneep maar dat kan ook mijn inbeelding geweest zijn... Toen we buiten gingen zagen we op de foto van de ride immers geen Olivia boven de veiligheidsstaaf uitkomen. Het kan dus best zijn dat Olivia 5 minuten supergeconcentreerd naar een zwarte ijzeren staaf heeft zitten kijken. En haar vol enthousiasme over trollen en elfen vertellende mama niet begreep. Oeps. 

Na de droomvlucht was het dan weer tijd voor het Land van Laaf. 

Glijbanen, lachspiegels en rare Laafjes, Olivia vond het allemaal top.

We trokken het park nog wat dieper in en stapten op ride nummer 2: het Carnavalfestival. Bovenstaande foto werd daar genomen en vind ik -ondanks de algehele wazigheid- een topfoto. Dat snuiteke! Denk er -aan het einde van de ride- nog een op de maat van de muziek bewegend Olijfje bij en u begrijpt dat mijn hart weeral op ontploffen stond. 

Kort na het Carnavalfestival viel Olivia in een diepe slaap. Tijd voor wat ouderpret: eerst frietjes en dan op de coasters. Wegens geen kat in't park makkelijk afwisselend te doen. Dat ik de hele Joris en de Draak-rit bang was dat ik mijn bril tussen de houten staketsels zou moeten gaan zoeken nam ik er met veel plezier bij. En Olivia? Die sliep zelfs gepositioneerd onder 3 ratelende rollercoasters nog lustig door.

   

Toen ze terug wakker was sloten we onze dag af met een pannenkoek bij Polle,

een familie(s)elfie voor Fata Morgana (bestaat er een zelfhulpgroep voor mensen die die pamperreus in FataMorgana akelig vinden? Daar gingen we dus niet in!),

en een bezoekje aan de souvenirwinkel. Voor zij die het zich afvragen, Olivia kreeg -tot haar eigen grote spijt- géén roze brol maar wél 2 boeken.

Topdag!

Gedichtendag 2015

... zag jij misschien dat ik naar jou,

dat ik je zag en dat ik zag hoe jij

naar mij te kijken zoals ik naar jou

en dat ik hoe dat heet zo steels,

zo en passant en ook zo zijdelijks -

dat ik je net zo lang bekeek tot ik 

naar je staarde en dat ik staren bleef.

Ik zag je toen en ik wist in te zien

dat in mijn leven zoveel is gezien

zonder dat ik het ooit eerder zag:

dat kijken zoveel liefs vermag.

                                       Joost Zwagerman

Als pubertje, toen ik voordracht en toneel volgde, heb ik enorm veel gedichten gelezen, verzameld en vanbuiten geleerd. Dit gedicht heeft jaren in mijn kamer en later op de deur van het toilet van ons appartement gehangen. Ik blijf het mooi vinden. Een andere all time favoriet vind je hier.

Terugblik op december: Tradities

December is natuurlijk ook de maand van de tradities: Sinterklaas, de kerstboom optuigen, het kerstfeest zelf, nieuwjaarsbrieven maken, later ook schrijven en misschien zelfs volgend jaar al: voorlezen(!), pakjes uitpakken,...

Wanneer je een kindje krijgt ga je nadenken welke tradities thuis in ere gehouden werden en welke je in je eigen gezin wil verderzetten (voor mij persoonlijk: kiezen wat je wil eten op je verjaardag, voorlezen voor het slapengaan en een overlevingspakket mét reisdagboek tijdens lange autoreizen, om maar een paar voorbeelden te geven).

Maar het is bijgevolg ook het uitgelezen moment om tradities te verzinnen of over te nemen van je lief en zijn/haar familie. En déze te installeren als nieuwe traditie voor jouw gezin. (In de hoop dat die dan weer op hun beurt door jouw kinderen meegenomen worden).

Zo willen wij bijvoorbeeld halfjaardagen vieren, compleet met een halve taart enal (lees: bak een hele taart, snijd ze in 2 en zet de helften op elkaar, versier met frosting). Zéker voor kindjes die in december verjaren is dat toch een geniaal idee: een klein cadeautje, een liedje en een stuk cake, halverwege het jaar. Op de échte verjaardagen wil ik dan weer kunst cadeau doen. Vorig jaar maakte Nina een mooi bord voor Olivia en ik ben druk aan het debatteren met mezelf wat het dit jaar gaat worden...

Eén van de tradities die mijn mama in ere hield toen ik opgroeide was de adventskalender. Tussen 1 en 24 december mochten mijn zus en ik dagelijks een pakje afknippen en openen. Soms was dat een koekje, soms een klein speelgoedje en op 6 en 24 december was het een duurder cadeautje. Dit is één van de tradities waarvan ik blij ben dat ze jaar in jaar uit bestond toen ik opgroeide en die ik graag wil verderzetten voor Olivia. En blijkbaar ben ik niet de enige, dit jaar kwam mijn mama begin december aanzetten met onze oude getrouwe (door haarzelf haar mama, mijn bomma, geborduurde) kalender vol met pakjes voor ons prutsje. Super toch!

Noot bij de foto: december is duidelijk niet de maand om foto's te nemen. Boe voor het gebrek aan daglicht!

We haalden onze NYCprints weg en hingen de adventskalender op een prominente plaats in onze living. De eerste 2 dagen was het wel moeilijk, die nieuwe traditie. Om verschillende redenen, trouwens: zo maar 1 pakje per keer mogen openen, dat is niet leuk, zeker niet als er nog 20+ pakjes aan de kalender hangen. Gelukkig heeft Olivia haar loopfiets maar een keer of drie voor de adventskalender gezet in de hoop zo een klimrek te maken en bij de pakjes te geraken. En was ze na een dag of 4 wel gewend aan het ene pakje per keer-systeem.

En ook, HOE open je een pakje? Tegen het einde van de maand was ze -uiteraard- een pro. En dat kwam goed uit want tijdens de kerst- en nieuwjaarsfeesten her en der heeft ze ongeveer élk pakje open gemaakt, als je geluk had vond ze de buit niet interessant en kon je daarna over je cadeau beschikken. Soms had je pech en moest je haar afleiden met nieuwe cadeautjes.

Cadeautjes van de adventskalender van mijn mama waren onder andere: haar favoriete mangorepen, haar favoriete fruitdrankjes, Jip en Janneke haarspeldjes, een Sinterklaasdiadeem (uiteraard op 6 december) en een tekenblok met wasco's (op 24 december).

En zo zag het er dan ongeveer uit, onze kerstuitstalling.

Het kleine plastic Hema-Kerstboompje van de nieuwjaarskaart hadden we toch al in huis (ik zou geld geven voor groot en écht maar dat is met onze katers helaas geen optie) dus dat werd versierd met de lampjes van het nieuwjaarskaartje van 2013.

En dan was er nog die andere decembertraditie: Het kerststalleke van Bonneke.

Het Bonneke van Michael heeft ons dat een paar jaar geleden gegeven en sindsdien zetten we het -hoewel we eigenlijk niet gelovig zijn- elk jaar. Het was het eerste dure cadeau dat ze zichzelf kocht na haar huwelijk. Echte vintage dus. Zo schoon van Bonneke dat ze het aan ons gezinnetje heeft toevertrouwd, vind ik. Ik zag haar ogen blinken toen ze tijdens het uitgesteld Sinterklaasfeestje binnenkwam en haar stal zag schitteren op de kast. Zij is immers wél gelovig en voor haar is het belangrijk dat Olivia de verhalen van Jezus kent. Zo gezegd, zo gedaan.

Olivia mocht moest ons helpen het stalletje in te laden. Dat er in de loop van de maand ook af en toe een Nijntje en een SuperMario in de stal opdoken en dat ook Caspar ergens in december door een val zijn hoofd verloor (niets wat een drupje lijm niet kon herstellen, gelukkig) nemen we er maar bij.

Andere decembertradities, zoals daar zijn: familiebezoekjes met eten, eten en nog meer eten en pakjes en nog meer pakjes werden uiteraard ook in ere gehouden...

BAM! Dat was wat ik nog te zeggen en tonen had. Bij deze ben ik helemaal klaar voor een nieuw jaar met nieuwe avonturen!

Terugblik op december: China Light

Om er terug wat in te komen, een paar foto's van wat wij allemaal uitgevreten hebben in december, first up, China light in onze achtertuin, de Antwerpse Zoo:

De lichtjes waren schoon, héél schoon zelfs. Maar zij, zij is en blijft het schoonst. 

Alsgetmijvraagt