dinsdag 13 maart 2012

wijvenweek: Guilty pleasures en kleine kantjes.

*Mijn grootste talent kleine kantje is alvast: dingen uitstellen. Om dit ten volle te kunnen illustreren heb ik speciaal het verhaal van gisteren uitgesteld tot later deze week. En als ge dat niet gelooft: Ik was gisteren druk bezig aan mijn project365-bijwerking, nadat ik dat ook bijna een maand had uitgesteld. Gekuntniealleshebben.

*Het spreekt voor zich dat ik bijgevolg ook de slechtste e-mail/sms/briefbeantwoordster ben van de planeet. Of hebben jullie ook vriendjes die al 11 maanden wachten op een mailtje?

*Sinds 2003 (toen ik 18 werd) ben ik ongeveer 10 kg. bijgekomen, en ik heb een buikje ja. En nee, ik heb geen kinderen gekocht waar ik dat laatste op kan steken. En ja, soms ben ik er helemaal oké mee en doe ik nog een half jaar langer van onsportief. En ja, soms irriteert het me en dan steek ik voor de foto van de dag mijn armen hoog in de lucht, asem ik efkes niet en knip ik het bovenste eraf omdat dat er zo onnozel uitziet.   

*In mijn keuken hangt 'People who love to eat are always the best people' en ik vind dat waar. Wanneer ik mensen leer kennen die niet passioneel zijn over eten of kei-evident eten gewoon niet kennen, vind ik ze op slag minder leuk of interessant.

*Vroeger Tot een maand of vier geleden beet ik continu op mijn nagels maar, ik ben dat aan het afleren (en ik ben kweenieoefier op mijn eigen). Ook sinds een maand of vier is't precies soms fysiek onmogelijk om op tijd te zijn, terwijl ik daar vroeger totaal geen problemen mee had (alhier, niet zo fier). #treuzelkont

*Ik ga _elke dag_ in bad. En ik vind het heerlijk zo. 

*Ik kan mij heel goed niet schuldig voelen over een dagje luieren (en bijgevolg huishoudelijke taken uitstellen) of over mijn dagelijks bad.

*Ik ben ne smosser. Ik kan niet wachten tot ik (propere) kinderen heb, zodat ik kan zeggen dat zij verantwoordelijk zijn voor al die vlekken op mijn kleren.

*Wij hebben geen kabel en soms denken mensen dat wij zo'n arty farty 'ik kijk nooit teevee-types' zijn en dat wij elke avond uren verantwoorde boeken lezen (en laat ik ze in hun waan). Terwijl wij écht gigantisch veel teevee kijken. 

*Ik schep een griezelig plezier in formulieren invullen. Zo'n leeg blad met stippellijntjes, daar word ik helemaal warm van.

*Ik ben koppig, perfectionistisch en neurotisch (noem mij gerust de koningin van het lijstje), maar mijn lief maakt mij beter, soms, als ik niet te koppig ben.

*Ik zeg wel eens iets slechts over 'mijn personeel'. En daaraan gerelateerd, ik heb vaak de indruk dat mensen neerkijken op mijn werk maar all-in-all doe ik dat dus graag hé. Voor zover 'moeten gaan werken' iets leuks is, natuurlijk. 

*Als ik honger heb, ben ik strontvervelend en kan ik niet meer goed nadenken. En ik weet dat. En ik probeer daar tegen te vechten. En meestal verlies ik. En sinds ik eens een halve dag in Parijs heb zitten mekkeren over mijn honger, en over hoe ik een bepaald soort gevulde pannenkoek moest en zou verorberen en wel nu -maar die uiteraard nergens vond- weet mijn lief dat ook (en gaat ie op citytrip om de twee uur ergens van koffie met een koekje doen met mij).

*Ik heb echt weinig kleren en schoenen. Ik weet niet of -mocht ik meer dan twee broeken hebben- ik niet nog áltijd in mijn jeans en WEsweaterkes met knoopjes vooraan + t-shirt zou buitenkomen. #destandaardsarahoutfit

*Slechte (reality)teevee of vrouwenserie'kes. Genre TeenMom, DanceMoms (bij Marktkraam zeer terecht beschreven als: over echt trutten van vrouwen die van hun kinderen Broadway sterretjes willen maken en ze daarom naar de dansschool van een dikke, slechtgezinde mossel sturen), Hart of Dixie, Gossip Girl, America's next topmodel. In een goeie combo met een groot bord pasta met veel kaas, ne zak superchips paprika of een reep Côte d'or melkchocolade met gegrilde amandelen en een mespuntje zout. I love it.

*In het zwijmelgenre. Ik heb nog nul Twilight-boeken gelezen of films gezien en ik ben van plan dat zo te houden. Ja, ik kijk daarop neer (de vele discussietjes met mijn lieve twilight-liefhebbende vrienden ten spijt). En ja, ik vind ook dat ik mij daar eigenlijk niet over mag uitspreken omdat ik er niets over weet, behalve dan dat Stephenie Meyer aanhanger is van de The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints en die kerk vind ik griezelig nadat ik er een reportage van had gezien bij Koppen (inderdaad, soms kijk ik ook educatief, dathadunietgedachthé). 
Maar eerlijk: dit MormoonsYoutube-gezin bekijk ik -tot grote ergernis van M. 'want die roept zo en die zijn zo marginaal'- zeker 5 keer per week en ze hangen dezelfde kerk aan. Om een of andere reden ben ik ergens diep vanbinnen zwaar gefascineerd door geloof in de Amerikaanse (blog en vlog-)wereld, maar kan ik het dan weer niet verdragen in een boek. 

Het houdt geen steek, dus ik ga nu gewoon wat zwijgen.





Wijvenweek is een initiatief van i. en lilith. 
Wie op één plaats de wijverij wil bijlezen moet naar wijvenblogs.

vrijdag 9 maart 2012

haar

Bijna een maand geleden vroeg Madrina zich af of ik gek genoeg was om de achterkant van mijn hoofd te posten... Tuurlijk datte, derstaanhierverstoptinverrearchievenwelnogminderflatterende fotos. 

 Mag ik u tonen: 
. ochtend haar . nat haar . ik heb net de badkamer geschilderd-haar . verjaar-haar .


1. Het ochtendhaar vind ik zelf precies het beste gelukt op de 'moeite vs. outcome'-schaal, vanaf nu doen wij hier ten huize indestad niet meer aan ochtendwassen of kammen, het bed in kruipen met nat, versgewassen haar it is.

2. Mijn schouders zijn breder en mijn haar is langer dan ik dacht.

3. Het verjaar-haar (inclusief het wc-rolletjes kroontje), was het eerste waar ik aan dacht toen ik 'fotografeer eens de achterkant van uw haar' las. Ben ik nu raar?

dinsdag 14 februari 2012



't Zal wel zijn dat we vertrokken zijn! De stilte alhier heeft niet verhinderd dat project365: 
versie 2012 intussen (bijna) weer een onlosmakelijk deel van mijn dag uitmaakt.

Al maakte ik voor de tweede versie* van het project wel wat aanpassingen in mijn hoofd en dadelijk dus ook op het internet -én als het op het internet staat, dan is het waar en moet j'er aan houden, dat weet iedereen-

nummerke1: een dag loopt van mijn opstaan tot mijn slapengaan -dutjes not included- en wordt niet bepaald door andere -ook wel door de rest van de wereld opgelegde- uren en/of etmaal-indelingen

nummerke2: elke maand minstens 1 zelfportret

nummerke3: minimum 4 keer mijn eigen versie van de "photo an hour/week in the life"-toestanden zoals ik ze al zag bij Kaylah en Elise

Moet lukken, toch?

En al weet ik wel dat mijn foto's lang niet zo geweldig zijn als die van Vivian Maier. Een New Yorks kindermeisje dat in de tweede helft van de vorige eeuw ook wel eens aan straatfotografie deed en wiens negatieven onlangs 'ontdekt' werden door een man die gelukkig de moeite heeft gedaan ze in te scannen en met de wereld te delen...
 
Of van het kaliber van ene Melvin Sokolsky, die in 1963 met zijn bubble serie in Parijs ge-wel-dige foto's maakte... 











Of van het soort van zovele andere foto's die het tot in mijn 'pictures i adore'-mapje op Pinterest schoppen. 

Maar ik kan het me niet aantrekken, perfectly imperfect is het plan dit jaar. 

Het doel is en blijft 'het dagelijkse' kunnen vastleggen en wanneer het me uitkomt, soms ook het iets minder dagelijkse. En wat dat 'dagelijkse' of 'niet zo dagelijkse' dan wel moge zijn, dan zien we dan wel weer, euhm. dagelijks. 

Herinneringen maken, dat is wat telt, want zelfs 2 jaar later weet ik vaak nog met een glimp en een half woord waar ik stond en wat ik dacht toen de project365-foto ontstond en daar draait het me om. 

Zélfs al betekent een nieuw jaar project365, onlosmakelijk dat ik behalve mijn camera ook maar beter mijn spaargeld klaarhou.
De ervaring leert me dat mijn intensief gebruikte camera het zo ongeveer rond 5 januari 2013 zal begeven en ook de aankoop van een nieuwe laptop zal nu niet lang meer op zich laten wachten. Op dit moment bezwijkt hij gemiddeld zo'n 10-tal keer per dag net niet aan een hartaanval en mijn nu al nog steeds overvolle, niet uitgemeste harde schijf kijkt me met de regelmaat van de klok toe met de dreigende woorden "beschikbaar: 4,71GB".

Ik hou u op de hoogte, of ook niet. {Dat is de beslissing van mijn doodzieke laptop.} Maar zeker is dat 2012 het jaar zal zijn waarin er te pas en te onpas een camera en de woordgroep 'foto van de dag' zal worden bovengehaald, owja... 
*Meer info over mijn eerste keer project365 vind je hier. 

dinsdag 10 januari 2012

Secret Santa 2011: mijn geheime kerstvrouw: Zomermaantje

En dan nu, secret santa deel 2: mijn cadeautjes!
We beginnen bij het begin... ikzelf stuurde volgend moodboard naar Tess:

*klik voor groter*

en wachtte dan nieuwsgierig af wie mijn geheime kerstvrouwtje zou zijn 
en -nóg interessanter- wat zij zou maken/kopen. 

Zo rond half december kreeg ik een mailtje van Tess dat mijn geheime kerstvrouwtje op een welbepaalde dag indestad vertoefde en wel wilde langskomen. Of, als dat niet ging, via Kiala wilde verzenden. Omdat ik niet thuis was en de post ook nog wat ging staken werd het Kiala. Gemakkelijk zat, dacht ik, aangezien er een ophaalpunt is vlakbij mijn werkplek. 

Maar heb ik mij daar even aan mispakt! 

Eerst heeft Kiala mijn kostbare pakje kwijtgespeeld om vervolgens *lees: na héél véél terecht gezeur van Zomermaantje - waarvoor zo gigantisch veel dank!*, toch te leveren in het gevraagde Kialapunt. Alwaar de niet-zo-competente uitbater mij dan nog verschillende dagen bot heeft afgescheept, om de meest bizarre redenen eerst! Als ik niet wist hoe het pakje eruit zag, dan was er zeker geen pakje... en ik maar proberen uit te leggen dat dat de bedoeling was!

Om mij dan -toen ik eindelijk échtigentechtig zeker was dat het pakje er moést liggen- superonbeleefd te laten wachten (25 minuten!) tot hij al zijn internet- en telefoonwinkelklanten had bediend. Want, en dit zijn zijn letterlijke woorden: daar kon hij tenminste nog geld aan verdienen, terwijl hij noch aan Kiala, noch aan mij iets kon verdienen. Ik had hem immers de laatste week al zeker 4 keer komen storen (lees: hem van zijn geld-verdienend werk afhouden) omdat ik telkens was komen vragen naar mijn (onbestaand) pakje! 
Wat nen appel! Serieus, als ge kunt, doe mij, uzelf en uw kostbare tijd een plezier en vermijd Kialapunt K00175.

Enfin, om een lang verhaal kort(er) te maken, afgelopen donderdag -nota bene 20 dagen na het eerste 'er is een pakje aangemaakt voor u'-mailtje-, was het dan eindelijk tijd om mijn pakje in levende lijve aan te raken en een beetje te knuffelen. 

U begrijpt vast dat er geen foto's zijn van de doos of de ingepakte pakjes, wegens een overdosis aan openmaak-drang!

Maar dus, wat zat er nu eigenlijk in die inderhaast opengemaakte pakjes?


Een beetje Japan!
Om goed te maken dat ik mijn geld heb gespendeerd aan onspaleis. En er nu zó weinig cash overblijft, dat het naar alle waarschijnlijkheid dit jaar (weeral) niet geïnvesteerd zal worden in een reisje naar het land van de rijzende zon...

Het sleutelhangertje (inmiddels pronkend aan mijn werksleutelbos) is een kimmidoll, een merk dat Virgin megastore in Parijs ook verkoopt. Kimmidolls moet ik dus intussen al zo'n jaar of vijf, telkens ik daar kom, even vastgehouden hebben. Waarna ik ze vervolgens -intussen ook al 5 jaar- terugleg. Dat omdat we Virgin meestal de eerste avond passeren en ik dan altijd nog naar mijn favoriete knutselwinkel moet. Dé knutselwinkel waar ik mezelf keer op keer ruïneer en waardoor ik mijn portefeuille die eerste avond, eerdere après-Parijs-mastercard-afrekeningen indachtig, maar wijselijk gesloten hou. 

Maar nu heb ik dus een kimmidoll, hoera! 
Ze heet Chiaku en staat voor 'laughter'. Op het doosje stond oa. "Let life show you its silly side. Giggle, chuckle, and laugh from deep down inside your belly." 
Ideaal dus, aangezien ik mezelf dit jaar veel buikpijn van het lachen heb toegewenst.  


Verder kreeg ik ook nog zelfgemaakte kaarsjes, de middelste twee op de foto, 
in glazen potjes van yoghurt of ander lekkers. 
Zeg nu zelf, passen die nu niet perfect in het ensemble?
Ook op de foto: kaarsen van de Hema. Een metalen kwatta (bijzonder oldskool) die ik bij mijn bomma op de pot kon tikken en een dienblad dat kundig in mijn favoriete kleurtjes werd geverfd en gemozaïekt door mijn zusje.


Tot slot waren er dan nog 2 cadeautjes:
In een zelfgemaakt zakje zaten verschillende spoeltjes garen in al mijn favorieten turquoise en groene tinten, omdat: als je goed wil leren naaien (zie moodboard), je moet beginnen met garen in de juiste kleurtjes. Coohoool!

En om ons nieuwe huis en het nieuwe jaar met gepaste schwung te beklinken, kreeg ik dan nog eens 6 mooie, zelfgemaakte, herken-uw-wijnglas-onderzettertjes. 
Intussen heb ik al met de mama uitgevogeld hoe deze in elkaar zitten,
zodat ik ze ook zelf kan maken van restjes stof.
Want zeg nu zelf, is dat geen geweldig idee én een goeie beginnersoefening in 1? 
Gelukkig staat onspaleis hier nog volledig overhoop en doen wij hier bijgevolg nog niet meteen van huisverwarming, zodat ik nog wat tijd heb om te oefenen en in één moeite al mijn wijndrinkend-vriendenvolk van onderzetters te voorzien!


Een héééééél erg grote dankjewel aan Zomermaantje voor de superlieve, mooie, attente cadeautjes en aan natuurlijk ook aan Tess voor de hele organisatie!

zaterdag 31 december 2011


2012  
het jaar waarin...
ik nog eens van project365 ga doen
ik beter zal zijn in mails beantwoorden en verjaardagskaarten sturen 
ik -met het gezellige avondje van gisteren in gedachten- 
mijn huis voorzekers op regelmatige basis ga laten verwarmen door mijn vrienden
ik vroeger aan mijn zelfgemaakte nieuwjaarskaarten zal beginnen, 
kwestie van washitape in de rapte op de muur geplakt te vermijden *bloos*


ik buikpijn zal hebben van de slappe lach
ik promotie krijg (morgen that is)


ik plots brave en welopgevoede katers zal bezitten

ik wens dat 2012 ook voor jullie een goei'ke zal zijn!

dinsdag 20 december 2011

Secret Santa 2011 - mijn slachtoffer: Madrina!

En toen besloot ik mee te doen met Tess. 
En toen zag ik -in de kleedkamer, na het werk- een mailtje van haar met het moodboard van mijn slachtoffer: Madrina. Mijn eerste reactie was: nooit van gehoord. 
En nog voor ik goed en wel van de werkvloer was weggestapt, wist ik wat ik zou maken: oorbellen. Rode oorbellen.


Vanwaar die overhaaste beslissing vraagt u zich vast af. Nu moet u weten dat ik bovenstaand moodboard las als volgt: kat check - fotografie check - lezen & schrijven check - sjaals, handtassen & botjes check - schriftjes check - graag eten check - oorbellen + rood dubbelcheck. Roosjesoorbellen! Redelijk origineel (denk ik), kan ik goed maken en ik zou er ook blij mee zijn mocht ik ze zelf krijgen, want ik ben (ook) een oorbellenmens. 
Ge kunt daar niet genoeg exemplaren van bezitten. Zegtdatikhetugezegdheb.

Eens thuis aangekomen begon ik nieuwsgierig haar blog door te nemen, kwestie van zeker te zijn de juiste keuze te hebben gemaakt. En toen viel mij pas het woord madrina op, beschermvrouw in het Spaans en ook wel meter in het Nederlands. Een woord dat ook op het moodboard stond en waar ik totdantoe totaal geen aandacht aan had geschonken. Na het intensief bijlezen op haar blog, begreep ik, de weg naar het hart van Madrina kan je alleen maar veroveren als je ook het hart van het melkchocolademeisje verovert en zo gezegd zo gedaan. 

Toen ik daarna aanbeland was bij het allereerste postje en daar las dat: Antje haar eerste make-up doos van Madrina mocht verwachten net als gaatjes in haar oren, wist ik het wel zeker. Roosjesoorbellen voor Madrina én Antje. En zo geschiedde...


Plastic roosjes (in plaats van het gebruikelijke koraal, om de kosten wat te drukken) aan zelfgehamerde oorhaakjes van zilverdraad, om mogelijke allergietjes waar ik niets vanaf weet, al bij voorbaat in de kiem te smoren.

En omdat er toen geen centjes meer over waren, maar er nog wel goesting was om iets te maken, en omdat eten áltijd helpt, dus waarschijnlijk ook als je moet revalideren (veel beterschap!) en omdat Madrina graag (look) eet en ik ook. En omdat ze ondertussen ook nog eens iets liefs schreef over mijn stad en het toen dus al helemaal niet meer stuk kon tussen ons (zonder dat zij dat wist natuurlijk): een mini-kookboekje met receptjes die hier ook al verschenen!

Tot slot wilden mijn harige duivels ook een beetje van geheime Kerstman spelen voor hun collega uit dieanderestad, en deden we nog een snoepje voor Kasper bij het pretpakket.


En dat was het dus, Secret Santa 2011, deel 1.