Terugblik op december: Tradities

December is natuurlijk ook de maand van de tradities: Sinterklaas, de kerstboom optuigen, het kerstfeest zelf, nieuwjaarsbrieven maken, later ook schrijven en misschien zelfs volgend jaar al: voorlezen(!), pakjes uitpakken,...

Wanneer je een kindje krijgt ga je nadenken welke tradities thuis in ere gehouden werden en welke je in je eigen gezin wil verderzetten (voor mij persoonlijk: kiezen wat je wil eten op je verjaardag, voorlezen voor het slapengaan en een overlevingspakket mét reisdagboek tijdens lange autoreizen, om maar een paar voorbeelden te geven).

Maar het is bijgevolg ook het uitgelezen moment om tradities te verzinnen of over te nemen van je lief en zijn/haar familie. En déze te installeren als nieuwe traditie voor jouw gezin. (In de hoop dat die dan weer op hun beurt door jouw kinderen meegenomen worden).

Zo willen wij bijvoorbeeld halfjaardagen vieren, compleet met een halve taart enal (lees: bak een hele taart, snijd ze in 2 en zet de helften op elkaar, versier met frosting). Zéker voor kindjes die in december verjaren is dat toch een geniaal idee: een klein cadeautje, een liedje en een stuk cake, halverwege het jaar. Op de échte verjaardagen wil ik dan weer kunst cadeau doen. Vorig jaar maakte Nina een mooi bord voor Olivia en ik ben druk aan het debatteren met mezelf wat het dit jaar gaat worden...

Eén van de tradities die mijn mama in ere hield toen ik opgroeide was de adventskalender. Tussen 1 en 24 december mochten mijn zus en ik dagelijks een pakje afknippen en openen. Soms was dat een koekje, soms een klein speelgoedje en op 6 en 24 december was het een duurder cadeautje. Dit is één van de tradities waarvan ik blij ben dat ze jaar in jaar uit bestond toen ik opgroeide en die ik graag wil verderzetten voor Olivia. En blijkbaar ben ik niet de enige, dit jaar kwam mijn mama begin december aanzetten met onze oude getrouwe (door haarzelf haar mama, mijn bomma, geborduurde) kalender vol met pakjes voor ons prutsje. Super toch!

Noot bij de foto: december is duidelijk niet de maand om foto's te nemen. Boe voor het gebrek aan daglicht!

We haalden onze NYCprints weg en hingen de adventskalender op een prominente plaats in onze living. De eerste 2 dagen was het wel moeilijk, die nieuwe traditie. Om verschillende redenen, trouwens: zo maar 1 pakje per keer mogen openen, dat is niet leuk, zeker niet als er nog 20+ pakjes aan de kalender hangen. Gelukkig heeft Olivia haar loopfiets maar een keer of drie voor de adventskalender gezet in de hoop zo een klimrek te maken en bij de pakjes te geraken. En was ze na een dag of 4 wel gewend aan het ene pakje per keer-systeem.

En ook, HOE open je een pakje? Tegen het einde van de maand was ze -uiteraard- een pro. En dat kwam goed uit want tijdens de kerst- en nieuwjaarsfeesten her en der heeft ze ongeveer élk pakje open gemaakt, als je geluk had vond ze de buit niet interessant en kon je daarna over je cadeau beschikken. Soms had je pech en moest je haar afleiden met nieuwe cadeautjes.

Cadeautjes van de adventskalender van mijn mama waren onder andere: haar favoriete mangorepen, haar favoriete fruitdrankjes, Jip en Janneke haarspeldjes, een Sinterklaasdiadeem (uiteraard op 6 december) en een tekenblok met wasco's (op 24 december).

En zo zag het er dan ongeveer uit, onze kerstuitstalling.

Het kleine plastic Hema-Kerstboompje van de nieuwjaarskaart hadden we toch al in huis (ik zou geld geven voor groot en écht maar dat is met onze katers helaas geen optie) dus dat werd versierd met de lampjes van het nieuwjaarskaartje van 2013.

En dan was er nog die andere decembertraditie: Het kerststalleke van Bonneke.

Het Bonneke van Michael heeft ons dat een paar jaar geleden gegeven en sindsdien zetten we het -hoewel we eigenlijk niet gelovig zijn- elk jaar. Het was het eerste dure cadeau dat ze zichzelf kocht na haar huwelijk. Echte vintage dus. Zo schoon van Bonneke dat ze het aan ons gezinnetje heeft toevertrouwd, vind ik. Ik zag haar ogen blinken toen ze tijdens het uitgesteld Sinterklaasfeestje binnenkwam en haar stal zag schitteren op de kast. Zij is immers wél gelovig en voor haar is het belangrijk dat Olivia de verhalen van Jezus kent. Zo gezegd, zo gedaan.

Olivia mocht moest ons helpen het stalletje in te laden. Dat er in de loop van de maand ook af en toe een Nijntje en een SuperMario in de stal opdoken en dat ook Caspar ergens in december door een val zijn hoofd verloor (niets wat een drupje lijm niet kon herstellen, gelukkig) nemen we er maar bij.

Andere decembertradities, zoals daar zijn: familiebezoekjes met eten, eten en nog meer eten en pakjes en nog meer pakjes werden uiteraard ook in ere gehouden...

BAM! Dat was wat ik nog te zeggen en tonen had. Bij deze ben ik helemaal klaar voor een nieuw jaar met nieuwe avonturen!

Terugblik op december: China Light

Om er terug wat in te komen, een paar foto's van wat wij allemaal uitgevreten hebben in december, first up, China light in onze achtertuin, de Antwerpse Zoo:

De lichtjes waren schoon, héél schoon zelfs. Maar zij, zij is en blijft het schoonst. 

Alsgetmijvraagt

Het nieuwjaarskaartje...

The making of... het nieuwjaarskaartje!

Zo ergens begin november opende ik de website Minted, klaar om wat kaartjes-ideeën op te doen... Meteen viel mijn oog op dit kaartje. Ik toonde het aan Michael en ook hij was overtuigd dat we er wat met konden doen. Een week later vertelde hij dat ie toch ook graag nog iets wilde doen met het 'boek'concept, dat deel uitmaakte van het geboortekaartje, het bedankkaartje en de doopsuiker. 

Maar, omdat de bomma's van Olivia (en ons meisje heeft er nog 6!) een boekcover zonder foto van Olivia niet in dank zouden afnemen, besloten we onze beide ideeën te combineren.

Een titel verzinnen en dan een bijhorende foto nemen voor de achterkant van het kaartje, dat was het plan. Het idee van de gevouwen kaart, zodat het echt een boek zou zijn, werd al snel afgevoerd wegens wat te duur (wij doen immers aan 100+ kaartjes). 

Postcards van onze vaste huisleverancier Moo, dat zou het worden. Om ook op de postcards nog een beetje te besparen (alle beetjes helpen, nietwaar) probeerden we ons kaartje klaar en geüpload te hebben vóór de jaarlijkse cyber monday actie van Moo, zodat we die bewuste maandag enkel moesten bestellen. We moesten ons dus haasten. Mijn toplief ontwierp een boekcover, ik kocht een plastic boompje bij Hema en we deden een eerste test in de straat.

 

Op een niet zo waterpas liggend voetpad. 

Oeps.

Nu, wat we van die eerste test onthielden was dat Olivia het superplezant vond (zelfs het vallen, ja!) en dat het boompje goed achter het loopfietsje bleef liggen. 

Check en dubbelcheck.

Goedgemutst vertrokken we de volgende dag naar het Rivierenhof, want dat zou toch een mooiere achtergrond zijn én, niet onbelangrijk, de paadjes daar hebben minder putten. Dat ze er net aan het snoeien waren met grote machines moesten we er bijnemen. We vonden alsnog een mooi plekje, aan de speeltuin/zandbak (elke geroutineerde ouder spot nu al onze denkfout). Uiteraard wilde Olivia toen NIET.MEER.OP.HAAR.LOOPFIETS.ZITTEN. maar spelen met slijk. 

Een impressie!

Gelukkig hadden we een paar lucky shots...

En konden we onze minifotoshoot zelfs nog afronden met een geslaagde familie-selfie.

Benieuwd naar het uiteindelijke resultaat?  

Nog even geduld, 

zo gauw alle kaartjes hun bestemmingen bereikt hebben, 

kan je het ook hier terugvinden...

Voorbije wensen: 

2010

2013 - the making of

Office Space

Dag op dag tien (10!) jaar geleden deed ik als zenuwachtige, arme 19-jarige studente voor't eerst mijn werkuniform aan. Niet het mooiste dat er te vinden is (verre van) maar ik was toch blij dat ik het aan mocht.

Blij dat ik nu al werk had, amper een week nadat ik -een klein beetje voor de grap- het onderdeeltje jobs invulde, omdat ik dat toevallig zag staan toen ik eigenlijk de uren voor Bridget Jones 2 aan het opzoeken was. Dat men mij, een student met enkel 4 jaar vakantiemaand-werk-ervaring een kans wilde geven. Zelfs al zou ik na mijn maand proeftijd niet kunnen blijven dan nog was het al fijn om te weten dat ik in december een extra zakcentje zou hebben. En kijk: Vandaag doe ik mijn -intussen gelukkig iets moderner geworden- werkuniform nog steeds aan.

Of ik na 10 jaar ook niet eens iets anders wil doen? Tuurlijk! Ik kan immers niet meer zeggen dat ik dagelijks de ene uitdaging na de andere tegenkom, wat niet wil zeggen dat ik niet nog steeds blij ben, wanneer ik een dag met evenveel zieken als evenementen, tot een goed einde breng.

Maar waar ik vandaag en andere dagen vooral dankbaar voor wil zijn is dat ik dus werk heb. Dat ik vers afgestudeerd niet alleen een fulltime contract maar ook promotie aangeboden kreeg -terwijl klasgenootjes met ons net-behaalde-13-in-een-dozijn-diploma maar nergens een job vonden. Dat ik eveneens werk had gedurende het grootste deel van mijn studententijd. Dat ik mijn school daardoor zelf heb gefinancierd en dat ik tijdens mijn studies ook op eigen benen ging staan en (naar het einde van mijn studie) een huis gekocht heb, zonder financiële hulp van mijn ouders. Dat ik mijn lief er heb leren kennen en nog zóveel fijne mensen. Dat ik in het weekend werk en dus in de week, overdag naar de Delhaize kan (door omstandigheden was ik zaterdag op de Meir, als ik er niet afgesproken had, ik was teruggekeerd, wat een hel!). Dat onze baas vreselijk enthousiast reageerde toen wij vertelden dat er een kindje op komst was. Dat wij bijna een jaar afwisselend werkten -inclusief Olivia doorgeven op het werk- en dat dat allemaal goed was. Dat wij ouderschapsverlof kunnen nemen. Dat ik nog altijd zoveel mag kolven als ik wil (als ik het maar goed time). Dat ik maar 10 minuten moet fietsen en ik ben thuis. Dat ik het toch wel getroffen heb.

En toch is het werk iets waar ik hier heel bewust amper over schrijf. Aan verhalen over klanten en collega's is er nochtans geen gebrek. Net zoals de reactie ook absoluut ALTIJD dezelfde is wanneer je tegen kennissen of wildvreemden vertelt waar je werkt.

Wildvreemde 1: Ah, maar daar kom ik niet meer hoor (soms gevolgd door één of ander dwaas verhaal over het waarom). Ik ga bij de concurrentie.

Wildvreemde 2: [na het horen dat ik gratis naar de film mag, met 2] Mag ik eens mee naar de film?

Wildvreemde 3: Kan jij mij de poster van ... bezorgen?

Wildvreemde 4: Wat is een goeie film?

De antwoorden zijn respectievelijk: whatever, misschienalsjijtofbent, nee, andersmoetgetinterneteensopendoeneneenreviewlezen ikweettochnietwatjijleukvindt

Kunnen we dus alstublieft afspreken dat u de komende 10 jaar een originelere insteek zoekt om het met mij over mijn werk te hebben?

Dank bij voorbaat!

Olivia en de buit van Sinterklaas!

We wisten wel dat Olivia dit jaar, ondanks al het geknutsel in de crèche en het opdringen van de Dag Sinterklaas-DVD, het hele Sint-gebeuren nog niet helemaal zou begrijpen. Maar wat er gebeurde toen ze vanmorgen de living binnenkwam hadden we niet kunnen vermoeden...

Gelukkig was ze -eens ze haar cadeau's effectief gezien had- wel blij!

 

Meer? Sinterklaas 2013