projectBABY: het prille begin

Lieve kleine pruts,

Als het aan mij, jouw mama, had gelegen dan was ik vroeger mama geworden. Ik wilde een 'jonge' mama zijn, altijd heb ik gezegd dat ik op mijn 26e zou bevallen van jou. (Is het omdat ik 26 werd op een 26e, ik weet het niet, maar in mijn hoofd is dat altijd het magische moment/getal geweest waarop ik het voor mekaar zou hebben: afgestudeerd, een huis gekocht, een job én klaar voor een gezinnetje.) 

Al méér dan 10 jaar had ik dat gepland (en heb ik er menig lief mee afgeschrikt). 

Inderdaad, ik was nooit echt het type meisje dat haar trouwfeest al had uitgetekend, ik heb mijn droombevalling al beslist. (polyklinisch, zonder epidurale, in een bevallingsbad gevolgd door minimum 6 maanden borstvoeding) Hopelijk denk jij er zo ergens in maart hetzelfde over.

Gelukkig is jouw papa wel meer van mijn vreemde trekjes gaan liefhebben en was hij in tweede instantie (want eerlijk is eerlijk en helemaal in het begin heeft hij wel eens getwijfeld over kinderen) ook helemaal voor mijn maak-eens-wat-baby's-plan gewonnen. 

Maar jouw papa zou jouw papa niet zijn mocht hij mijn overlopend enthousiasme af en toe niet een beetje temperen of aan een realiteitscheck onderwerpen. Hij had het het liefst dat je er pas bij full-time werken+huiseigenaarschap zou komen (zijn exacte woorden waren ongeveer: je mag al zwanger zijn voor we de sleutel hebben maar voor onze baby eruit valt moeten we erin zitten, plastisch enal, zo kennen we uw vader.). 

Toen we in oktober 2011 aan het werken waren in ons vers gekocht huisje hebben we beslist om er vanaf januari 2012 aan te beginnen. Omdat ik inmiddels al meer dan 10 jaar aan de pil was besloten we dan maar om meteen te stoppen. Kwestie van mijn lichaam al stilletjesaan aan een leven zonder extra hormonen te laten wennen. Een chanceke, zo bleek later, want de stopweek viel midden in de verhuis en mijn pil zijn we vervolgens zo'n een week of twee kwijtgeraakt.

Aangezien ik mijn mond nogal slecht kan houden wist jouw tante al héél snel dat we eraan zouden beginnen. En dat was eigenlijk wel grappig want zij hield ons op de hoogte van de wedden-dat-E.(jouw tante & meter en mijn 3-jaar-jongere-zus)-nog-sneller-zal-zijn-dan-Sarah-gesprekken tussen jouw bommie en haar mama (mijn bomma). 

Man, wat kijk ik er nu al naar uit om die twee nietsvermoedende dametjes binnenkort de verrassing van hun leven te bezorgen. Ik zeg het u, uw bommie gaat GEK worden, ik probeer het in elk geval digitaal voor je vast te leggen.

Behalve je tante was ook L. al vroeg op de hoogte. L. is sinds de derde kleuterklas (zo'n 22 jaar geleden) een vriendin van mij en toen we ergens eind januari over haar huwelijk en onze toekomstdromen praatten kon ik niet anders dan toegeven. Elk volgend cafébezoek werd ik met argusogen gecontroleerd op het al dan niet drinken van een biertje.
Wel, ze weet het nog niet maar op haar vrijgezellenweekend binnenkort zal het er gene meer zijn. 

Vervolgens kon ik ook S. niet in het donker laten, S., een vriendinnetje van de middelbare school, die als geen ander met mij tegen hoge snelheden kan babbelen en die -toevallig of niet- op de dag van de positieve test smste dat ze me snel nog eens wilde zien (alsof ze voelde dat ik wat te vertellen had). Toch verbaas ik me er nog elke dag over dat het pas juni was toen zij tot het clubje der ingewijden ging behoren. Speekmedaille voor uw moeder zeg ik dan.

Tot slot waren er ook nog R. en S. Ze zijn zelf in het bezit van 2 ontzettend schattige kinders en wilden graag dat wij hen van speelkameraadjes zouden gaan voorzien. Ook zij wisten al vroeg van ons snode plannetje af. 't Zijn trouwens de enige mede-vrienden van je papa die op de hoogte waren. Zelf kon hij perfect zijn mond gesnoerd houden. 

Zó ontzettend typisch enal. 

(Bij deze weet ge dus ook waar ge moet zijn met uw diepste geheimen. Zegt niet dat ik u nooit gewaarschuwd heb.)

12.07.2012

en toen was het 3 maanden stil indestad...

stil, wegens dutjes op elk moment dat er een powernappeke geknapt kon worden.

De extreme vermoeidheid was echter geen gevolg van foto-project365 want dat is dit jaar vroegtijdig ter ziele gegaan wegens een kapot fototoestel én
mijn nieuwe (veel betere en ook vermoeiendere) project: 

project280

aka.
projectbaby

Dat klopt, ik ben zo'n maker dat ik heb beslist om het maken naar een volgende level te verheffen, 

nog tot maart maak ik een baby!

We kijken er zó naar uit!  

*op de pagina sarahmaakt² vind je alle projectbaby-posts*

 

omdat het voorgaande hier dringend een heel klein beetje gerelativeerd moet worden
én omdat het het vandaag youtubetuesday is!

-met dank aan L. voor onze youtubefriday-

There, i said it

Ik heb al 5 maanden een relatie met een 19-jarige, maar niet lang meer, morgen wordt ze 20.

't Was een doodnormale maandagavond, een week na het herseninfarct van de bomma en 5 dagen voor kerst, wanneer ons, de dochters van toen 23 en 26, dit "blijde" nieuws gemeld werd.

Plots werd ik dus lid van een clubke, een clubke waarvan ik niet had gedacht dat ik er ooit nog lid van zou worden. En toch, instinctief, wist ik het, toen ik die bewuste dag het 'kunt ge vanavond langs huis komen, ik moet u iets vertellen'-voice mail bericht beluisterde. Hoewel, eerlijk, dat van 't is een 19-jarige had ik niet kunnen bedenken, niet in mijn zotste, meest over the top-scenario's. Tot op de dag van vandaag vind ik ook dat stuk op zijn minst gezegd behoorlijk hallucinant, om van andere, minder fraaie, woorden nog maar te zwijgen.

Maar terug naar het clubke waarvan ik eigenlijk liever geen lid had willen zijn. Pas op, begrijp me niet verkeerd, nu ben ik nog groen en ongemakkelijk maar mettertijd zal ik me er vast meer op mijn gemak voelen. Ik bedoel, ik vertoef alvast in goed gezelschap, want mijn zuske (topwijfie!) is er ook. Al is de medaille wel dubbel, want héél véél van mijn liefste vrienden zijn er niet (maar dat ze dat vooral zo houden). In mijn vriendenkring sinds 15 jaar, zijn er een drie medeleden, en nog een vierde waarvan ik het pas onlangs ontdekte.

Sinds de eerste heftige reactie {genre: amaai, ik schaam mij dood - op naar de marginaliteit!} wat weggeëbt is durf ik er -bij gelegenheid- ook meer en meer voor uitkomen. Bijvoorbeeld onder mijn collega's ontdek ik zo regelmatig nog mede-binnenstaanders. Maar ze zijn schaars, toch in mijn leeftijdscategorie of circle of friends.

Wat ik inmiddels wél al tot in den treure, als reactie op mijn openhartigheid, gehoord heb, zijn de ik ken iemand die [insert eender welk praatje over een horror-scheiding]-verhalen. Wellicht troostend bedoeld maar altijd afkomstig van mensen die geen lidkaart hebben.

In het begin vond ik het trouwens best zotjes dat ik al verschillende jaren collega ben en zulke dingen nu pas te weten kom. Maar achteraf bekeken geef ik mijn collega-clubleden ook geen ongelijk, mensen zijn immers vaak enkel en alleen uit op de sappige roddels (en zelf en mens zijnde, neem ik ze dat niet kwalijk). Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de -aan mij- meest gestelde vragen van de laatste 6 maanden, -in deze volgorde- de volgenden zijn: Hoe is het met je mama? Houdt ze zich sterk? Is je papa nog altijd samen met zijn poppemie? En daarna -soms-: Hoe is het met u?
Want ja, ook mijn mama is lid geworden van een clubke.
En mijn papa heeft naast een lief ook een lidkaart verworven.
Ik erken dat.

Maar vanaf je lid wordt van het clubke waar mijn zus en ik lid van zijn, krijg je ook zélf een hoop zorgen, dromen en spoken in je hoofd. Zorgen, dromen en spoken die je, als je niet in het clubke zit, onmogelijk kan vatten. Ik dacht dat de zorgen, dromen en spoken mij, inmiddels al bijna 4 jaar uit huis, en druk bezig met mijn eigen 'gezinnetje' (zelfs al zijn dat dan 2 katers en een lief), niet zo hard zouden raken, en toch merk ik nu al, dat ik anders naar de dingen kijk.

Als het misloopt in de relatie tussen je ouders dan zijn zij daar allebei samen verantwoordelijk voor en dat is niet jouw schuld, dat weet je. Maar als kind van, plooi je zoiets ingrijpends willens nillens toch altijd weer ergens op jezelf terug.
Je gaat ervan nadenken en je krijgt dromen, spoken en zorgen in je hoofd. 

Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen is, dat ik toch harder geraakt ben dan ik aanvankelijk had gedacht en dat ikzelf daar nog elke dag mee om moet leren gaan. En ook dat ik echt niet de behoefte heb om er heel de tijd over te willen praten. Want dat ik véél liever op café ook eens niet op mijn ouders, verantwoordelijk voor de lidkaart, die brandt in mijn veel te dikke portefeuille, aangesproken wil worden. Maar dat het tegelijkertijd ook extreem veel deugd deed om onlangs door een andere mede-binnenstaander erkend te worden in mijn eigen bombardement van zorgen, dromen en spoken.

Dat ze meteen -en uitsluitend- vroeg: hoe gaat het met u.
En dat ze zei, ik begrijp hoe't voelt en dat ik echt wist dat ze het begreep.
{zelfs al was het laat, en lawaaierig, en deden we daarvoor nooit zo van gooi uw hart eens op tafel}

Deze blogpost (geïnspireerd op de babbel met S. en op de openhartige blogposts van R.) werd niet geschreven om te kwetsen, maar omdat ik geen zin had om hier nog langer te zwijgen of gespeeld vrolijk te komen doen terwijl ik daar niet altijd evenveel zin in heb. 

Ik heb goeie hoop dat -nu dit eruit is- ik binnenkort weer 

oprecht vrolijke content uw richting uitstuur. 

Van Katoen

Ik ga vandaag
Tierenteyn mosterd kopen
(omdat het bijna zomer is en ik graag geitenkaasslaatjes met honingmosterddressing eet) 
langs de Graslei wandelen 

(omdat Melopee van Paul van Ostaijen zo geweldig mooi is), 

passeren bij Damberd
(omdat er misschien bekend volk zit)

nieuwe zwarte werkschoenen kopen
(omdat mijn vorige echt hallucinant hard versleten zijn)
Zahia Gent bewonderen
(omdat ik er nog niet geweest ben)

maar vooral ga ik:

het MIAT bezoeken en Van Katoen (geld) geven.

Ik ga voor het goeie doel:
RoomeR proeven, taartjes eten van Julie's house, met de mama stoffenkraampjes afschuimen
(ik duim dat ze er ook naaitalent in pakskes verkopen)

en bij Madame mijn exemplaar van de rokjesbijbel ophalen.

En u, wat gaat u vandaag doen?

Gewoon...

omdat die kleine echt de coolste 9-jarige ooit is... en ik elke kartonnen doos vanaf nu met een ander oog zal aanschouwen.

wijvenweek bis: Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening. - deel2: de onnozele

U had ze nog te goed, deel 2 van de meningen. 
Aangezien ik meermaals daags overloop van de meningen* heb ik alvast vier exemplaren gekozen om met u te delen:

Allereerst: uw kinderen, ouders, vrienden en huisdieren op de mond zoenen is vreemd. 
'Tis zoiets dat binnen de relatie, de soort (homo sapiens that is) en de generatie (laat ons zeggen: eigen leeftijd + of - 12 jaar) zou moeten blijven, vind ik. 

U vindt mij conservatief? Dat mag, maar mag ik er dan toch nog even bij vertellen dat ik hoegenaamd géén problemen heb met 2 mondzoenende jongens of meisjes? 
Die zag u niet komen hé?

Vervolgens een statement dat ik al vele jaren aanhang, getuige de onderstaande foto die ik op 12 september 2009 nam van toeristenmeisjes die lustig door de tuin van Louis XIV aan het kuieren waren: Leggings zijn geen broeken.  

Leggings zijn altijd fout. Ook als ge maat 34 hebt en een artyfarty-hipster zijt en uw legging combineert met een wijd bovenstuk tot juist aan uw gat. En al helemaal als ge maat 44 hebt en ik de cellulitisputtekes door uw legging kan tellen. 

Of komt u ook met alleen ne panty en een t-shirt buiten? Want basically is dat wat een legging is hé, nen dikke panty, behorend tot de sokafdeling, zelfs den Hema zegt dat. 

Mijn constructief voorstel gaat als volgt: hebt u maat 34, koopt u dan een skinny jeans en combineer dat met het wijde bovenstuk dat u zó graag wil dragen. Hebt u maat 44, kijk dan eens bij Lily, en koop u dan, helemaal geïnspireerd op haar geweldige stijl, een kleedje tot minstens halfweg uwen bil en combineer dat naar believen met blote benen of de leggings en panty's die u toch al liggen hebt!  

{Wat was ik trouwens gelukkig te ontdekken dat ik écht niet alleen ben met mijn eenleggingiseenbroek-aversie. Soms, als ik mensen zie lopen indestad, dan ben ik bang dat ik de enige ben die zo over leggings denkt.

De volgende mening vloeit voort uit de vorige. Veel te vaak wordt een broek legging gecombineerd met botten. Erover. Botten over de skinny jeans, jegging of legging, 't is een modetrend die ik nu eens echt nooit begrepen heb, of mooi gevonden -for that matter. 
Botten onder een rokje, kan dan weer wel (inmijnhoofd nietindatvandemama). 

Tot slot, sweaters van de unief, breek mijn mond er niet over open. d'Er is nu echt geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om zo ne mottige sweater van de UA te gaan dragen (te weinig Amerikaan in mijn bloed zekers?), laat staan er €30 aan uit te geven.
Geef mij dan maar de hoodies van Roxy, of Threadless.

En dit gezegd zijnde ga ik -mijn eigen fashionpolice-regels in acht nemende- nu nog wat kleedjes tot minstens halverwege mijnen bil shoppen.

Wijvenweek is een initiatief van i. en lilith. 

Wie op één plaats de wijverij wil bijlezen moet naar wijvenblogs. 

*dit zijn mijn meningen en mijn meningen alleen en werden hier genoteerd ter ere van meningendag tijdens de wijvenweek -niet, ik herhaal niet- om mensen te kwetsen.